ऋषयः तस्याः वाक्यं ज्ञातुम् इच्छन्तः, यथाक्रमम् अर्थानुसारम् ऊचुः—“द्विविधं हि सुखं लोके दृश्यते, कन्ये। तद् अस्य शरीरस्य संयोगः च मनसः तुष्टिः च। परन्तु स्वभावतः सः दिगम्बरः, भीषणः, भस्मास्थिमाल्यभूषितः। सः कपालधारकः, भिक्षुकः, नग्नः, विकृतलोचनः, चञ्चलकर्मा, उन्मत्तवत् प्रकटः, भीमः, सर्वसंग्राही च। तादृशे पतौ, यं देहम् इच्छसि, प्रयोजनं नास्ति; यदि त्वं स्वशरीरस्य चिरस्थायिनं सुखं कामयसे— कथं तर्हि, महादेवाः, त्वं तं प्रभुं गर्हयसि, यः भीषणैः वस्तुभिः—स्रवन्मांसास्थिकपालैः—आलङ्कृतः अस्ति? सः उग्रसर्पभूषणः, श्मशानवासी, भीषणभूतगणानुगतः च। सः रिपुघ्नः, यस्य पादौ देवानां नाथानां मुकुटैः परिमृज्येते, सः हरिः, सृष्टिकर्ता, श्रीपतिः, अनन्तरूपः च। यज्ञेषु होत्रा, यज्ञभोक्ता, इन्द्रः पाकशत्रुः, देवेषु अग्निः, सर्वकामदः च अस्ति। वायुः अपि अस्ति, जगद्धारकः, सर्वभूतप्राणः, तथा वैश्रवणः, राजा, सर्वधनमाहात्म्येश्वरः च अस्ति। किमर्थं त्वं एतेषु कञ्चन न इच्छसि? अथवा अन्यत् किमपि सुखं मनसि हितम् इह कामयसे? एवं, कन्ये, यथा तव सौभाग्यलाभाय, अस्य शरीरस्य वा परस्य वा, ऐहिकसंपदः शक्तिरेषा। यत् त्वं देवताभ्यः याचितवती, तत् सर्वं तव पितुः एव; अत्र वरलाभाय यत्नः निष्फलः। साधारणतः, यद् वस्तु काम्यते, तद् यत्नेन अपि दुरलभं, तस्य यथास्थानं विधीयते; तथापि, कन्ये, कदाचित् तत्र लभ्यते। एवं तैः श्रेष्ठैः ऋषिभिः उक्ते, पार्वती, क्रोधात् रक्तलोचना, दंष्ट्राकराला, परुषया वाचा अब्रवीत्—“कः कुशलाचारः मिथ्याज्ञानस्य? क्व संयमः दुराचारिणः? के तान् विपरीतार्थग्रहिणः धर्ममार्गे स्थापयन्ति? जानीत माम् अशुद्धबुद्धिं, दूषणेषु रतां, विमर्षशून्यां, गर्वितां, स्वच्छन्दचारिणीं। यूयं सर्वे प्रजापतिसमा, सर्वज्ञाः; तथापि नूनं न जानाथ तं देवम्, अनादिनिधनं जगन्नाथम्। अजः प्रभुः, अव्यक्तः, यस्य महिमा न मीयते—तस्य कर्मणः स्वरूपं तु अस्तु; तस्य ज्ञानं अपि अद्यापि आच्छादितम्। हरिः, ब्रह्मा, देवेश्वराः अपि तम् न जानन्ति, न च तस्य शक्तेः विस्तारम्। यत् सर्वेषां भूतानां प्रकटम्, तत् अपि यूयं न जानाथ—कस्य द्यौर्, कस्य अग्निः, कस्य वायुः? कस्य पृथिवी, कस्य वरुणः, कस्य चन्द्रसूर्यनेत्रः? कस्य लिङ्गं देवा असुरा च विश्वेषु भक्त्या पूजयन्ति? ब्रह्मा, ईश्वरः, विष्णुः, इन्द्रः, महर्षयः च—किं तेषाम् अपि मूलं शक्तिरेव न जानाथ? अदितिः कश्यपः च, तयोः देवाः नारायणादयः उत्पन्नाः; कश्यपः मरीचिपुत्रः, अदितिः दक्षकन्या। मरीचिः दक्षः च ब्रह्मणः पुत्रौ; ब्रह्मा स्वयम् हिरण्यगर्भात् उत्पन्नः। कस्य ध्यानात् आद्यः सृष्टः? तदा नारायणस्य इच्छया, आश्रयणेन—तत् प्रेरितः, सः तस्यांशत्वेन जातः; तत् कर्मणा अपि स्यात्, यथा आत्मनः प्रेरणया। यथा उन्मादिनः चित्तं दूष्यते, तथा सः काम्यं वस्तु अकाम्यं, अकाम्यं वा काम्यं मन्यते। लोकेषु व्यवहारः सदा हास्यजनकः; परन्तु धर्माधर्मफलप्राप्तौ विष्णुः एव कारणम्। एवं मम वचनानि ऋषयः पर्वतेशस्य सन्निधौ पुनः पुनः उक्तवन्तः, यथा कृषकाः उत्तमान् बीजानि शुभे क्षेत्रे फलेच्छया क्षिपन्ति। तस्याः मधुरं सुव्यवस्थितं वाक्यं श्रुत्वा, ताः स्त्रियः स्वपत्न्यः इव दीप्तिमन्तः, सस्मितम् अवदन्। ऋषयः ऊचुः—“यदा जगतः व्यवस्था स्थापितवती, तदा एव उत्तमं कर्म; किन्तु कश्चन संदेहः, हिमवतः इव, कालस्वरूपे अस्ति। सत्यम्, ये कर्मसिद्धौ उत्सुकाः, ते उद्विग्नाः भवन्ति; किं महात्मनाम् अपि तथा? लोके धर्ममार्गः विशेषतः वक्तुम् इच्छद्भिः अनुगन्तव्यः; ते हि धर्मं धारयन्ति, अन्ये तस्य प्रमाणं स्वीकरोन्ति।” एवम् उक्त्वा, ऋषयः शीघ्रं हिमालयं जग्मुः; तत्र तैः हिमशैलेन ससम्मानं पूजिताः। तदा तैः संतुष्टैः, कालाभावात् संक्षिप्तया वाचा उक्तम्—“स्वयं पिनाकी तव कन्यां इच्छति। अतः त्वं शीघ्रं शुद्धिं कुरु, यथा अग्नौ हविः दीयते; एषः देवैः चिरकालमपि प्रतीक्षितः कार्यः साधनीयः। एषः प्रयत्नः लोकार्थं कर्तव्यः।” एवं श्रुत्वा, पर्वतः प्रमोदात् विवर्णः अभवत्, प्रत्युत्तरं वक्तुं न शशाक।