तत्र तु वृक्षेषु उपविष्टाः रक्तपीतसुवर्णवर्णाः पक्षिणः, परस्परं हृष्टमनसः पश्यन्तः स्वजीवनं ययुः। तस्मिन्सभायां दैत्यपतिः हिरण्यकशिपुः सम्यग्विनिर्मिते, शोभायमानासने समुपविष्टः। हिरण्यकशिपुर्दैत्यः सूर्यसङ्काशवपुः दिव्यवस्त्राभरणविभूषितः, दिव्यकुण्डलदीप्तिमान्, दिव्यप्रवेष्टितासनस्थः आसीत्। तं महादैत्यं हिरण्यकशिपुं सेवमानाः श्रेष्ठा दैत्याः, अग्रगण्यैः गन्धर्वैः दिव्यगीतम् उपगीयमानम्। तत्र विश्वाची, सहजन्या, प्रम्लोचा, सौरभेयी, सामिची, पुण्जिकस्थला च पूजिता आसन्। मिश्रकेशी, रम्भा, चित्राभा, श्रुतिविभ्रम, चारुनेत्रा, घृताची, मेनका, उर्वशी च। एते चान्ये च सहस्रशः नर्त्यगीतविशारदाः, राजानं हिरण्यकशिपुं सेवमानाः। सर्वे दितिपुत्राः वरप्राप्ताः तम् उपतस्थुः—बलिः, विरोचनः, नरकः, पृथ्वीसुतः, प्रह्लादः, विप्रचित्तिः, गविष्ठ महानसुरः, सुरहन्ता, दुःखकर्ता, समानः, सुमतिश्च। घटोदरः, महापार्श्वः, क्रथनः, पीठरः, विश्वरूपः, स्वरूपः, विश्वकायः, महाबलः। दशग्रीवः, वाली, मेघवासा महासुरः, घटाभः, वितरूपः, ज्वलनः, इन्द्रतापनः। सर्वे ते दैत्यदानवगणाः, ज्वलत्कुण्डलधारिणः, माल्यशोभिताः, कवचानि धारयन्तः, व्रतेषु स्थिताः। सर्वे वीराः, वरदाः, नियतप्राणाः, हिरण्यकशिपुं स्वामिनं सेवन्ते। दिव्याभरणभूषितं तं महात्मानं, विविधविमानैरग्निसमप्रभैः, सर्वे पूजयन्ति। सर्वे दितिपुत्राः, महेन्द्ररूपधारिणः, विचित्रकङ्कणभूषितबाहवः, विभूषितदेहाः, सर्वतः तम् उपासते। तस्य सिंहदैत्यमहाराजस्य ऐश्वर्यं न त्रिषु लोकेषु कस्यचित् श्रुतपूर्वं वा दृष्टपूर्वं वा। रजतस्वर्णमञ्चैः शोभिते सभागृहे, रत्नमण्डितमार्गेषु, मृगपतिः हिरण्यकशिपोः सभा दीप्तां जालकशोभितां ददर्श। स मृगपतिः दितिसुतं सुवर्णकङ्कणहारभूषिततनुं, सूर्यरश्मिसमप्रभं, लक्षशः दैत्यैः सेव्यमानं ददर्श। ततः तं तेजस्विनं, कालचक्रसमागतमिव, रूपं नृसिंहम्, अग्निमिव भस्मना छन्नं दृष्ट्वा। प्रह्लादः, हिरण्यकशिपोः वीर्यवान् पुत्रः, स सिंहवपुं भगवन्तं दिव्यरूपमागतं ददर्श। तदद्भुतरूपं कनकाचलप्रतीकं दृष्ट्वा, सर्वे दानवाः, हिरण्यकशिपुश्च, विस्मिताः। प्रह्लादः उवाच—"महाबाहो, दैत्यप्रभव, नाहं कदापि एतादृशं नृसिंहरूपं श्रुतवान् वा दृष्टवान् वा। अव्यक्तं, परं, दिव्यं—किमेतद्रूपमुत्पन्नम्? मम मनसि तु एषः उग्रः, दैत्यविनाशकः इति प्रतिभाति। अस्य शरीरे देवाः, समुद्राः, नद्यः वसन्ति; हिमवत्, पारियात्रादयः कुलपर्वताः च। चन्द्रः तारागणैः, सूर्यः रश्मिभिः, कुबेरः, वरुणः, यमः, शक्रः, शचीपतिश्च। मरुतः, दिव्यगन्धर्वाः, तपोधनाः ऋषयः, नागाः, यक्षाः, पिशाचा, बलिनः राक्षसाश्च। ब्रह्मा, देवाः, पशुपतिः ललाटे विचरन्ति; स्थावरजङ्गमाः सर्वे अस्येव। त्वं च, अहं च, सर्वे दैत्यगणाः, शतसहस्रविमानैः परिवृताः, अस्य सभायां वर्तामहे। राजन्, त्रयो लोका, लोकधर्मश्च, अस्मिन्नेव नृसिंहे दृश्यन्ते; समग्रं जगत् अपि अत्रैव प्रकाशते। अत्र प्रजापतिः, महात्मा मनुः, ग्रहाः, योगाः, पृथ्वी, व्योम, आपद्कालः, धृतिः, बुद्धिः, हर्षः, सत्यं, तपः, दमश्च। सन्त्कुमारः, महाबलः, सर्वे विश्वेदेवाः, सर्वे ऋषयः, क्रोधः, कामः, हर्षः, मदः, मोहः, सर्वे पितरः च।" एवं प्रह्लादस्य वचः श्रुत्वा, हिरण्यकशिपुः प्रभुः, सर्वान् दानवान् तेषां चाधिपतीन् उवाच। "एष सिंहराजः, अद्भुतरूपधारी, गृहीयताम्; अथवा संशयः चेत्, अरण्यवासी हन्यताम्।" ततः सर्वे दानवगणाः हृष्टाः, बलवन्तं सिंहराजं परिवृत्य, बलप्रदर्शनैः तं भीषयितुम् आरब्धाः। तदा महाबलः नृसिंहः सिंहनादं कृत्वा, समस्तां सभां विदार्य, मृत्युसदृशं विवृतमुखः। सभायां विनश्यन्त्यां, हिरण्यकशिपुः स्वयं, क्रोधाविष्टनेत्रः, शस्त्राणि सिंहाय प्राक्षिपत्। तत्र सर्वशस्त्रेषु, भीषणं दण्डास्त्रं, घोरं कालचक्रं, विष्णुचक्रं चापि प्राहिणोत्। तीक्ष्णं पैतामहमस्त्रं त्रैलोक्यनिर्मितम्, अद्भुतं वज्रं, शुष्कं चार्द्रं च वज्रम् अपि प्रयोजितवान्। रौद्रास्त्रं, भीषणं शूलं, कङ्कालं, गदां, ब्रह्मशिरोऽस्त्रं, ब्राह्ममस्त्रं चापि। नारायणास्त्रं, इन्द्रास्त्रं, अग्न्यस्त्रं, शीतास्त्रं, वातास्त्रं, मन्थनास्त्रं, कपालास्त्रं, परिचारकास्त्रं चापि तेन प्रयोगितम्।