ततः, कद्रू स्वस्य पुत्रं अमृतसहितं दृष्ट्वा हर्षपूर्णा हृदयम् अलंकृत्य अमृतं आह्वयित्वा तस्मै दत्त्वा तत्रतः निर्गता। तस्मिन्नेव काले सर्वाणि भूतानि—तृणानि, काष्ठानि, पशवः, सर्पाः—तथा देवाः महर्षयः च विस्मयेन तं दृश्यन्ति स्म। ततः गरुडः मातरं विमोच्य महोत्साहं प्राप्तवान्; तत्रैव इन्द्रः सहसा अमृतं हृतवान्। कद्रू, तस्याः अनवगत्या, तत्र विषं स्थापयित्वा, हर्षवशात् पुत्रान् आह्वयित्वा प्रमुदिता अभवत्। सन्तुष्टा सा विषं, यदिव अमृतसदृशं, तेषां मुखेषु स्थापयित्वा, पुत्रान् उवाच—"युष्माकं वंशे सदा एते बिन्दवः वर्तन्तु, देवाः सन्तुष्टाः।" ततः महर्षयः, देवाः, सिद्धाः, गन्धर्वाः, मानवाः अपि "एवं भवतु अस्माकं वंशे, मातः, तव कृपया," इति उक्त्वा, नागैः विमुक्ताः अभवन्। देवाः हृष्टाः स्वस्वस्थानानि प्रत्यगच्छन्; नागाः प्रमुदिताः स्थिताः। तत्र गरुडः बलात् नागान् अपि भक्षितवान्। शेषाः नागाः पर्वतेषु, वनान्तरेषु, समुद्रेषु, पातालेषु, गुहासु, वृक्षच्छिद्रेषु च दिशः पलायिताः। सर्पाः तुष्टाः गूढेषु कुटीरेषु स्थिताः; सर्पाः सदा गरुडस्य भोजनं विधिना निश्चितम्। नागान् भक्षयित्वा, गरुडः ततो मातापितरौ संवादं कृत्वा, देवाः पूजयित्वा, अक्षरं हरिं प्रति गतः। यः शुभं सुपर्णस्य कथा श्रुणोति वा पठति, सः सर्वपापात् विमुक्तः, देवलोकं सम्मानितः गच्छति। ततः ब्रह्मा उवाच—"अनन्तरं, हे मुनेश्रेष्ठ, द्विजः यो चाण्डालत्वं प्राप्तः, बहुशोकैः विलपन्, कश्यपं ऋषिं समुपेत्य उपगच्छत्। सः गत्वा उवाच—‘हे ऋषिश्रेष्ठ, अस्माकं हितवचनं वद; यथा पापात् मुक्तो भवामि, तथा कुरु।’" महातेजस्वी कश्यपः सस्मितं सर्वतः तं संबोध्य उवाच—"म्लेच्छान् केवलं दृष्ट्वा त्वं शान्तः अभवः। गायत्र्याः जपेन, तर्पणेन, चन्द्रायणादिव्रतेन, हरिपादं सदा स्मर, हरिव्रतं पालय। दिनरात्रौ हरिं ध्यानं कुरु, तं प्रभुं नमस्कुरु; तीर्थस्नानेन, मन्त्रेण, शुद्ध्यन्ते समस्तदोषाः। ततः पापक्षयात् ब्राह्मणत्वं प्राप्स्यसि; श्रेष्ठव्रतैः, हे द्विज, अशुद्धिं नाशयित्वा मोक्षं लभसे।" ऋषिवचनं श्रुत्वा सः तुष्टः अभवत्; विविधं पुण्यकर्म कृत्वा पुनः ब्राह्मणत्वं प्राप्तवान्। ततः तपस्यां स्थित्वा, दीर्घकालं देवलोकं प्राप्तवान्; शीलिनः पापं प्रतिदिनं क्षीयते। किंतु दुष्टाचारिणः पुण्यं कालिम्बवत् क्षीयते; पतितब्राह्मणः दुष्टाचारात्, पुनः शीलात् स्वर्गं प्राप्नोति। अतः, यावत् प्राणः कण्ठे वर्तते, द्विजः सदा शीलं आचरितव्यम्; कर्मणा, मनसा, वाचा च सदा शुभाचारं कुर्यात्। कश्यपस्य उपदेशेन द्विजः संयतः अभवत्; पुनः शीलं आचरित्वा, तपः कृत्वा, स्वर्गं गतः। ब्राह्मणः यदि शीलं विना, स्वर्गलोके निन्दितः; पुनः शीलं आचरित्वा, देवेषु पूज्यः भवति। नारदः उवाच—"लोकाः द्विजश्रेष्ठं पूजयित्वा फलप्राप्तिम् यान्ति; किं तस्य दशा, हे प्रभो, यो ब्राह्मणान् हिंसति?" ब्रह्मा उवाच—"यः ब्राह्मणान्, येषां देहः क्षुधया पीडितः, यथाशक्ति भक्त्या न पूजयति, सः नरकं गच्छति। यः तान् क्रोधात् दुष्टवाक्यैः निष्क्रान्तान् रोदनं कुर्यात्, सः महाराुरवाख्यं दुःखपूर्णं नरकं गच्छति। तत्रतः निर्गम्य, कीटेषु, नीचेषु जातः, रोगी, दरिद्रः, क्षुधया पीडितः भवति। अतः, क्षुधार्तं ब्राह्मणं गृहं आगतम् न अवमानयेत्; यः ‘न दास्यामि’ इति देवाय, अग्नये, ब्राह्मणाय च वदति—शतजन्तुयोनिं गत्वा चाण्डालत्वं प्राप्नोति। यः ब्राह्मणं, गौः, मातरं, पितरं, गुरुम् पादेन ताडयति, सः रौरव नरकं वसति; तस्य अत्र प्रायश्चित्तं नास्ति। पुण्येन पुनर्जन्मे, सः पङ्गुः भवति। सः अत्यन्तं दरिद्रः, दुःखी, दुःखशोकपीडितः भवति; त्रिजन्मानुभवेन प्रायश्चित्तं सम्पूर्णम्। यः ब्राह्मणं मुष्टिभिः, ताडनैः, दण्डैः आघातयति, सः काल्पपर्यन्तं तापनीरौरवयोः नरके वसति। तत्र पुनर्जन्मे, सः क्रूरः उग्रः श्वा, नीचेषु जातः, दरिद्रः, उदरपीडितः भवति। यः पादं उत्तोल्य तान् ताडयति, सः पादकुष्ठी, पङ्गु, शनैःगामी, विकलपादः भवति। पक्षाघातात् सर्वाङ्गानि सदा कम्पन्ति; मातरं, पितरं, ब्राह्मणं, स्नातं, तपस्विनं वा। यः क्रोधात् गुरुवर्गं हन्ति, सः कुम्भीपाकनरके दीर्घकालं वसति; ततः कीटेषु जन्म लभते। यः द्विजातिभ्यः प्रतिकूलं दुष्टवाक्यं वदति, अष्टकुष्ठानि तस्य शरीरं व्याप्नुवन्ति—स्फोटकः, श्वित्रः, पाण्डु, शुक्तिकः, पिङ्गलः, कृष्णः, श्वेतः, तीव्रयौवनकुष्ठः। तदा औषधप्रयोगे अपि, पापात् पुण्यं नश्यति; जलरेखावत्, तस्य अन्तः एवं भवति। एवं पुण्यशुभकथानां श्रवणेन, सत्कर्मणां आचरणेन, ब्राह्मणपूजनस्य महत्त्वं, तथा पापकर्मणां दुःखदायकं फलम् इत्यादि ब्रह्मणा नारदाय उपदिष्टम्।