एवं देवी, विविधरूपैः लोके पूज्यसे स्म, हे वरप्रदे, ये त्वां स्तुवन्ति, ये च त्वां सम्यगर्चयन्ति, ते सर्वान् कामान् नूनं सम्प्राप्स्यन्ति—नात्र संशयः। इत्युक्ता सा रात्रिदेवी अञ्जलिं कृत्वा प्रत्युवाच—"एवं स्यात्" इति। ततः सा शीघ्रं हिमवतः प्रासादं प्रति जगाम। तत्र मणिमयभित्तिभिः शोभिते महति गृहे सा दृष्टवती— मेनां, या शुक्लपद्मवदना, किंचित् कृशा, स्तनभारनमिता, महानौषधिसमूहैः परिवृता, मन्त्रराजेन सेव्यमाना, सुवर्णरक्षासूत्रैः भूषिता, मनोहररूपा च। मणिदीपप्रभया प्रकाशिते तस्मिन्महेन्द्रभवने, कलाकुशलैः रम्यदास्यैः सेव्यमाना, शुद्धचीनांशुकछत्रैः विराजिता, शोभनशय्यापीठोपस्करैः सुगन्धधूपैश्च सुरभिता, सर्वोपकरणैः समलङ्कृता सा बभूव। अथ दिनस्य क्रमशः गच्छतः, रात्रौ च बहुदूरं गते, सा मेना स्वगृहे नवबलोपन्यस्तसुखा प्रबुध्यत। तदा जनानां शयानेषु, स्वप्नरूपवर्तिषु सेविते, शशाङ्कप्रभायां व्याप्तायां, पक्षिणां रात्रौ विचरन्तीनां मध्ये, तस्याः गृहाङ्गणे रात्रिचरैः परिवृते, साधुभिः परस्परं गाढालिङ्गितग्रीवैः सह, किञ्चिदुत्कण्ठायां जातायां, मेनायाः पद्मलोचनयोः रात्रिः प्रविवेश, अद्भुतानन्दसंयोगं जनयन्ती। श gradually, जगन्मातुः सम्मोहाय, रात्रिः तस्याः गर्भं प्रविश्य, कदा तादृशमद्वितीयं जन्म स्यात् इति विचिन्त्य, तदा रात्रिः देवीगृहं गुहावने शोभयन्ती बभूव। ततः हिमवतः प्रिया लोकार्थमुक्तये कारणं जाता। ब्राह्ममोहूर्ते सा पुण्यश्लाघ्या गुहावासिन्यां कन्यायां प्रसूता। तस्याः जन्मसमये स्थावरजङ्गमाः सर्वे प्राणी सुखिनः अभवन्; सर्वेषां लोकानां वासिनः हृष्टाः, अपि च नरकस्थाः स्वर्गतुल्यं महोत्सवमनुभवन्। तस्मिन्काले क्रूराणां चित्तानि शान्तानि, देहिनां हृदयानि प्रशान्तानि, नक्षत्राणां प्रभा बहुधा वर्धिता। वनस्पतयः मधुरफलानि अदुः, माल्यं सुरभितं जातम्, गगनं निर्मलमभवत्। वातः सुखस्पर्शः, दिशः परमसुखदाः, ऋतवः पूर्णपक्वफलधर्मभासः। वसुधा धान्यमाल्यैः भूषिता बभूव। तदा शुद्धचित्तानां मुनिनां दीर्घकालसंयता तपांसि सफलानि अभवन्, विस्मृताः शास्त्राणि पुनः प्रकटितानि। तस्मिन्नेव काले क्षेत्राणां ज्येष्ठानां प्रभा परममङ्गलमभवत्; दिवि सहस्रशः अमराः विमानैः समुपस्थिताः। इन्द्रेण सह जलवाय्यग्न्यादिपतयः हिमाचले पुष्पवृष्टिं चक्रुः। गन्धर्वश्रेष्ठाः गीतानि गायन्ति स्म, अप्सरसां गणाः नृत्यन्ति स्म, मेरुप्रभृतयः महापर्वतानपि रूपवन्तः प्रमोदं प्रापुर्य। तस्मिन्महोत्सवागमने, दिव्यानि हस्तविस्तृतानि, समुद्रसरितः सर्वे संमिलिताः। हिमालयस्तु स्थावरजङ्गमैः सर्वैः लोकस्य सेवितः, सम्प्राप्तः, शरण्यः, पर्वतानां श्रेष्ठः अभवत्। उत्सवमनुभूय देवाः स्वस्वधामानि जग्मुः, नागगन्धर्वगिरिक्रीडितैः सह। ततः सा हिमवत्सुतैः पूर्वकृत्यैः शनैः शनैः पावकविदुषां विदुषां ज्ञानं प्राप्तवती। सौन्दर्यश्रीस्मृतिभिः त्रिषु लोकेषु हिमालयकन्या सर्वलक्षणसम्पन्ना जाताऽभूत्। तस्मिन्नेव काले, इन्द्रः स्वकार्यसिद्ध्यर्थं, देवर्षिं नारदं स्मृतवान्। तत इन्द्रस्य चिन्तां विज्ञाय, स भाग्यवान् नारदः प्रमुदितचित्तः महेन्द्रधाम आगतः। तं दृष्ट्वा सहस्राक्षः स्वात्स्थानात् उत्थाय, यथार्हं पाद्येन पूजयामास। तेन सम्यगुपचारेण पूजितः नारदः स्वस्त्यनुशासनं पप्रच्छ। स्वस्त्युपरि पृष्टे, इन्द्रः प्रोवाच—"त्रिषु लोकेषु कल्याणाङ्कुरो जातः। तस्मात् फलं सम्पद्यते, हे मुनि, त्वं सर्वं जानासि, तथापि त्वां याचामि। मित्राणां कृत्यमाख्याय परमसन्तोषः लभ्यते; अतः हिमालयकन्या पिनाकिनं समागच्छेत् इति कुर्यात्। अस्माकं पक्ष्याः सर्वे शीघ्रं तत्र प्रवृत्ताः स्युः।" एवं सर्वमर्थं विज्ञाय नारदः शीघ्रं हिमालयस्य गृहम् अगच्छत्। तत्र बहुवर्णवेतसवने द्वारे ब्राह्मणाधिपतिः स्थितः। हिमवत्स्वयं तं मुनिं सत्कृत्य, तेन सह पृथ्वीं शोभयन्तं प्रासादं प्रविवेश। स्वर्णासनं विधाय, हिमवत्स्वयं तस्मै महतीं पीठां दत्तवान्; तत्र स मुनिवरः उपाविशत्। यथार्हं पर्वतानाथः पाद्यं अर्घ्यं च दत्तवान्, मुनिः स यथाविधि तद् अङ्गीकृतवान्।