तदा हिरण्यकशिपुः स्वबलं समास्थाय, नृसिंहं प्रति विविधानि दिव्यानि अस्त्राणि समादधे। स प्रतिरोधनास्त्रं, क्रौञ्चास्त्रं, मोहनास्त्रं, शोषणास्त्रं, तथा पीडन-शोकजनकानि अस्त्राणि प्रायुङ्क्त। कम्पनास्त्रं, संहारास्त्रं, महानिग्रहम्, दुर्जयम् कालामुद्गरं, दीप्तिमन्तं तापनास्त्रं च स प्रयोक्तुम् आरब्धवान्। पुनः संहारकं, मोहनं, अद्भुतमायास्त्रं, गन्धर्वास्त्रं, प्रियं असिरत्नं, नन्दकं च समासृजत्। निद्रास्त्रं, प्रमादनास्त्रं, परमं वारुणास्त्रं, तथा अप्रतिघातं पाशुपतास्त्रं च स प्रायुङ्क्त। एवं हिरण्यकशिपुः सर्वाणि तानि दिव्यान्यस्त्राणि नृसिंहे समर्पयामास, यथा हविरग्नौ दीयते। दीप्तास्त्रैः स दैत्यश्रेष्ठः सिंहं सर्वतः परिवव्रे, यथा हिमालयं ग्रीष्मे सूर्यकिरणैः संवृतः। तदा दैत्यसेनासमुद्रः कोपवातेन समुत्क्षिप्तः, क्षणेन सर्वं यथा सागरः मैनाकं प्लावयति, तथैव व्याप्तवान्। तत्र शूलैः, पाशैः, खड्गैः, गदाभिः, मुसलैः, वज्रैः, अशनिभिः, शाखिनां महावृक्षैश्च, मल्लैः, लोहमुसलैः, शिलामुष्टिभिः, पर्वतैः, शतशरव्यैः ज्वलद्व्यूहैश्च, भयङ्करदण्डैश्च सहिताः, ते दानवाः पाशहस्ताः, महेन्द्रवज्रसमानवेगाः, सर्वतो विततान, उन्नतबाहवः, गजशिशव इव शिरोन्नतान् स्थिताः। तेषां देहाः सुवर्णमालाभिः भूषिताः, तीक्ष्णदंष्ट्रैः मुखैः, शोभमानरूपाः, शृङ्गिणः, चीनपटवस्त्रधारिणः, हंसवत् विराजमाना बभूवुः। तदा दानवः मायामयं वह्निं प्रज्वाल्य, वायुनाऽभिवर्धितं ससर्ज; तं सहस्राक्षः इन्द्रः वर्षदिभिः सह प्रतिषेधयत्। महावर्षेण तं वह्निं शमयामास; तदा मायानिवारिते रणभूमौ, दानवः भीषणं तमो विससर्ज, घनतमः सर्वं व्याप्य, दैत्याः शस्त्रग्रहणाय उद्यताः। नृसिंहः स्वतेजसा परिवृतः, सूर्य इव उदितः, त्रीणि भ्रूभङ्गानि युद्धे दानवैः दृष्टः। तस्य ललाटे, त्रिशृङ्गगिरिसमाने, त्रिधारिणी गङ्गा प्रवहन्ती दृश्यते स्म; तदा सर्वमायाविनाशे, दितिपुत्राः क्लान्तचित्ताः हिरण्यकशिपुम् शरणं जग्मुः। स कोपाग्निना दीप्तः, तेजसा दहन् इव बभूव। तदा दैत्याधिपतौ क्रुद्धे, जगत् तमसा आच्छादितम्; तदा आवाह, प्रवाह, विवाह, समीरण, परावह, संवह, उद्वह, परिवह इति सप्त मरुतः, महाबलिनः, आकाशे सञ्चलन्तः, संकुला अभवन्। एते ग्रहाः सर्वलोकप्रलये दृश्यन्ते। सर्वे ते हृष्टाः, स्वेच्छया आकाशे सञ्चरन्तः, रात्रौ रजनीचरः संयोगं चकार। ग्रहैः, नक्षत्रैः, ताराधिपतिना सह, सूर्यः व्योम्नि विकृतवर्णः अभवत्। तदा गगने महत् कृष्णं निर्गलशिरः दृश्यते स्म; सूर्यः कृष्णधूमवर्णं तेजः ससर्ज। प्रभुः आकाशस्थः पुनः पुनः परिवृतः, सूर्याद् भीषणा रूपाणि, सप्तधूमस्तम्भसदृशानि, उत्पन्नानि। ग्रहाः शृङ्गयोः स्थिताः, सोमेन सह व्योम्नि स्थिताः; दक्षिणे वामे च शुक्रबृहस्पती स्थितौ। शनैश्चरः, रक्तवर्णः, भौमसदृशः, सर्वैः ग्रहगणैः सह सममुत्पन्नः। शृङ्गे भीषणं विलम्बमानं, ये ग्रहाः युगान्ते सन्ति; चन्द्रः तारागणैः सह तमो नाशयति। चराचरविनाशाय रोहिणी अप्रसन्ना; चन्द्रः राहुणा गृहीतः, उल्काभिः ताडितः। ज्वलन्त्यः उल्काः चन्द्रे स्वच्छन्दं सञ्चरन्त्यः; देवेश्वरः स देवः रक्तं वृष्ट्वा। उल्का विद्युत्सदृशी, भीषणनिनादिनी, गगनात् पतिता; सर्ववृक्षा अकाले पुष्पफलोपेता अभवन्। सर्वलता, दानवविनाशिकाः इति कथ्यन्ते, फलिन्यः; फलेषु फलानि, पुष्पेषु पुष्पाणि च अभवन्। ताः विकसन्ति, संलीयन्ति, हसन्ति, रुदन्ति; गम्भीरं क्रन्दन्ति, धूमायन्ति, ज्वलन्ति च। सर्वदेवतामूर्तयः, महाभयस्य कथनं कुर्वन्त्यः, वन्यैः समं, गृहमृगपक्षिणः च संमिश्राः। तत्र युद्धसमीपे, मृगाः भीषणं निनदन्ति; नद्यः विपरीतगमनाः, कलुषजलाः प्रवहन्ति। दिशः रक्तधूलिपूर्णाः, अदृश्याः; पूज्याः अपि वनवृक्षाः न पूजिताः। ते वायोर्बलेन ताडिताः, भग्नाः, नमन्ति; सर्वभूतानां छायाः न परिवर्तन्ते। सूर्यास्तमये, सर्वलोकानां युगान्ते, हिरण्यकशिपोः राजमहतोः उपरि, कोष्ठागारे च शस्त्रगृहे च, मधु प्रादुरभवत्—दानवविनाशाय, सुरविजयाय। तत्र बहूनि भीषणानि अद्भुतानि निमित्तानि दृष्टानि; अन्यानि च घोररूपाणि समुत्पन्नानि। दानवपतिवधाय युद्धनिमित्तानि अभिव्यज्यन्त, यदा पृथिवी तेन महादैत्येन कम्पिता। एवं तत्र दैत्याधिपतिना हिरण्यकशिपुना, नृसिंहं प्रति दिव्यान्यस्त्राणि प्रयोक्तुं प्रस्थितानि, तदा सर्वलोकव्याप्तं अद्भुतं भीषणं च दृश्यते स्म।