देवाः हृष्टमनसः सूर्यसमप्रभाः स्कन्दाय तानि समर्प्य, भूमौ प्रणम्य, समस्तदेवगणाः तं स्तोतुं समारभन्त। ततोऽग्र्यदेवाः, वरदं षण्मुखं कुमारं स्तुवन्तः, इदं स्तोत्रं जगुः— "नमः कुमाराय महातेजसे, नमः स्कन्दाय, येन अक्षयदानवाः विनाशिताः। नवोत्थितसूर्यसङ्काशाय ते नमः, गुहाय गुह्याय नमः, विश्वस्य भयापहाय, लोकानुग्रहकातराय पुनः पुनः नमः। विशालनिष्कलङ्कनेत्राय ते नमः, दीर्घव्रताय विषाखाय नमः, रणप्रचण्डाय पुनः पुनः नमः, मयूरवाहनाय उज्ज्वलाय ते नमः। कङ्कणधराय नमः, उत्तुङ्गध्वजाय नमः, शक्तिपूजिताय नमः, धैर्यनिष्ठाय घंटाधारिणे नमः।" एवं स्तुतः कुमारः उवाच— "किं वः वरं ददामि? यथेष्टं वदत, संतुष्टाः यूयम्। यदि कार्यं दुष्करं स्यात्, मम हृदि चिरकालं चिन्तितं तत्।" एवं तेन उक्ताः देवाः, प्रणिपत्य, हृष्टचित्ताः, महात्मनं गुहं वाक्यम् ऊचुः— "अस्ति दैत्यराजः तारकाख्यः, अमरकुलविनाशकः, बलवान्, दुर्जयः, प्रचण्डः, दुष्टाचारी, अतीव कोपसम्पन्नश्च। सर्वनाशकं तं भीषणं दानवं हन, यः अस्माकं कार्यशेषकारणं भयहेतुः च जातः। अस्ति च हिरण्यकशिपुः प्रचण्डः, देवगणैः अभेद्यः, यज्ञविघ्नकर्ता, पापकर्मी, ब्रह्माणमपि पीडितवान्। एतौ उभौ निहत्य, भवतः कल्याणं बलं च भूयात्।" एवं उक्तः सः प्रत्युवाच— "एवं भवतु।" ततोऽमरतुल्यैः सर्वैः अनुगम्य, स लोकनाथः सुरेश्वरैः स्तूयमानः, तारकं जगदङ्कुशं च हन्तुं निर्गतः। ततः इन्द्रः, स्वयम् अप्रकाश्य स्थित्वा, सिंहोपमं दैत्यं दूतम् प्रेषयामास, यः कठोरवचनवान् आसीत्। स दूतः गत्वा, भीषणं भयङ्करं दानवं उवाच— "इन्द्रः, देवाधिपः, दैत्यध्वजः, स्वर्गनाथः, त्वां प्रति वदति। तारकासुर, स्वबलात् यथेष्टं कुरु; येन त्वया पापं कृतं, तत् लोके दह्यमानं प्रज्वलितं च। एतस्मात् कारणात् मम अभिलषितं सिद्धम्, अद्य त्रैलोक्यराज्यं प्राप्तम्।" एवं अद्भुतवाक्यानि श्रुत्वा, तस्य नेत्रे क्रोधात् रक्तानि अभवन्। स दुष्टात्मा, यः कीर्तिम् उपहृतवान्, दूतं प्रत्युवाच— "इन्द्र, तव वीर्यम् महायुद्धेषु शतशः दृष्टम्। त्वं चञ्चलः, दुष्टचित्त इन्द्र, त्वं कदापि न शान्तिम् लप्स्यसे।" एवं उक्त्वा, दूतः निर्गतः, दानवः चिन्तयामास— "इन्द्रः, अनाथः सन्, अत्र एवमुक्तुं न शक्ष्येत्; स्कन्दस्य प्रभावात्, इन्द्रः समर्थं प्राप्तवान्, तस्य आत्मविश्वासात् स्पष्टम्।" ततः सः अनेकानि भयजनकानि अपश्यम्— विनाशसूचकानि अपशकुनानि, धूलिरक्तवृष्टिः आकाशात् भूमौ पतन्ति। स्वजनानां नेत्रेषु कम्पः, मुखे शोषः, कमलवदनानां मलिनता च दृष्टा। दुष्टाः प्रचण्डाः, अशुभवाचः प्रलपन्तः प्राणीन् अपश्यत्; तदा तस्मिन्नेव क्षणे, दितिसुतः अन्तरतः विषण्णः अभवत्। एतस्मिन्नेव काले, गजराजिनां निनादः, घंटानां कठोरध्वनिना सह, अश्वानां च हिन्हिनः, समरभूमिम् शोभयामास। ध्वजैः उन्नतैः, अद्भुतरूपैः रथैः, निर्मलचामरैः च शोभिता सेना बभौ। भूषणैः विभूषिता, किन्नरगीतेन निनादिता, विविधैः दिव्यपुष्पमालाभिः अलङ्कृता। शिरःकवचैः उज्ज्वलैः, दुःखरहितैः, विद्युत्प्रभया दीप्तैः, वाद्यनादैः च सेना बभौ। स्वप्रासादात् दानवः देवानां सेनां दृष्ट्वा, मनसा किंचित् उद्विग्नः, चिन्तयामास— "कः अयं नूतनः योद्धा, येनाहं न पराजितः?" एवं चिन्तयन्, तदा तेन, सिद्धगन्धर्वैः कठोरवचनानि श्रुतानि, यानि हृदयम् आघातयामासुः— "जयः तस्मै, अतुल्याय, ज्वलन्ततेजःपञ्जराय, महाबाहवे, यस्य नेत्रे प्रमुदिते, देवमुखकमलविकाशे रमन्ते—जयः महात्मने कुमाराय। जयः महासेनाय, यः दैत्यसमुद्राय ज्वलद्वडवानलः इव, मयूररथस्थाय, यस्य पादाङ्गुलीनखेषु अनन्तदेवमुकुटानि अंकितानि। जयः तस्मै, यस्य शिरोमणिः नवपद्मसमानः, दण्डकप्रियाय, यः दैत्याधिपकुलस्य असह्याय वह्निः। जयः विश्वाखाय, सप्ताहजाताय, सर्वलोकशोकनाशनाय; जयः स्कन्दाय, येन सर्वदानवेश्वरा विनाशिताः।" एवं श्रुत्वा, तारकः, दिव्यगन्धर्वैः उक्तम्, ब्रह्मणः वचनं, बालकहस्ते मृत्युं च स्मृतवान्। सदा वीरमार्गानुगः सन्, धर्मनाशकः, शोकग्रस्तचित्तः शीघ्रं प्रासादात् निर्गतः। दानवाः कालनेमिप्रमुखाः, भयभीता, मोहितचित्ताः, स्वसेनायाम् विस्मयं, उद्वेगं च जग्मुः। तदा हिरण्यकशिपुः, दानवश्रेष्ठः, उवाच— "अस्य बालकस्य पलायनं मम लज्जां जनयेत्। यदि हन्तुं गच्छामि, लक्ष्म्या रक्षितः; यदि हन्याम्, निरर्थकं अस्पृश्यः स्याम्। गच्छत, धावन्तु, गृह्णीत! सैन्यानि संयोजयत!" एवं उक्त्वा, बालकं दृष्ट्वा, तारकः भीषणरूपः उवाच— "किमर्थं बाल, युद्धुमिच्छसि, क्रीडावदिव? केन प्रेषितः असि, आर्यसभायाः वक्ता? बाल्यादेव तव बुद्धिः लघुकर्मसु प्रवृत्ता।" एवमुक्ते, स बालः तं प्रति, परमप्रीत्याः वचः उवाच।