एतेषु त्रयाणि महाकुष्ठानि कथ्यन्ते—कृष्णकुष्ठं, श्वेतकुष्ठं, तद्वै बाल्ये भीषणं रूपं च। एतानि त्रीणि महापातकिनां शरीरेषु जायन्ते, ज्ञानात् वा महापातकिनां सहवासात् वा। सहवासात् संस्पर्शाच्च रोगः जनानाम् मध्ये प्रसारितः; तस्मात् प्राज्ञैः दूरतः परिहार्यः, संस्पृष्ट्वा स्नानं कर्तव्यम्। पतितं, कुष्ठिनं, चाण्डालं, गवां मांसभोजिनं, श्वानं, ऋतुमतीं, व्याघ्रचरं वा संस्पृष्ट्वा स्नानं विधेयम्। यथापापस्य स्वभावः, तथा कुष्ठं देहे स्थाप्यते—अत्र लोके परत्र च; अत्र संशयो नास्ति। यो ब्राह्मणस्य धर्मेण प्राप्तं धनं चौर्येण हरति, स अनन्तं नरकं गच्छति, न पुनरावर्तते। यो ब्राह्मणद्वेषी, नित्यम् दोषदर्शी, तं दृष्ट्वा वा संस्पृष्ट्वा वा वस्त्रयुक्तः आपः प्रविशेत्। स्नेहात् उपभुक्तं ब्राह्मणधनं सप्तमं कुलं दहति; बलात् हृतं तु दश पूर्विकान् दश चापरान् नाशयति। विषं विषं न संज्ञायते; ब्राह्मणधनं विषं इति कथ्यते। विषं एकं हन्ति, ब्राह्मणधनं तु पुत्रपौत्रान् नाशयति। मोहात् स्वमातरं, ब्राह्मणपत्नीं, गुरुपत्नीं वा उपगच्छन्, स घोरं रौरव नरकं पतति, पुनर्जन्म च दुर्लभं भवति। तस्य पितरः कुम्भीपाक, तापन, अवीचि, कालसूत्र, महारौरव, रौरवेषु पतन्ति। तेषां प्रायश्चित्तं कदापि न अनुमतं; द्विजातीनां प्राणघातकः स्वयं पुनरावृत्तिं न प्राप्नोति। सहस्रशः नराः रौरवे पतन्ति तस्य कृते। नारद उवाच—सर्वेषां ब्राह्मणघातने पापं सममेव। कथं भेदः स्यात्? सत्यम् उक्तव्यम्। ब्रह्मा उवाच—ब्राह्मणघातकस्य पापं निश्चितं भवति। ब्राह्मणघातकः घोरां गतिं प्राप्नोति; शृणु अन्यदपि—सः कोटिशतं ब्राह्मणानां घातं प्राप्नोति। वेदशास्त्रपारगं, जितेन्द्रियं, विष्णुभक्तं वा ब्राह्मणं हत्वा, दशगुणं पापं लभते। स्वकुलं पतितं कृत्वा, पुनर्जन्म न प्राप्नोति; त्रैवेदं हत्वा, न अन्तं घातस्य प्राप्नोति। यः ब्राह्मणं विद्वानं, शीलसम्पन्नं, तीर्थमन्त्रैः शुद्धं हन्ति, तस्य घातकस्य पापस्य न अन्तः। यदि ब्राह्मणः उपद्रवात् प्राणान् त्यजति, तं दृष्ट्वा अन्यः ब्राह्मणघ्नः भवति। यदि ब्राह्मणः कठोरवाक्यैः कृत्यैश्च पीडितः तेन प्रहारं प्राप्य प्राणान् त्यजति, तं ब्राह्मणघ्नं विदुः। सर्वे ऋषयः, तपस्विनः, देवाः, ब्रह्मविदः, भूमिपालाश्च, तं हन्तव्यं मन्यन्ते। तस्मात् ब्राह्मणघातकः पितृभिः सह पच्यते; उपवासपरायणं ब्राह्मणं नूनं पूजयेत्। यदि स दोषरहितः परस्य कृते प्राणान् त्यजति, सः भीषणघातैः लिप्यते, न तु यः कृते तत्कृतम्। आत्मघातः, वृक्षारोहणं, गुहावासः, पशुरूपग्रहणं—एवं आत्मनः हन्ता स्वकुले ब्राह्मणघ्नः भवति। गर्भघातं, बालघातं, रोगिणं, गुरुम् वा हत्वा, स एव ब्राह्मणघ्नः भवति, न तु यः कृते तत्कृतम्। यदि हीनब्राह्मणः स्वकुलस्य ब्राह्मणं हन्ति, तस्यैव पापं, न तु यः कृते तत्कृतम्। यदि शूद्रः ब्राह्मणं पीडयित्वा स्वार्थं साधयति, तदा तस्यैव शूद्रस्य पापं, नान्यथा। तस्मिन् काले हन्तारं हत्वा, न हन्ता न हन्यः तेन पापेन लिप्यते, हे ब्राह्मणश्रेष्ठ। युद्धे अपि वेदविदं ब्राह्मणं प्रहरन्तं हत्वा, ब्राह्मणघ्नः न भवति। अग्निदाहकः, विषदाता, धनचौरः, सुप्तघातकः, भूमिस्त्रीहरः—एते षट् आततायिनः। राजघातकः, पितृघातप्रियः, अन्यराजानुगामी च—एते चत्वारः अपि आततायिनः। यदि ब्राह्मणः तादृशः हन्यते, तं पुनः हन्तुं न युक्तम्; जानीयात् तु हत्वा, नूनं घोरं पापं प्राप्नोति। लोके ब्राह्मणसमः कश्चित् नास्ति; स विश्वगुरुरिव पूज्यः। तस्य घातेन यत्पापं, तत् अतुलं। देवैः, दानवैः, मनुष्यैश्च स देववत् पूजनीयः; त्रिषु लोकेषु ब्राह्मणसमः नास्ति। नारद उवाच—कस्य जीविकया द्विजः जीवेत्, हे देवश्रेष्ठ? तन्मे सत्यं विस्तरेण वद। ब्रह्मा उवाच—यद् अनापृष्टं भिक्षां लभते, सा श्रेष्ठा; उञ्छवृत्तिः सर्वेषां जीविकानां उत्तमा। एतदनुष्ठानात् ऋषयः ब्रह्मपदं प्राप्नुवन्ति; यज्ञशेषं केवलं यजमानैः स्वीकर्तव्यम्। अध्यापनात्, यजनात्, शुभकर्मणः अनन्तरं द्विजातीनां धनग्रहणं युक्तम्। एषा ब्राह्मणस्य सम्यक् जीविका; दत्तं धनं स्वीकरणीयम्। शास्त्रवर्तिनः, वृक्षवर्तिनश्च, ते धन्याः। लतानां वृक्षाणां वा जीविका, उद्यानोत्पन्नभक्षणं च, पापकर्मभोजनस्य दोषस्य प्रायश्चित्तं भवति।