दितेः पुत्रः, देवद्विषः अहंकारयुक्तः, सिंहेश्वरं नरसिंहं प्रति युध्यन् अभ्यधावत्। तदा सिंहरूपस्य प्रभोः तीक्ष्णैः नखैः, ओंकारनिनादेन सह, सः भूतले समरभूमौ विदारितः हतः च। तस्य विनाशेन पृथिवी, कालः, चन्द्रः, ग्रहाः, सूर्यः, दिशः, नद्यः, पर्वताः, महाजनः समुद्रः च शान्तिं प्राप्ताः। ततः हर्षिताः देवाः तपस्विनः ऋषयः च, आदिपुरुषं अनादिनित्यं भगवन्तं दिव्यैः नामभिः स्तुतवन्तः। ते उचुः— “हे भगवन्, यः नरसिंहरूपः त्वया धृतः, स एव उत्तमाधमविद् जनैः पूज्यः भविष्यति।” ब्रह्मा उवाच— “त्वं ब्रह्मा, रुद्रः, महेन्द्रः, देवश्रेष्ठः; त्वं सृष्टिकर्ता, संहारकर्ता, अक्षयः जगतां मूलम्; परमगतिर्देव, परं तत्त्वम्, परं रहस्यं, महायज्ञः। परं धर्मः, महाश्रेयः, त्वं अग्र्यः, परः, पुरातनः; परं सत्यं, महातपः, परं शौचं, परं मार्गः। परं यज्ञः, महाहविः, त्वं अग्र्यः, परः, पुरातनः; परं शरीरं, महाब्रह्म, परं योगः, परं वाक्। परं रहस्यं, परं पदम्, त्वं अग्र्यः, परः, पुरातनः।” एवं ब्रह्मा, सर्वलोकपितामहः, नारायणं देवम् स्तुत्वा, तं ब्रह्मलोकं गतवान्। तत्र, दुन्दुभीनादैः देवाङ्गनानृत्यैः च, हरिः प्रभुः, तेजस्विनं नरसिंहरूपं त्यक्त्वा, क्षीरसागरस्य उत्तरतीरे अगच्छत्। ततः, पुरातनं स्वरूपं धृत्वा, गरुडध्वजः, अष्टचक्रयुक्तं दिव्यं रथं आरुह्य, तेजसा युक्तः, स्वं धाम प्राप्य, अव्यक्तस्वरूपः स्वस्थानं प्रतिगच्छत्। तदनन्तरं श्रीभीष्मः उवाच— “त्वया नरसिंहस्य महात्म्यं विस्तारतः कथितम्; अधुना भवस्य, भैरवस्य च महात्म्यं कथय।” पुलस्त्यः उवाच— “शृणु, देवदेवस्य परमं कर्म। अन्धक नाम्ना एकः दैत्यः आसीत्, कालिम्पविभक्तमस्य श्यामः। सः तपसा समन्वितः, दिव्यदेवैरवध्यः आसीत्। कदाचित् सः महादेवं पार्वत्याः सहितं अपश्यत्। तां तदा क्रीडन्तीं दृष्ट्वा, सः देवीं हर्तुं निश्चितवान्— ‘अद्य अहं एतां देवीं गृह्णामि; यदि सा मया वियुक्ता, मृत्युम् अवाप्स्यति। अतः, एषा स्थिररूपा रमणी मम पत्नी भविष्यति, सर्वेषु लोकेषु रम्या; तस्याः अधरं मुखं च सर्वेषु शोभनतमम्। यदि सा मम पत्नी न भवति, जीवने कः अर्थः?’ इति निश्चित्य, मन्त्रिभिः सह विचारम् अकरोत्।” सः सेनां सज्जीकृत्य, सेनापतिं प्रति उवाच— “मम विजयी रथं आनय, यः देवांश्च जयति। अहं सर्वान् देवांश्च विष्णु-रुद्रादीन् जेष्यामि; हिमालयतनयां गृह्णामि, यतः मम हृदयम् तया आकृष्टम्।” तस्य मन्त्रिणा उक्तम्— “देवाः इन्द्रः च, कनकस्य मृत्युप्रयोजनं निश्चितवन्तः, यः परस्त्रीरागे स्थितः।” तदनन्तरं, अन्धकः कोपात् उवाच— “अहं देवांश्च शङ्करं च हनिष्यामि।” दैत्यं हत्वा, इन्द्रः, अन्धकासुरं भीतः, पलायितः। सः शरणं याचन् कैलासं, शङ्करस्य धामं अगच्छत्; तत्र, देवेशं शशाङ्कशेखरं दृष्ट्वा, प्रणम्य, भीतः सहस्राक्षः नम्रः प्रार्थयत्— “हे देव, अन्धकदैत्यात् मम रक्षां ददातु। तं भयभीतं, यः युधि पुत्रं हत्वा; तस्माद् महाअसुरः पुत्रनाशं ज्ञात्वा— तं भीषणं, यः मम भीमं जनयति, अत्र एव हन्यताम्; परस्त्रीरागी, क्रूरदैत्यः। सर्वथा, देवश्रेष्ठ, तं नाशय।” इन्द्रस्य वचनं श्रुत्वा, शङ्करः, सर्वशरणः, तं अभयम् दत्वा, “मा भैः शतक्रतो” इति उक्त्वा, कैलासात् कुशस्थलीं गतवान्। तत्र, भूतगणैः परिवृतः, प्रभुः अन्धकविनाशाय विशालं भीषणं विश्वरूपं धृतवान्। ज्वलद्विषाणैः, नागराजमणिमुकुटैः, जटाजूटैः व्याप्तमाकाशः, तस्य रूपं आसीत्। कालान्ताग्निवत् दीप्त्या तप्तः, दंष्ट्राचन्द्रमुखैः, भीषणदर्शनः। पातालगम्भीररूपैः, भैरव-आरावनिनादैः, सहस्रशस्त्रकरैः, विविधायुधग्रहणैः। बहुभूषणैः, युद्धे भीषणनिनादैः, सिंहचर्मवसनः, व्याघ्रचर्मोत्तरीयः। गजचर्ममाहात्म्येन शोभितः, मधुकण्ठैः गुन्जितः, दैत्यदानवानां भयदः। एवं रूपं धृत्वा, दानवविनाशकः, पृथिवीं अगच्छत्। अन्धकः, पुत्रं युधि हतम् श्रुत्वा, क्रोधतमसा आविष्टः, युद्धदुन्दुभीनादं आज्ञापयत्। सेना संगृहीत्वा, देवसंघे अभ्यागत्। तत्र, देवाः, दानवान् युद्धाय सन्नद्धान् दृष्ट्वा, रथगजादिसमेतां सेनां त्यक्त्वा, शम्भुं शरणं ययुः। त्रिनेत्रः प्रभुः तान् उवाच— “मा भैः।” त्रिशूलं गृहीत्वा, दंष्ट्रावक्त्रः, क्रोधात् स्थितः। तदा अन्धकः, कोपात्, शतकोटिशरैः देवगणं हत्वा आक्रमितवान्।