सर्वे विश्वेदेवाः, ऋषयः, क्रोधः, कामः, हर्षः, मदः, मोहः, पितरः च, महाबलवान् सनत्कुमारः सहिताः, तत्र उपस्थिताः। प्रह्लादस्य वचनानि श्रुत्वा हिरण्यकशिपुः, प्रभुः, सर्वान् दानवान् तेषां नायकान् च संबोधितवान्। सः उवाच—“एष सिंहराजः, अद्भुतरूपधारी, गृहीतव्यः; यदि सन्देहः अस्ति, तर्हि एष वनचरः हन्तव्यः।” ततः सर्वे दानवगणाः, हृष्टाः, बलसम्पन्नं सिंहराजं परिवृत्य, तं बलात् भीषयितुम् आरभन्त। तदा महाबलवान् नरसिंहः सिंहनादं कृत्वा, विकटं मुखं मृत्युवत् प्रसार्य, समस्तं सभां विदारयामास। सभायाः विध्वंसे जाते, हिरण्यकशिपुः स्वयम्, क्रोधात् विक्षिप्तनेत्रः, सिंहाय शस्त्राणि प्रक्षिप्तवान्। ततः सर्वेषु शस्त्रेषु, सः भीषणं दण्डास्त्रं, भयङ्करं कालचक्रं, विष्णुचक्रं च प्रयोक्तुम् आरभत। त्रीणां लोकानां कृते अतिवीर्यं पितामहास्त्रं, अद्भुतं वज्रं, शुष्कं शीतं च वज्रं प्रयोक्तुम् आरभत। रौद्रं शस्त्रं, भीमं शूलं, कंकालं, गदा, ब्रह्मशिरः अस्त्रं, ब्राह्मास्त्रं च तेन प्रक्षिप्तम्। नारायणास्त्रं, इन्द्रास्त्रं, अग्न्यस्त्रं, हिमास्त्रं, वातास्त्रं, मथनास्त्रं, कपालास्त्रं, सेवकास्त्रं च प्रयोक्तुम् आरभत। प्रत्यस्त्रं, क्रौंचास्त्रं, मोहास्त्रं, शोषणास्त्रं, पीडनं विलापनं च प्रक्षिप्तम्। कम्पनास्त्रं, मारणास्त्रं, महानिग्रहास्त्रं, दुष्प्रतिरोध्यं कालामुद्गरं, तापनास्त्रं च प्रयोक्तुम् आरभत। विनाशास्त्रं, मोहास्त्रं, मायास्त्रं, गन्धर्वास्त्रं, प्रियं असिरत्नं, नन्दकं च प्रक्षिप्तम्। निद्रास्त्रं, मदनास्त्रं, परमं वरुणास्त्रं, पाशुपतं च, यः प्रवाहः निवारयितुं न शक्यते, प्रयोक्तुम् आरभत। हिरण्यकशिपुः तानि दिव्यानि शस्त्राणि नरसिंहे प्रक्षिप्तवान्, यथा हव्यं अग्नौ दीप्तम्। दीप्तैः शस्त्रैः, अग्रण्यः असुरः सिंहं परिवृत्य, यथा सूर्यः हिमालयं ग्रीष्मे रश्मिभिः आवृत्य, तं घेरयामास। दैत्यसेनायाः समुद्रः, क्रोधवायुनाः उत्पन्नः, क्षणेन सर्वं यथा समुद्रः मैनाकं प्लावयति, तथा व्याप्तवान्। शूलैः, पाशैः, खड्गैः, गदैः, मुसलैः, वज्रैः, तडितैः, शाखावतीभिः महद्रुमैः, दानवाः तं सिंहं आक्रन्दयामासुः। मुष्टिभिः, लोहमुषलैः, शिलापिष्टैः, पर्वतैः, शतप्रक्षेपयन्त्रैः, भीषणदण्डैः च तं आक्रन्दयामासुः। पाशधारिणः दानवाः, महेन्द्रवज्रसमानवेगाः, सर्वतः उन्नतबाहुभिः, उन्नताङ्गैः, यथा कुम्भयुवाः गजाः, स्थिताः। सुवर्णमालाभिः विभूषिताङ्गाः, तीक्ष्णदन्तयुक्तमुखाः, दीप्तरूपाः, शृङ्गिणः, चीनपटवस्त्रधारिणः, हंसवत् शोभन्ते। दानवः मायाग्निं वायुसंवर्धितं प्रक्षिप्तवान्; तं सहस्रनेत्रः इन्द्रः, महातेजाः, वर्षदेवगणैः सह, प्रतिहन्तुम् उद्यतवान्। महावृष्ट्या तं अग्निं शमयामास; यदा सा माया युद्धे निवारिता, दानवः भीषणं तमः, घनं सर्वव्यापि, प्रक्षिप्तवान्। तस्मिन तमसि जगति व्याप्ते, दैत्याः शस्त्रग्रहणाय उद्यताः। स्वदीप्त्या परिवृतः, सूर्यवत् उदितः, युद्धे दानवाः तस्य त्रिसंकोचितं भ्रूलेखं दृष्टवन्तः। तस्य ललाटे, त्रिपर्वते इव, गङ्गा त्रिधाराप्रवाहिनी शोभिता; तदा सर्वा माया नष्टा, दितिसुताः—दैत्याः—विषण्णाः, हिरण्यकशिपुं शरणं गच्छन्ति। सः क्रोधात् दीप्तिमान्, ज्वलमानः इव प्रकटितः। यदा हिरण्यकशिपुः क्रुद्धः अभवत्, तदा जगत् तमसा आवृतम्; वायवः—आवहः, प्रवहः, विवहः, समीरणः, परावहः, संवहः, उद्वहः, परिवहः—महाबलाः, तेजस्विनः, आपत्तिसूचकाः, व्यग्राः। सप्त मरुतः व्योम्नि सञ्चरन्तः, तत्र चञ्चलाः अभवन्; एते ग्रहाः, यदा सर्वलोकविनाशे, प्रकटन्ते। सर्वे हृष्टाः, यथेष्टं व्योम्नि सञ्चरन्तः, रात्रिचरः रात्रौ योगं अकरोत्। ग्रहैः, ताराभिः, नक्षत्रेश्वरः, हे शत्रुनिग्रहिन्, सूर्यः व्योम्नि विषण्णवर्णः अभवत्। तदा व्योम्नि महत्तमं अन्धकायं दृष्टम्; सूर्यः कृष्णधूमवर्णं प्रकाशं विसृज्यत्। भगवान् व्योम्नि स्थितः, पुनः पुनः परिवृतः; सूर्याद् भीषणा रूपाणि, सप्तधूमस्तम्भसदृशानि, उत्पन्नानि। ग्रहाः शृङ्गेषु स्थिताः, सोमः व्योम्नि स्थितः; वामपार्श्वे दक्षिणपार्श्वे च शुक्रः बृहस्पतिः स्थितौ। शनिः, रक्तवर्णः, मङ्गलवत् दीप्तिमान्, सर्वैः दिव्यचरैः सह, समं समारूढः। शृङ्गाः, भीषणाः, मन्दगमाः, युगान्ते ग्रहाः; चन्द्रः, नक्षत्रैः सह, ग्रहैः सह तमः निवारयति। चराचरविनाशाय रोहिणी न तुष्टा; चन्द्रः राहुणा गृहीतः, उल्काभिः प्रहतः। दीप्ताः उल्काः चन्द्रे यथेष्टं सञ्चरन्ति; देवेशः, स देवः, रुधिरं वर्षयामास। उल्का, तडित्सदृशी, महाशब्दयुक्ता, व्योम्नः पतिता; सर्ववृक्षा अकालं पुष्पफलप्रदाः अभवन्।