दुष्टाचारिणः पुण्यं कालिम्बवत् क्षीयते; पतितः ब्राह्मणः अपि दुर्वृत्त्या स्वर्गं न प्राप्नोति, किन्तु सः शीलसम्पन्नः सत्कर्मणा स्वर्गलोकमधिगच्छति। अतः, यावत् प्राणः कण्ठे तिष्ठति, द्विजातीनां सदा सदाचारः आचर्यः। कायेन्द्रियमनोभिः सततं सदाचारं कर्तव्यम् इति धर्मः। कश्यपस्य उपदेशेन स द्विजः संयतः अभवत्; पुनः सदाचारं आचरन् तपश्च कुर्वन् स्वर्गं गतवान्। यः ब्राह्मणः सदाचाररहितः, सः स्वर्गलोकैः निन्द्यते; पुनः सदाचारं आचरन्, सः देवानां मध्ये पूज्यते। नारदः पृष्टवान्—"द्विजश्रेष्ठान् पूजयन्ति लोका गतिं प्राप्नुवन्ति; किं तु, भगवन्, ये ब्राह्मणान् हिंसन्ति, तेषां का गतिर्भवति?" तदा ब्रह्मा उवाच—"यः ब्राह्मणान्, येषां शरीरं क्षुधया पीड्यते, भक्त्या यथाशक्ति न पूजयति, सः नरकं याति। यः क्रोधेन कठोरवाक्यैः तान् दूरं नयति, रुदन्तं कृत्वा, सः महारौरवाख्ये घोरे नरके याति। तत्रतः निर्गत्य, कीटत्वं नीचजातित्वं च प्राप्नोति; ततः रोगी, दरिद्रः, क्षुधया पीडितः भवति। अतः, यः क्षुधितः ब्राह्मणः गृहमागच्छति, तं न अवमन्येत; यः देवताभ्यः, वह्नये, ब्राह्मणेभ्यः वा 'न दास्यामि' इति वदति, सः शतजन्तुयोनि गत्वा चाण्डालत्वं प्राप्नोति। यः ब्राह्मणं, गाम्, मातरं, पितरं, आचार्यं पादेन ताडयति, सः रौरव नरके वसति; तस्य न प्रायश्चित्तमस्ति; पुनः पुण्येन जातः सः पङ्गुः भवति। सः अतीव दरिद्रः, दुःखितः, शोकपीडितः च भवति; त्रिषु जन्मसु एवं कष्टं भुक्त्वा, तस्य प्रायश्चित्तं सम्पूर्णं भवति। यः ब्राह्मणं मुष्ट्या, ताडनेन, दण्डेन वा ताडयति, सः पूर्णकल्पं तापनीरौरवयोः घोरेषु नरकेषु तिष्ठति। ततः जन्मग्रहणे, तस्य क्रूरः तीक्ष्णः श्वा भवति, नीचजन्मा, दरिद्रः, उदरशूलपीडितः च। यः ब्राह्मणं प्रति पादं उत्तोलयति, तस्य पादे कुष्ठरोगः, पङ्गुत्वं, मंदगमनं, विकलपादत्वं वा जायते। पक्षाघातेन तस्याङ्गानि सदा कम्पन्ते, चाहे माता, पिता, ब्राह्मणः, स्नातकः, वा तपस्वी। यः आचार्यानां समुदायं क्रोधात् हन्ति, सः दीर्घकालं कुम्भीपाक नरके वसति; तत्रातिक्रान्त्वा, कीटत्वं प्राप्नोति। यः द्विजातीन् प्रति वैरपूर्णं कटुवचनं वदति, तस्याङ्गे अष्टविधं कुष्ठरोगं दृढं जायते—यथा पाण्डुरोगः, काकोदरः, सितकुष्ठः, कृष्णकुष्ठः, पाण्डुः, यौवनस्थूलरूपः च। तत्र, औषधोपचारादपि पुण्यं पापेन पलायते; यथा जले रेखा, तथा सः नश्यति। तेषु त्रयः महाकुष्ठरोगाः—कृष्णकुष्ठः, सितकुष्ठः, यौवनस्थूलरूपः। महापापिनां संगतया, ज्ञानात् वा, एते त्रयः रोगाः देहे जायन्ते। संसर्गात् रोगः जनानां मध्ये व्याप्यते; तस्मात् दूरतः परिहरणीयः, स्पृष्ट्वा स्नानं कर्तव्यम्। पतितं, कुष्ठयुक्तं, चाण्डालं, गोमांसभक्षकम्, श्वानं, रजस्वलां, व्याघ्रं वा स्पृष्ट्वा स्नानं कर्तव्यम्। पापस्य यथारूपेण कुष्ठरोगः देहे प्रतिष्ठते, अस्मिन्लोके परत्र च; नात्र संशयः। यः ब्राह्मणस्य धर्मतः प्राप्तं द्रव्यं चोरयति, सः अनन्तं नरकं प्राप्नोति, पुनर्जन्म न लभते। निन्दकः, सदा ब्राह्मणदोषदर्शी, दृष्ट्वा वा स्पृष्ट्वा वा, वस्त्रयुक्तः जले प्रविशेत्। स्नेहात् उपभुक्तं ब्राह्मणद्रव्यं सप्तमं कुलं दहति; बलात् हृतं तु दशपूर्विकान् दशापत्यानि च नाशयति। विषं विषमिति नाहुः; ब्राह्मणद्रव्यं विषमित्याहुः। विषं एकं हन्ति, ब्राह्मणद्रव्यं पुत्रपौत्रान् नाशयति। मोहात्, मातरं, ब्राह्मणपत्नीं वा, आचार्यपत्नीं वा सम्प्रपद्य, सः रौरव नरके पतति, पुनर्जन्म दुर्लभं भवति। तस्य पितरः कुम्भीपाक, तापन, अवीचि, कालसूत्र, महारौरव, रौरवेषु पतन्ति। तेषां न कदाचित् प्रायश्चित्तं विधीयते; द्विजहत्यां सः स्वयम् अपि पुनर्जन्म न प्राप्नोति। सहस्रशः पुरुषाः रौरव नरके पतन्ति तस्य हेतोः। नारद उवाच—"सर्वेषां ब्राह्मणानां वधः समं पापं; कः भेदः स्यात्?" ब्रह्मा उवाच—"ब्राह्मणवधे निर्दिष्टं पापं निश्चितं; शृणु, अन्यदपि वक्ष्यामि—सः लक्षकोटिब्राह्मणवधं प्राप्नोति। यः वेदशास्त्रपारगं, जितेन्द्रियं, वैष्णवब्राह्मणं वा हन्ति, तस्य पापं दशगुणितं भवति। स्वकुलं पतितं कृत्वा, सः पुनर्जन्म न प्राप्नोति; त्रैवेदं हत्वा, तस्य वधस्य न अन्तः। शास्त्रज्ञं, सदाचारिणं, तीर्थमन्त्रशुद्धं ब्राह्मणं हत्वा, तस्य हन्तुः पापस्य न अन्तः। यदि ब्राह्मणः पीडया प्राणत्यागं करोति, अन्येन दृष्टः सः ब्राह्मणघ्नः भवति। यदि ब्राह्मणः कठोरवाक्येन, दुष्कर्मणा वा पीडितः, ताडितः, तेन प्राणान् त्यजति, सः ब्राह्मणघ्नः इति कथ्यते।