राजन्यस्त्रीणां जघनस्थलानि कदलीदलसदृशं विस्तीर्णं पूर्णं च बभूवुः, मणिमुक्ताभरणयुक्तकाञ्चीकलिताङ्ग्या रम्याभिः, स्वर्णशिखरसमप्रभैः मुखैः शोभिताः, वस्त्रान्तेन ललाटप्रदेशः सुसंवृतः। ताः स्वगृहेषु रमणीयाः, मधुरस्मितसंकटितवचोभिः सुस्वनितैः, मणिनूपुरध्वनिभिः सुरम्यैः, कोमलाङ्ग्यः चन्द्रकलासमप्रभाः, येन भगवन्, बन्धमोचन, त्वं पूज्यसे। त्वमेव ब्रह्मा, त्वमेव हरिः, त्वमेव वायुः, त्वमेव वह्निः; त्वमेव रुद्रः, मृत्युः, वरुणः, सुरेश्वरः; त्वमेव सोमः, वायुः, पृथिवी, परमेश्वरः; त्वमेव यज्ञः, धनाध्यक्षः, अजितः। ये सप्तदेवदानवसेनाः जित्वा मुक्ताः, शीघ्रं पृथिव्याः परं यान्ति; आकाशं दिशश्च सर्वाः व्रजन्ति, न श्रम्यन्ति, न शीतोष्णस्पर्शान् लभन्ते। ध्याननिष्ठा योगयुक्ताश्च, चतुर्थं तव अनन्तं स्वरूपं चिन्तयन्तः, देहिनः भयमुक्ताः सन्तः तदनाद्यन्तं ब्रह्म परमं प्राप्नुवन्ति। सः परः सनातनः प्रभुः, जन्मरोगजरामरणशोकभीतिवर्जितः, सूक्ष्मः स्थूलदृष्ट्या अगम्यः, शुद्धः, वेदान्तवेदिभिः परमार्थरूपेण कथ्यते। ये भक्त्या त्वां दीर्घकालं पूजयन्ति, तेजोराशे तपोवन, त एव स्वर्गं यान्ति; हे सूर्य, तव निर्मलमण्डलपादौ देवादिदानवैः किरीटैः संस्पृष्टे। हे प्रजापते, सर्वभूतवरद, नित्यात्मन्, यस्य हासः व्योम व्याप्नोति, एकदीप्तिः त्रैलोक्यस्य, ऋक्सामयजुश्शब्दनिवासिन्, सृष्टिस्थितिलयकारणत्वेन नाम्ना गीयसे, लोकपालकः च त्वमेव। भगवन्, सर्वजन्मनि दुःखमोहसमाविष्टं मनो मम अनन्तकामैः पूरितम्; अनन्त, कृपया जरा-मरण-शोक-रोगादिदुःखं नाशय, यथा चन्द्रः तिमिरं। यः कश्चन प्रातः, मध्याह्ने, सायं वा एतद् पठति, स सूर्यलोकं प्राप्नोति, धर्मं, अर्थं, कामं च लभते। अतः सदा सूर्याच्च मनसश्च यत् किञ्चित् उच्यते—नमस्ते भगवन्, भक्तानां अभयप्रद। नमः सुभ्रह्मण्याय, सर्वदेवसंस्तुताय; तेजस्विने नमः, विश्वचक्षुषे नमः। नमस्ते प्रभाकर, जयते जगद्गुरो! सूर्य, अहं अस्मिन असुरेण पीडितः। किं करोमि? कथं एनं हन्यामि, सूर्य? सूर्य उवाच—शतविधमायाविनं तम् अधमं त्रिशूलेन जहि। जयप्राप्तिः भवतु, देवेन्द्र, त्रिशूलेन अन्धकं हत्वा; त्रिशूलं गृहाण, दूरं क्षिप, हर, तेजसा सह। ततः अन्धकः पापकर्मा त्रिशूलेन ताडितः; तस्मिन् युद्धे रुद्रः अन्धकेन अभिहतः। सः तीक्ष्णं पाशुपतं बाणं मुमोच; धनुष्मता प्रणम्य बाहुभ्यां पिनाकी शङ्करः स्वयम्। रुद्रबाणेन अन्धकस्य विदारणात् रक्तं प्रवहद्, तस्मात् रक्तात् शतसहस्राणि अन्धकानां समुत्थितानि। तेषां विदलनसमये, तस्मात् रक्तात् अन्यानि भीषणतमांसि उत्पन्नानि, येन समग्रं जगद् आच्छादितम्। तं मायाविनं अन्धकं दृष्ट्वा, देवाधिपः मातृगणान् सृष्टवान् ये रक्तपानाय नियुक्ताः। सः माहेश्वरीं, ब्राह्मीं, शौरीं, बाडवीं, सौपर्णीं, वायव्यां, शंखिनीं, तैत्तिरीं च ससर्ज। सौरिं, सौम्यां, शिवदूतीं, चामुण्डां, वारुणीं, वाराहीं, नारसिंहीं, वैष्णवीं, विभावरीं च ससर्ज। शतानन्दां, भगानन्दां, पिच्छिलां, भगमालिनीं, बालां, अतिबलां, रक्तां, सुरभिं, मुखमण्डितां च ससर्ज। मातृनन्दां, सुनन्दां, बिडानीं, शकुनीं, पुण्यशीलां रेवतीं, शिखिपट्टिकां च ससर्ज। ततः त्रिपुरान्तकः त्रिशूलेन दैत्यं विदार्य, मातरः तद्दत्तं रक्तं पिबन्त्यः। रक्तवर्जितः दैत्यः शुष्कः अभवत्, त्रिशूलारोपितः सहस्रं दिव्यवर्षाणि स्थितः। महाबलिना रुद्रेण धृतः सन् अपि न मृतः; ततः, पुण्यात्मन्, शम्भुं भक्त्या दैत्यः स्तोतुम् आरब्धवान्। नमः शम्भवे, सृष्टिसंहारकारणाय; नमो भगवन्, अनुग्रहम् कुरु। त्वमेव पृथिवी, आपः, अग्निः, वायुः, आकाशः, सूर्यः, चन्द्रः, यजमानः, अष्टमूर्तिः, जगदुत्पत्तिलयः। बाणः त्वां नानावाद्यैः तुष्ट्वा, स्वनगरेश्वर्यं रक्षां च प्राप; राक्षसाधिपः, येन पर्वतः बाहुभ्यां उद्धृतः, तव पादाघातेन दुःखितः। सर्वराक्षसगणाधिपत्यं प्राप्तवान्, तस्य च पुत्रः इन्द्रशत्रवः, भवसंत्रासहारिन्, परमानन्ददातृ, सर्वदेवतासारः। तव पद्मपादौ मनसोऽन्धकारनाशकौ, येन मरुतां मदं जित्वा, विरोधसागरं तरित्वा, भक्तियुक्तः यः हृदि स्थापयति, तस्य सर्वकामाः सिद्ध्यन्ति। प्राचीनमहर्षयः हरं लिङ्गरूपेण भक्त्या पूजयित्वा, सर्वाभिलषितं प्रापुर्युः; सृष्टिसंहारैकमूर्तिं, पञ्चविधं विश्वं, वृक्षगह्वरे स्थितं, सर्वभूतजीवन्तं चिन्तयन्तः। तव पादस्मरणेन, प्रभो, सर्वकामाः सिद्ध्यन्ति, भक्तजनाः प्रतिपदं सहचराः भवन्ति। अहं अज्ञः, स्तोतुं न जानामि, भक्तवत्सल। युद्धे अपि, यस्य स्वामी अस्ति, तेन तं दयनीयम् मन्यते। एवं स्तुतः भक्त्या दैत्येन, महेशः पूजितः। सः तस्मै गणेशपदं, भृङ्गिरिटि नाम च दत्तवान्। एषा ते, राजन्, हरस्य, संसारनाशिनः, महिमा। सः विघ्नहरः, भक्तानां सुखदः। भीष्मः उवाच—मानुषस्य अपि, दैवता, सुखं, ऐश्वर्यं, धनं, कीर्तिः च। ब्रह्मन्, विजयं, भोगं, आरोग्यं, दीर्घायुष्यम्, ज्ञानं, संपदं, पुत्रान्, बान्धवान्, सर्वमङ्गलं च वद। पुलस्त्य उवाच—यः ब्राह्मणः एतेषु गुणेषु युक्तः, सः सदा भूयिष्ठः पृथिव्यां, त्रिषु लोकेषु नित्यशुद्धः, सर्वयुगेषु दिव्यर्षिः। ब्राह्मणदेवपूजनात्, त एव अक्षयस्वर्गं भुञ्जते; राजानः पृथिवीं, लोकान्, धनं, सुखं, मङ्गलं च प्राप्नुवन्ति। अस्मिन्संसारे ब्राह्मणसमो नास्ति; देवेषु अपि सः देवता। धर्मयुक्तः, मोक्षदः च पृथिव्यां सः एव।