स भगवान् वायुः चतुर्मुखं ब्रह्माणं प्राञ्जलिरभ्यभाषत—“त्वं सर्वं चलञ्च स्थिरञ्च वेत्सि, भगवन्। इन्द्रः स्वसैन्यैः सह सहस्रशः दैत्यैः क्षणेन बलात् पराजितः। त्वया प्रतिष्ठितानि यज्ञानि, विश्ववित्सम, लोकस्थैर्यार्थं कृतानि; ये च मुनयः वेदश्रुतफलकामाः, ते तव विधानात् यजन्ति। यज्ञभोक्तॄणां स्वर्गोऽपि सदा तव वशे आसीत्; तथापि कदाचित् भूमिसमः महादैत्यः सर्वान् देवगणान् एकेनैव कर्मणा गृहीत्वा स्थितवान्। त्वं सर्वगुणैः परमोत्कृष्टं कृतवान्—स यः पर्वतेश्वरः हविस्रग्विभूषितः, दिव्यतेजसा दीप्तः, स देवायतनं दिवि सदा प्रबभासे। स पर्वतः शिखरैः शोभितः, देवक्रीडायोग्यः, दैत्येनाक्रान्तः; तस्य गुहाः रत्नैः निम्नगाः, तत्र बहवो दानवाः शरणं प्राप्तवन्तः। तस्मादसुरभीताः देवा विह्वलाङ्गाः पलायितवन्तः; चिरकालं स पर्वतः शुद्धप्रभया दिशः पूरयन् तेनासुरेण स्वीकृतः, उपभुक्तश्च। त्वया प्रथमकाले दिव्यास्त्रेषु श्रेष्ठं वज्रं निर्मितम्; तेन दैत्यदेहः शतधा विदारितः, यथा मूढबुद्धेः चेतः विदार्यते। युद्धेऽस्माभिः बाणैः विद्धाः स्म; द्वारेषु द्वारपालैः निर्दिष्टाः स्म; सुदुर्लभेन प्रयत्नेनैव अमृतशत्रोः अन्तः प्रविष्टाः स्म। तेन दैत्येन सभायाम् आकृष्टाः, तत्रोपवेशिताः; दण्डिनः मौनिनः अस्मान् अवहसन्, अन्ये च हास्यं कृतवन्तः। त्वं सर्वार्थकुशलः, अल्पभाषी च; इदानीं शास्त्रानुसारं वद, अमराः, यतो दानवाः बहुभाषिणः। एषा दैत्यसिंहस्य सभा, नेन्द्रस्य; अयुक्ता च; तस्मात् दैत्यवाक्ये तस्य परिचारकाः अस्मान् पुनः पुनः अवहसन्। ऋतवः साकाराः सदा तं दिनरात्रं पूजयन्ति; स दोषवान् भीतः सन्, ताः कदापि न त्यजति। गन्धर्वकिन्नरैः, गीतवाद्यविशारदैः सहितः, तस्य प्रासादेषु गीतानि सुस्वरतालयुक्तानि नित्यं गायन्ति। स स्वजनान् अन्यांश्च, उचितानुचितैः उपायैः, सम्मानापमानाभ्यां योजयति; शरणागतांश्च त्यजति, सत्यम् प्रतिज्ञां च विहाय। एवं वा, सम्पूर्णमपि, तस्य अनियमं कः वर्णयितुं शक्तः? तत्र सृष्टिकर्तैव परमेश्वरः। इत्युक्त्वा वायुः तुष्णीं बभूव, देवकृतानि शान्तया वाचा निवेद्य; तदा भगवान् ब्रह्मा स्मितपुवर्णमुखः देवान् सम्बोधितवान्। ब्रह्मोवाच—“तारको नाम दैत्यः, न केनापि देवदानवेन हन्तुं शक्यः; नापि त्रिषु लोकेषु कश्चन पुरुषः जातः, यः तं निहन्यात्। तस्मै वरं दत्त्वा, तपसा तं निरोधितवान्; स च तपोबलात् त्रैलोक्यदाहको राजा जातः। स दैत्यः स्वमृत्युम् सप्तमे दिने जातात् बालात् एव प्रार्थितवान्; तेन सप्ताहेन बालः जायते, स च शर्वात् प्रथमः भविष्यति। स एव तारकघ्नः भविष्यति, सूर्यसङ्काशः; अद्य तु शङ्करः भगवाञ् पत्नीविहीनः। हिमाचलतनया देवी भविष्यति; तस्याः पुत्रः भविष्यति, यथा वनात् वह्निः जायते। सा तं पुत्रं जनयिष्यति; तस्य आगमे तारकः न भविष्यति; उपायं चैतदुक्तम्। अधुना तस्य शक्तिविभवं विभजध्वं, अविकलचित्ताः क्षणं प्रतीक्षध्वम्। इत्युक्त्वा पद्मयोनिना, देवा तं प्रणम्य, स्वस्वस्थानं जग्मुः। तेषु देवेषु गतेषु, ब्रह्मा जगतां पितामहः, आद्यां रात्रिं स्मृतवान्। ततः सा भगवती रात्रिः एकाकिनी पितामहम् उपससार; तां दृष्ट्वा ब्रह्मा तां तेजस्विनीं देवीम् इदं वाक्यम् अब्रवीत्—“देवि, देवकार्यम् उत्पन्नं, त्वया कर्तव्यम्; शृणु निश्चयं तस्य कार्यस्य। तारको नाम दैत्यराजः, देवशत्रूनाम् अजितः; तस्य विनाशाय भगवाञ् शर्वः पुत्रं समुत्पादयिष्यति। स पुत्रः निश्चयेन तारकघ्नः भविष्यति; शर्वस्य पत्नी या सती, दक्षकन्या आसीत्। सा देवी, पितरि कोपात्, अन्यकारणात्, हिमवतः कन्यत्वेन लोकार्थे भविष्यति। तया वियुक्तः हरः त्रैलोक्यं शून्यम् इव मन्यते; स हिमवतः गुहायां किञ्चित्कालं सिद्धैः सेव्यमानः वत्स्यति। तस्याः जन्ममपेक्ष्य, स तत्र स्थास्यति; तयोः घोरतपसा महापुत्रः भविष्यति। स तारकासुरविनाशकः भविष्यति; सा देवी जातमात्रा सुषुप्तवत् केवलम् अवस्थितास्यते। विरहवेदनया, हरसङ्गमकामया, तयोः योगः तपसा शुद्धः, शुभदः भविष्यति। यदि तयोः पुत्रः जायते, तर्हि स्वल्पवाक्यकलहः अपि जायेत; ततः तारकविषये महती शङ्का भविष्यति। तस्मात् तयोः संगमे, कामवशात्, त्वं विघ्नं कुरु; तस्य विधानं शृणु। सा गर्भिणी सति, त्वं तस्याः मातरं स्वस्वरूपेण प्रविश्य, तां मूर्च्छितां कुरु; तदा शर्वः सस्मितं तां ललितया परिहास्य, दुःखितश्च, वाक्यैः तां विगर्हिष्यति। तां देवीं शप्त्वा, सती क्रुद्धा तपश्चर्यां गमिष्यति; ततस्तपसा युक्ता, शर्वस्य पुत्रं अनन्ततेजसं जनयिष्यति; स नूनं देवद्विषां हन्ता भविष्यति। त्वमपि, देवी, तावत् अस्याजित्यदानवान्, ये लोकेऽजिताः, हन्तुम् अर्हसि, यावत् सा सर्वगुणसम्पन्ना देवदेवी देहम् उपगच्छति।” इति ब्रह्मणा सम्यक् निर्देशितं श्रुत्वा सा रात्रिर्देवी तस्य कार्यस्य सिद्ध्यर्थं समुत्सुकतया स्थितवती।