ते तु भगवन्तः मुनयः, स्वस्य प्रयोजनस्य प्रति विनयाद् विनीताः, मधुरया वाचा तम् उपगम्य, वाक्प्रवीणानां श्रेष्ठाः सन्तः, सान्त्वनपूर्वकं सम्बोधयन्। ते ऊचुः— “वयं धर्माचार्यं शङ्करं त्रिनेत्रं द्रष्टुमिह प्राप्ताः। देवकार्येण प्रेषिताः स्मः, तद् विद्धि। त्वमेव अस्माकं मार्गदर्शी, यथा उचिते काले विलम्बो न भवेत्। प्रवेशस्यैव मुख्यं प्रयोजनमस्ति, प्रभो।” एवं मुनिभिः सम्यक् उपगतेषु, सः तान् विनयपूर्वकं प्रत्युवाच— “सः स्वामी मन्दाकिनीं गतः, सन्ध्याकर्मोत्तरं कर्तुम्।” पुनः सः अवदत्— “क्षणेनैव, विप्राः, त्रीशूलधारिणं द्रक्ष्यथ।”—इति। तदाकर्ण्य, ते मुनयः, स्वकार्यनिपुणाः, तत्रैव प्रतीक्षां कृतवन्तः। यथा पिपासवः चाटकाः वर्षाकाले घनमभ्रं प्रतीक्षन्ते, तथा क्षणेनैव नियतानि कर्माणि समाप्तानि। वीरासनाय यत्र स्थानं तत्र, मृगचर्मेण आच्छादिते, स विनीतः भूमौ प्रमुदितः उपाविशत्। तदा वीरकः स्नेहैकशरणं प्रभुं प्राह— “सप्तर्षयः त्वां द्रष्टुमागताः, प्रभासिन्।” पुनरुवाच— “प्रभो, तेषां दर्शनायाज्ञां दातव्यं; ततः पश्चात् ध्यानमाविशतु।” एवमुक्ते, स महात्मा भ्रूविक्षेपेण तेषां प्रवेशाय अनुमतिं दत्तवान्। वीरकः अपि शिरसा संकेतं कृत्वा सप्तर्षीन् आह्वयत्। दूरस्थाः ते, धनुर्धरं द्रष्टुं समुपस्थिताः, शीघ्रं जटिलाः, कृष्णवस्त्रधराः, तत्र समागताः। ततः ते भगवतः पर्वतेश्वरस्य दिव्यं मण्डपं प्रविश्य, कृताञ्जलयः, दिव्यपुष्पराशिं सिञ्चन्तः, प्रणम्य उपविविशुः। स्वर्गवासिनः धनुर्धरस्य पादौ पूजयामासुः। ततः त्रिशूलधारिणा सौम्यदृष्ट्या वीक्षिताः मुनयः तुष्टाः। गिरिशं दृष्ट्वा, ते हर्षसमन्विताः संयुक्त्या स्तुतिं कृतवन्तः— “धन्याः स्मः, भगवन्! यन्मह्यं देवाधिपैः पूजितं तव पदपद्मं दृष्टम्। तव महात्म्येन सर्वधर्मरक्षणं विधीयते।” एवं स्तुत्वा, सर्वज्ञः स भगवान् स्मितपूर्वकं श्रेष्ठमुनीन् उवाच— “यद् हृदि वः प्रयोजनं तद् साधयध्वम्।” इति। एवं भगवता उक्ताः, मुनयः शीघ्रं तत्र गत्वा, पर्वतनन्दिनीं गिरिजां गुहायां दृष्ट्वा, तां तपोबलसमृद्धां, सौन्दर्य-प्रियता-रूपसम्पन्नां, विधिवत् विभज्य, स्तुतिं कृतवन्तः। तामूचुः— “शिवः त्वया तुष्टः; तव पाणिग्रहणं करिष्यति। वयं तव पितुः आज्ञया अत्र प्राप्ताः। पित्रा सह गृहं गच्छ; वयं स्वाश्रमे प्रत्यागच्छामः।” एवं श्रुत्वा सा चिन्तयामास— “नूनं मम तपसः फलम् एतदस्ति।” ततः शीघ्रं पितुः दिव्यगृहम् आगत्य, सा सती रात्रिं दशसहस्रवर्षसमानां अनुभूय, हरदर्शनलालसया पूर्णा अभवत्। शुभे ब्रह्ममुहूर्ते, सख्यः तस्याः विधिवत् कर्माणि समारभन्त। तत्र दिव्यैः शुभैश्च कर्मभिः, सम्यक् अनुक्रमेण, तस्मिन् पुण्यगृहे, सर्वमङ्गलव्यवस्थया, उत्सवाः सम्पन्नाः। ऋतवः अपि साक्षात् सन्तः, सर्वकामदाः, पर्वतं सेवायै समुपस्थिताः। मन्दमारुताः सुखप्रदा, पर्वतं सम्यक् समार्जयन्ति स्म। गृहेषु लक्ष्मीः स्वयम्, नानाविभूषाभिः भूषिता, सर्वत्र तेजसा पूरिता, सर्वोपस्करसमृद्धिः आसीत्। पर्वतं चारुतया रत्नमणिमणिविद्युत्संवलितम्, लता वृक्षा कल्पतरुप्रमुखाः अपि तत्र उपस्थिताः। औषधयः दिव्यगुणयुक्ताः, साकाराः, सर्वरसाः रत्नानि च, पर्वतस्य सेवकाः अभवन्। पर्वतस्य सर्वे परिचारकाः, नद्यः, सर्वसिन्धवः, स्थावरजङ्गमाः, आश्रमे नित्यं प्रवृत्ताः। एवं सर्वे हिमगिरिं शोभयामासुः; मुनयः, नागाः, यक्षाः, गन्धर्वाः, किन्नराः च तत्रासन्। देवाः अपि, शिवस्य कृते, गन्धमादनगिरौ, सर्वाभरणैः समुपस्थिताः, निर्मलस्वरूपाः। ततः प्रजापतिः, स्नेहविस्तारितनेत्रः, शर्वस्य जटासु चन्द्रखण्डं बद्धवान्। चामुण्डा अपि, महाकपालमालां शिरसि बद्ध्वा, गिरिशं प्राह— “शङ्कर, पुत्रं जनय। यो दानववधाय जातः स्यात्, स मे रुधिरैः तुष्टिं करिष्यति। कौस्तुभमणिकुण्डलैः, दीप्तहारैश्च भूष्यताम्।” सर्पं भूषणरूपेण गृहीत्वा, स शम्भोः पुरतः स्थितवान्। इन्द्रः तस्य कृते, गजचर्म, तद्विन्यासे स्नेहसिक्तं, समर्पितवान्। स च तद् वेष्टयन्, विकसितपद्ममुखः, स्वेदेन सिञ्चितः, हिमगिरिशुभ्रैः वातैः च दीप्तः। नन्दिं, मनोजवेन, हरस्य वाहनं, विविधैः भूषैः भूषयामासुः। शम्भोः नेत्रस्थौ सूर्यचन्द्रमसौ दीप्तिमन्तौ बभूवतुः। स जगन्नाथः, साक्षी सर्वकर्मणाम्, स्वतेजसा, चिताभस्मना, ललाटे विभूषयामास। मानवास्थिमालां हस्तेन बद्ध्वा, मृत्युनाथः स्वपुरीदूरात् भीतः अभवत्। कुबेरप्रेषितविविधरत्नाभरणानि परित्यज्य, सः तेजस्विना सर्पराजेन बाहुं भूषयामास। स्वयं शुद्धं तक्षकं कर्णकुण्डलरूपेण कृत्वा, तैः एव भूषणैः आत्मानं विभूषयत्। तत्रापि, विधिना, तानि रूपाणि प्रवृत्तानि; नवान् रम्यांश्च विटपीन् औषधांश्च सः मोचयामास। एवं तत्र दिव्येऽस्मिन् महोत्सवे, सर्वे देवाः, ऋषयः, औषधयः, नद्यः, पर्वताः, सर्वाणि च भूतानि, हिमगिरिप्रान्ते, शिवपार्वत्योर्योगाय, समुपस्थितानि।