एवं तयोः अपसारणं कृत्वा, शुभं भाग्यं महद् बलं च भवतु इति उक्त्वा, स तेन एवमुक्तः 'एवं भवतु' इति प्रत्युवाच। ततः सर्वैः अमरैः अनुगतः स भगवाँ लोकनाथः, सुरेश्वरैः स्तुतः, तारकासुरं लोककण्टकं हन्तुं निर्गतः। तदनन्तरं इन्द्रः, गुप्तः स्थित्वा, दैत्यसिंहं प्रति, कटुवचनं वदन्तं दूतं प्रेषयामास। स दूतः गत्वा, भीषणं भयप्रदं दैत्यं प्रति, इन्द्रस्य वचनं प्राह— 'इन्द्रः, देवाधिपः, दैत्यध्वजः, स्वर्गनाथः, त्वां संबोधयति।' 'तारकासुर, तव शक्त्या यथेष्टं आचर; सर्वं पापं यत् त्वया कृतं, ज्वलन्तं दग्धं च जगति, तद् त्वया एव।' 'एतस्मात् कारणात्, अहं स्वं कार्यं साधितवान्, अद्य त्रैलोक्यनाथः अस्मि।' इति अद्भुतं वचनं श्रुत्वा, तस्य नेत्रे क्रोधात् रक्ताभवत्। तदनन्तरं, दुर्मनाः, यशः क्षयमुपगम्य, दूतं प्रति तारकः उवाच— 'इन्द्र, तव वीर्यं अहं महायुद्धेषु शतशः दृष्टवान्।' 'त्वं चञ्चलः, इन्द्र दुष्टचेतः, तव शान्तिः कदापि न भविष्यति।' इत्युक्त्वा, दूतः निर्गतः, दैत्यः चिन्तयामास। 'इन्द्रः, अनाथः, अत्र वदितुं न साहसति; स्कन्दस्य कारणात्, इन्द्रः अधुनाः आधारं लब्धवान्, तस्य आत्मविश्वासात् स्पष्टं।' ततः, स विनाशसूचकानि बहूनि अशुभानि अपश्यत्— आकाशात् भूमौ रजः रक्तं च वर्षन्ति। तस्य स्वजनानां नेत्रेषु कम्पः, मुखस्य शोषः, चिन्ताजन्यः, पद्ममुखानां विकसः च अपश्यत्। तत्र दुष्टाः, भीषणाः, अशुभवाचः दैत्याः अपश्यत्; तस्य अन्तर्ये दुःखमुपजायते। एतस्मिन्नेव काले, गजसेनानां घोषः, कठोरघण्टानिनादः, अश्वानां ह्रेषा, उत्सुकानां शोभायमानानां दृश्यते। सेना उच्चध्वजैः, दिव्यरथैः, निर्मलचामरैः शोभिताः। भूषणैः विभूषिता, किन्नरगीतैः निनादिता, विविधैः दिव्यपुष्पमालाभिः अलङ्कृता। सेना, तडिल्लेखाभिः दीप्तिमती, दुःखरहिताः, विविधवाद्यनिनादिता, दीप्तिमद्भिः कवचैः शोभिताः। दैत्यः स्वप्रासादात् देवसेनां दृष्ट्वा, मनः विक्षिप्तः, चिन्तयामास। 'कः अयं नूतनः सेनानी, यं अहं न विजितवान्?' इत्येवं चिन्तया व्याकुलः, दैत्यः सिद्धकविभिः उग्रं वचनं श्रुत्वा, हृदयं स्पृशन्ति। 'अप्रतिमाय वीराय जयः, तेजःपञ्जराय, बलभुजाय, देवपद्ममुखविकासप्रियाय, कुमाराय जयः।' 'महासेनाय जयः, दैत्यसमुद्राय अग्निसदृशाय, मधुरमयूररथाय, अनन्तदेवमुकुटनखचिह्नाय जयः।' 'नवपद्मशुद्धमणिकिरीटाय, दण्डकप्रियाय, दैत्यवंशदहनाय जयः।' 'विशाखाय सप्ताहशिशवे, सर्वलोकदुःखनाशकाय, स्कन्दाय दैत्येशदुःखहराय जयः।' एवं दिव्यकविभिः घोषितं श्रुत्वा, तारकः ब्रह्मवचनं, बालस्य हस्ते मृत्युः, स्मृतवान्। वीरमार्गानुगतं स्मृत्वा, धर्मविनाशकं, दुःखग्रस्तः शीघ्रं प्रासादात् निर्गतः। दैत्याः कालनेमिनेतृकाः, भयभीताः, मनः भ्रमिताः, स्वपक्षे आकुलाः। हिरण्यकशिपुः दानवश्रेष्ठः उवाच— 'बालस्य पलायनं मम लज्जां जनयेत्।' 'यदि अहं तं हन्तुं गच्छामि, लक्ष्म्या संरक्षितः; यदि बालं हन्यामि, अनवद्यः भविष्यामि।' 'गच्छ, धाव, गृह्णीहि! सेनान्यः समावय!' बालं दृष्ट्वा, तारकः भीषणरूपः, उवाच। 'हे बाल, किमर्थं त्वं युद्धं इच्छसि, क्रीडावद्? केन त्वं प्रेषितः, सभासु श्रेष्ठवाचः?' 'बाल्यस्य कारणात्, तव बुद्धिः लघुवस्तुनि सीमिताः।' तथापि बालः, प्रसन्नः, समस्तं प्रत्युवाच। 'शृणु, तारक, शास्त्रार्थः अत्र न निश्चितः; युद्धे अर्थाः शस्त्रैः न दृश्यन्ते, विशेषतः भयमहत्सु।' 'मम बाल्यं न अवमानय; बालसर्पः अपि भीषणः, नवसूर्यः अपि दृष्टुम् कठिनः, अहं च बालः, परन्तु अजेयः।' 'मन्त्रः अल्पाक्षरः अपि, दैत्य, शक्तिमान् दृश्यते।' एवं बालवचनं श्रुत्वा, दैत्यः गदा प्रक्षिप्य। बालः, अपराजिततेजसा, ताम् उग्रास्त्रं चक्रेण प्रतिहत्य। ततः दैत्यनाथः आयः प्रक्षिप्य। कार्तिकेयः, देवशत्रुनाशकः, ताम् हस्तेन गृहित्वा, गर्जन्तीं गदां दैत्ये प्रक्षिप्य। तया आहतः, दैत्यः पर्वतानां नाथवत् कम्पितः; तदा दैत्यः बालं अजेयम् अतिभयङ्करं मन्यते। 'नूनं कालः प्राप्तः' इति मनसा चिन्तयामास। कालनेमिनेतृकाः कम्पनं दृष्ट्वा— सर्वे दैत्यनाथाः बालं घोरयुद्धे आक्रमन्; तेषां प्रहारैः, बालः दीप्तिमान् न स्पृष्टः। स बालः, शक्तिमद्भिः दैत्यैः, महाबलात् युद्धे समरः। पुनः, युद्धकुशलैः दैत्यनाथैः, शरैः आहतः। दैत्याः, देवकण्टकाः, युद्धे आक्रमन्; बालः, दैत्यास्त्रैः आहतः अपि, दुःखं न अचिन्तयत्।