एषा राक्षसानां सिंहसभैव, न तु इन्द्रस्य; अयुक्ता च सा। तस्मात् तस्य राक्षसस्य वचनात्, तस्य सेवकाः पुनः पुनः अस्मान् उपहसन्ति स्म। ऋतवः स्वरूपं गृह्णन्त्यः तं दिनरात्रं सम्पूजयन्ति, दोषयुक्ताः भयभीताश्च सन्तः अपि तं कदापि न परित्यजन्ति। तस्य प्रासादेषु, येषु गान्धर्वाः किंनराश्च स्वरसतालविशारदाः वाद्यगीतैः सहिताः सन्ति, सुस्वरसम्पन्नानि गीतानि गायन्ति। सः मित्रादीन् साध्वसाधुना मार्गेण, उच्चावचभावेन, यथेष्टं व्यवहरति; शरणागतान् परित्यजति, सत्यं प्रतिज्ञां च विहाय चरति। एवं तु, अथवा पूर्णरूपेणापि, तस्य अयुक्ततां कः सम्यक् वर्णयितुं शक्नुयात्? केवलं स्रष्टा एव तत्र परमार्थद्रष्टा अस्ति। एवं उक्त्वा वायुः तुष्णीं बभूव, देवकृत्यानि शान्तया वाचा निवेद्य। तदा भगवाञ् ब्रह्मा, स्मितमुखः, देवान् इदं वचनम् उवाच। ब्रह्मोवाच— "तारकः नाम दानवराजः, न केनापि देवदानवैः हन्तुं शक्यः; न च त्रिषु लोकेषु कश्चन मानवः तस्य वधाय जातः। तस्मै वरं दत्त्वा अहं तं निगृह्य, तस्य तपसा प्रसादितः, सः त्रैलोक्यदाहकः राजा अभवत्। तु तेन दैत्येन सप्तमे दिने बालकात् मृत्युम् अभिलष्य, वरः अभ्यर्थितः। तस्मात् सप्तमे दिने बालकः जातः भविष्यति, स च शङ्करात् प्रथमः स्यात्। स एव तारकस्य वधकर्ता भविष्यति, सूर्यसमप्रभः। अद्य तु शङ्करः भगवाञ् पत्न्यविहीनः अस्ति। हिमाचलस्य कन्या देवी भविष्यति, तस्मात् पुत्रः जातः भविष्यति, यथा वनात् वह्निः। सा तं पुत्रं प्रसूय, तस्य आगमनेनैव तारकः नष्टः भविष्यति। उपायः एषः मया निगदितः। अद्य तस्य शक्तिसम्पत्तेः शेषं विभजध्वं; अल्पकालं निःशङ्कचित्ताः तिष्ठत।" एवं पद्मयोनिना उक्ताः, देवाः भगवन्तं प्रणम्य, स्वस्वस्थानानुसारं निर्जग्मुः। तेषां गच्छन्तीनां ब्रह्मा, जगतां पितामहः, आद्यां रात्रिं देवतां स्मरन्। तदा सा भगवती रात्रिः स्वयम् एव पितामहम् उपससाद; तां एकाकिनीं दृष्ट्वा ब्रह्मा तेजस्विनीं तां देवीम् इदं वचनम् उवाच। ब्रह्मोवाच— "तेजस्विनि, देवतानां महत् कार्यं समुपस्थितम्; तत् त्वया साधनीयम्, देवि। अस्य कार्यस्य निश्चयं शृणु। तत्र दानवराजः तारकः नाम, देवशत्रूणाम् अजेयः; तस्य विनाशाय भगवाञ् प्रभुः पुत्रं जनयिष्यति। स एव तारकस्य वधकर्ता भविष्यति। शङ्करस्य पत्नी या सती, दक्षकन्या सा च, सापि किञ्चित् कारणेन पितरि कोपिता, हिमवत्पुत्री भूत्वा लोकहिताय अवतरिष्यति। तया वियुक्तः हरः त्रिलोक्यं शून्यम् इव मन्यते; स हिमवतः गुहायां सिद्धैः सेव्यमानः किञ्चित्कालं वत्स्यति। तस्याः जन्मापेक्षया सः तत्र स्थित्वा, तयोः घोरतपसा महापुत्रः जातः भविष्यति। सः तारकासुरस्य वधकर्ता भविष्यति; सा च देवी जातमात्रा सती, मन्दचेतना इव दृश्यते, हे तेजस्विनि। विरहवेदनया, संयोगकामनया, तयोः योगः तपसा विशुद्धः, शुभदः भविष्यति। यदि तयोः पुत्रः जायते, तर्हि किञ्चित् वाक्प्रतिवादः अपि संभवति; तदा तारकसम्बन्धी महद् संशयः भविष्यति। तस्मात् तयोः संयुगे, रतिसुखासक्त्यर्थं, त्वं विघ्नं सृज। कथं इति शृणु। यदा सा गर्भिणी भविष्यति, तदा त्वं स्वस्वरूपेण मातरं प्रविश्य, तस्याः चेतनाहानिं कुरु। तदा शर्वः स्मितपूर्वं, क्लेशेनापि, तां सतीं मन्दहासेन परिहास्य, ताम् उपहास्य, तां गर्हयिष्यति। सती च कोपिता, तपः कर्तुं निर्गमिष्यति; एवं तपसा युक्ता, शर्वस्य पुत्रं दीप्ततेजसं जनयिष्यति; स एव देवशत्रूणां वधकर्ता भविष्यति। त्वमपि, हे देवी, जगति दुष्प्राप्याः दानवान्, ये महाबलिनः, तान् यावत् देव्या देहधारणं न भवति, तावत् हन्तुम् अर्हसि। तयोः संयोगात् पूर्वम्, त्वं दानवान् न हन्तुं शक्नोषि; यदा एतत् साधितं, तपः कृतं, तदा सर्वं साधयिष्यसि। हे देवी, यदा तव व्रतानि परिपूर्णानि, उमायाः प्रादुर्भावः च, तदा शैलजा स्वस्वरूपं लप्स्यते। तदा भवानी अपि त्वया सह एकीभविष्यति; उमायाः अंशेन संयुक्ता त्वं तस्याः रूपं धारयिष्यसि। लोकः त्वां, वरदायिनीं, एकांशां इति पूजयिष्यति, बहुरूपां विचित्रवर्णां सर्वकामफलदां च। ब्रह्मविदः त्वां गायत्रीं वदन्ति, या ओंकारमुखी; त्वं महाबलिनां राज्ञां पूजिता भविष्यसि। त्वं भूमिः, जननी, लोकमाता, शैवीति शूद्रैः पूजिता; मुनिभ्यः क्षमा, धैर्यरूपा, नियतात्मनां दया। त्वं उपायः, उपायार्थिनां संशयः, धर्माधर्मविभागिनां नीति:; वस्तुषु विवेकः, जीवेषु स्पृहायाः स्वरूपम्। सर्वेषां मुक्तिः, सर्वदेहिनां पन्थाः, कामिनां हर्षः, प्राणिनां स्नेहः। सतां कीर्तिः, पापिनां शमः, सर्वेषां मोहः, यजमानां लक्ष्यं। त्वं समुद्राणां महातीरा, क्रीडायाः प्रियं स्थानम्; त्वं रात्रिः, प्रियकण्ठालिङ्गनप्रदा। एवं भगवता ब्रह्मणा रात्रिदेव्याः परमं कार्यं निवेदितम्, देवेषु च तस्य उपायस्य प्रतीक्षा क्रियते स्म।