तदा परमपवित्रेषु तीर्थेषु तेजः परमशुभं जातम्। आकाशे सहस्रशः दिव्ययानैः अमराः उपस्थिताः। इन्द्रेण सह जलस्य, वायोः, अग्नेः, अन्येषां च अधिपतयः हिमगिरौ पुष्पवर्षं मुञ्चन्ति स्म। मुख्याः गन्धर्वाः गायन्ति, अप्सरसां गणाः नृत्यन्ति, महागिरयः मेरुश्च रूपसम्पन्नः प्रमुदिताः। तस्य महोत्सवस्य आगमने देवाः प्रसारितहस्ताः, समुद्राः नद्यः च, सर्वे एकत्र समागच्छन्। तदा हिमगिरिः लोकस्य चराचरैः सर्वैः सेवितः, उपगम्यः, शरण्यः च अभवत्, पर्वतानां श्रेष्ठः। उत्सवम् अनुभव्यानन्तरं देवाः दिव्यसर्पगणैः, गन्धर्वैः, पर्वतानुप्रविष्टैः सह स्वधामानि प्रत्यगच्छन्। ततः हिमगिरिकन्या देवी पूर्वकृतैः कर्मभिः शनैः शनैः अग्निसुशीलैः विद्वद्भिः ज्ञानं बुद्धिं च प्राप्तवती। सौन्दर्ये, श्रीये, जागरायाः च द्वारा त्रिषु लोकेषु हिमालयकन्या सर्वमङ्गलचिह्नयुक्ता अभवत्। एतस्मिन्नेव काले इन्द्रः स्वकार्यसिद्ध्यर्थं नारदं देवैः पूजितं ऋषिं स्मृतवान्। इन्द्रस्य अभिप्रायं ज्ञात्वा भगवाँल्लोकप्रियः हर्षपूर्णः महेन्द्रधाम आगतः। तं दृष्ट्वा सहस्राक्षः महासनात् उत्थाय, यथायोग्यं, वासवः पाद्येन पूजां कृतवान्। इन्द्रस्य विधिवत् कृतां पूजां स्वीकृत्य नारदः सुरेशस्य कुशलं पप्रच्छ। पृष्टे कुशलं इन्द्रः उक्तवान्—त्रिषु लोकेषु शुभस्य अंकुरः उत्पन्नः। तस्य फलं यत् समृद्धिं जनयति, तां त्वं मुने विदितवान्; सर्वं ज्ञात्वापि त्वां पुनः प्रार्थयामि। मित्राणां विषयं विज्ञाप्य परमसन्तोषः लभ्यते; पर्वतकन्या पिनाकधारिणा सह यथा संयोगं यास्यति, तत् भवतु। अस्माकं पक्षीयाः सर्वे शीघ्रं कार्यं कुर्युः; एवं सर्वं ज्ञात्वा नारदः एवमुक्तः। स भगवाँल्लोकप्रियः शीघ्रं हिमगिरिधाम गतः; तत्र प्रवेशद्वारे विविधवेतसवनान्तरे ब्राह्मणाधिपः स्थितः। तं हिमवत् आगत्य ऋषिं पूजितवान्; तौ पृथिव्याः शोभितं प्रासादं प्रविष्टौ। हिमवत् स्वयम् सुवर्णासनं समर्प्य विस्तीर्णं कृत्वा, महात्मा मुनिः तत्र स्थितः। यथाविधि पर्वतः पाद्यं आचमनं च दत्त्वा, मुनिः तं सम्यक् स्वीकृतवान्। पूजां स्वीकृत्य श्रेष्ठमुनिः हिमवत् प्रसन्नमुखं स्नेहपूर्णं च कुशलं तपः च पप्रच्छ। तदा मुनिः अपि पर्वताधिपस्य कुशलं पप्रच्छ। नारदः उक्तवान्—महापर्वतः, तव निवासः धर्मानुकूलः। तव विशालत्वं गुफासु चित्तमिव, दोषरहितः; तव गुणभारः स्थावराणां भारं अतिरिच्यति। तव निर्मलता जलस्य ऋषीणां च निर्मलतां अतिरिच्यति; पर्वतराज, अहं तव अहंकारस्य अभावं पश्यामि। तव गुफासु तपस्विनः अग्निसूर्यसम्प्रभाः विविधैः तपः शुद्धाः वसन्ति। दिव्यप्रासादान् उपेक्ष्य स्वर्गसुखत्यागिनः—देवाः, गन्धर्वाः, किन्नराः—पितृगृहे वसन्ति। धन्यः त्वं पर्वतानां नाथः, यस्य गुहां विश्वेश्वरः हरः रामध्याननिष्ठः अधिवासयति। नारदस्य एवं श्रद्धया उक्ते, हिमगिरिकन्या रानी मेना मुनिदर्शनाभिलषिता, कन्यया सह, अल्पैः परिचारकैः सह, विनयस्नेहयुक्ता, गृहं प्रविष्टा। तत्र यत्र श्रेष्ठमुनिः पर्वतानाथेन सह उपविष्टः, तं तेजोमयं मुनिं दृष्ट्वा, पर्वतानाथस्य प्रिया, मुखं अंशतः छाद्य, पद्मकलिकासदृशैः हस्तैः नमस्कृत्य, मुनिं तेजस्विनं दृष्ट्वा। सः तां अमृतोपमवाक्यैः आशीर्वादं दत्त्वा, तस्याः कल्याणं वर्धितवान्; ततः हिमवत्कन्या विस्मयितचित्ता नारदं अद्भुतरूपं मुनिं निरीक्ष्य, मृदुभाषया 'आगच्छ कन्ये' इति उक्तवान्। कन्या पितरं ग्रीवायाः आलिङ्ग्य, तस्य गोद्रे उपविष्टा; माता तां उक्तवती—'देव्यै नमस्कुरु कन्ये'। 'तपःसम्पन्नं पूज्यं पतिं प्राप्तासि' इति मातुः वचनं; ततः, वस्त्रेण मुखं आवृत्य, शिरः कम्पितं, किंचिदपि न उक्तवती। पुनः माता तां वाक्यं उक्तवती। 'कन्ये, मुनिदेवाय नमस्कुरु; ततः तव सुन्दरं रत्नक्रीडनकं दास्यामि, यत् अहं चिरकालं रक्षितवती।' एवं उक्त्वा सा शीघ्रं उत्थाय, पद्मकलिकासदृशैः हस्तैः तस्य चरणयोः स्पृशित्वा, शिरसा नमस्कृत्य। नमस्कृत्य, माता सखी द्वारा तां शान्त्या शुभलक्षणानां प्रकाशनाय प्रेरितवती। सखी तस्याः शरीरलक्षणानि जिज्ञास्य, मातृभावेन मनसि कन्यायाः चिन्तां धारयन्ती।