जयस्ते, यस्य शिरोरत्नं नवपद्मशुभ्रं सुललितं दण्डकप्रियस्य दैत्यपतिसंतापकुलस्य दावाग्निवद्वर्तते! जयस्ते, विश्वशोकविनाशिन् सप्ताहजात विश्वाख प्रभो! जयस्ते, स्कन्द, येन सर्वासुरपतयो लोकभाराः विनाशिताः! एवं दिव्यगायनैः श्रुत्वा तारेण ब्रह्मणः वचनानि, स्वस्य बालहस्ताज्जयमागमं च, स्मृतानि। स वीरमार्गानुगः सदा धर्मविघातकश्च स्मृत्वा, दुःखग्रहग्रस्तचित्तः शीघ्रं राजधानीयात्। तदा कालनेमिप्रमुखाः दानवाः भयाकुलचित्ताः स्वपक्षेषु विस्मिताश्चासन्। तत्र हिरण्यकशिपुर्दैत्यश्रेष्ठः उवाच—"अस्य बालस्य पलायनं मम लज्जायाः कारणं स्यात्। यदि तं हन्तुं गच्छेयम्, लक्ष्म्या संरक्षितः सः; यदि च तं हन्याम्, निष्कारणं अस्पृश्यो भूयासम्।" ततः तारेण भीमवपुषा दृष्ट्वा—"गच्छत, धावत, गृह्णीतैनम्! सेनां समाह्वयत!" इत्युक्त्वा, स बालं प्रत्युवाच—"किं त्वं बाल, युध्यसे क्रीडावदिव? केन प्रेषितोऽसि, सभासदां वाचक?" "बाल्यादेव तव मतिर्मन्दान्येव विज्ञायते" इत्युक्ते, बालः सन्मुखं सन्तोषपूर्णः प्रत्युवाच—"शृणु तारे, नात्र शास्त्रार्थनिर्णयः; संग्रामे शस्त्रैः अर्थाः न दृश्यन्ते, विशेषतः भयमहे।" "मा मामवज्ञाय बाल्यम्; बालः सर्पोऽपि घातकः, नवसूर्यं दृष्टुमपि कठिनं, एवं चाहं बालोऽपि दुर्जयः।" "मन्त्रः स्वल्पाक्षरः स्यात्, दानव, तथापि महाबलः दृश्यते।" इत्युक्ते, दैत्यः गदां प्राक्षिपत्। बालः तेजसा तां तीक्ष्णगदां चक्रेण प्रतिहत्य, ततो दानवराजः लौहमुसलमपि प्राक्षिपत्। कार्त्तिकेयः सुरारिपुविनाशकः हस्तेन तद्गृहित्वा, उत्तिष्ठन् निनादगदां दैत्याय प्राक्षिपत्। तया ताडितः दैत्यः पर्वताधिप इव कम्पितः, स बालं सत्यं दुर्जयं महातेजसं च मत्वा—"नूनं कालः प्राप्तः" इति मनसा चिन्तितवान्। तदा कालनेमिप्रमुखाः दानवाः कम्पमानं दृष्ट्वा, सर्वे दैत्यपतयः घोरयुद्धे बालमभ्यधावन्; तेषां पातनैः पीडाभिश्च स तेजस्वी न स्पृष्टः। स बालः महाबलैः दैत्यैः महावीर्येण समरे युयुधे; पुनश्च युद्धविशारदैः दैत्यपतिभिः शरैः ताडितः। दैत्याः देवकण्टकाः समरे बालमभ्यधावन्; दैत्यशस्त्रताडितोऽपि स बालः न वेदनां प्राप। दैत्यैः यज्ञेन कृतं घोरं देवेषु महाप्रतापं समुत्पन्नम्; देवदुःखदर्शनात् कुमारः क्रोधग्रस्तोऽभवत्। ततः सः शस्त्रैः दैत्यसेनां विदार्य, तैः दुर्जयैः शस्त्रैः ताडिताः देवपीडकाः पराजिताः। कालनेमिप्रमुखाः सर्वे समरे प्रत्यपस्रन्; दैत्याः दिशो दिशः पलायमानाः हन्यमानाश्च। तदा किन्नरगानैः, हासैश्च ज्ञानविप्लुतैः, कुमारः सुवर्णसन्निभया गदया ताडयामास। चित्रैः शरैः समरे मयूरं निवर्तितवान्; रुधिरार्द्रं वाहनं दृष्ट्वा, देवः... षडाननः समरे सुवर्णाभरणविभूषितं निर्मलशक्तिं स्वर्णकङ्कणशोभितबाहुना जग्राह। ततः महासेनः तारे दैत्येश्वरं प्रत्युवाच—"तिष्ठ, तिष्ठ, दुर्मते! यमलोकं पश्य।" "अनेन शक्तिना त्वं मया हतः; दैत्यकर्माणि स्मर।" इत्युक्त्वा, दितिसुताय शक्तिं प्राक्षिपत्। सा शक्ति कुमारबाहुनिर्गता कङ्कणनिनादान्विता, वज्रपर्वतसमानहृदयं दैत्यं विदार्य विवेश। प्राणेषु निःसृतेषु, सः महापर्वत इव प्रलये भूमौ पतितः, शिरोमुकुटमुकुटानि, सर्वाभरणानि च विक्षिप्तानि। तस्य दैत्यस्य, दैत्यभारवाहिनः, निहते, न कश्चिदपि शुचः, नापि नरकस्थो दुष्टः। देवाः षण्मुखं स्तुवन्तः प्रमुदिताः स्मितान्विताः क्रीडन्तः स्वस्वलोकान् ययुः। सर्वे देवाः तुष्टाः सर्वकामसमृद्धाः, महौजसः सिद्धैः सह, षण्मुखाय वरं ददुः। देवा ऊचुः—"यो बुद्धिमान् स्कन्दकथां पठति, शृणोति, वा श्रावयति, स नराणां मध्ये कीर्तिमान् स्यात्।" "स दीर्घायुर्भवति, सौभाग्यवान्, समृद्धः, कीर्तिमान्, शुभवर्णः, भूतानामभयः, सर्वदुःखविनिर्मुक्तश्च।" "यः सन्ध्योपास्य स्कन्दकृत्यानि पठति, स किन्नरैः सह महाधनाधिपः भवति।" अथ भीष्मः पप्रच्छ—"हिरण्यकशिपोर्वधं, नरसिंहस्य माहात्म्यं, पापविनाशं च श्रोतुमिच्छामि।" तदा पुलस्त्यः उवाच—"कृतयुगे किल, राजन्, हिरण्यकशिपुः दैत्याधिपः, आदिदैत्यः, महातपः अकरोत्।" स दशसहस्रवर्षाणि, सहस्रवर्षाणि च, जलस्थः स्नानमौनव्रतधारी स्थितवान्। स शमदमसमन्वितः, ब्रह्मचर्येण च, तस्य तपसा नियमेन च ब्रह्मा तुष्टः।