देवाः स्वयमेव यज्ञस्य भोक्ता, दिव्यस्वभावाः स्वपुत्रैः सह, नित्यं स्वमहिम्नि स्थिताः जगत्परिपालननिरता इति उक्ताः। ततः युद्धाय सर्वसैन्यस्य संयोजनं, शस्त्राणां समावेशः, आयुधदेवताभिः पूजनं च कर्तव्यम् इति आज्ञा दत्ता। रथानां विमानानां च निर्माणं, यमस्य सेनापतित्वं, देवसंघानां शीघ्रं समागमः च आज्ञापितः। एवमुक्त्वा, प्रमुखाः देवाः दशसहस्राश्वयुक्तं सुवर्णघण्टायुक्तं रथं युद्धाय योजयामासुः। स रथः, मातलिना इन्द्राय निर्मितः, अद्भुतगुणैः सम्पन्नः, देवदानवैरपि अजितः। यमः महिषमारुह्य सेनायाः अग्रे गतः, सर्वतः उग्रगणैः परिवृतः। अग्निः, प्रलयकालोत्पन्नज्वालायुक्तः, आकाशं पूरयन्, अजमारुह्य शूलधारी स्थितः। वायुः, अंकुशधारी, महान् वेगः प्रदर्शयन्, नागराजमारुह्य स्थितः; वरुणः स्वयम् उपस्थितः। राक्षसाधिपः, व्योममार्गे सञ्चरन्, तीक्ष्णखड्गधारी, मनुष्यारथमारुह्य युद्धाय स्थितः। धनाधिपः, गदायुक्तः, सिंहरथमारुह्य स्थितः; चन्द्रः, सूर्यः, अश्विनौ च, चतुर्विधसेनया सह आगच्छन्। इन्द्रस्य सेना त्रैलोक्ये अजिता, त्र्यत्रिंशत्कोटिदेवसंघैः युक्ता। हिमवद्विलसद्वालव्यजनैः, सुवर्णपद्ममालया, दीप्तकुंकुमचिह्नैः, मुक्तामणिसमूहैः भूषितगण्डैः, सः रम्यः अभवत्। महागजः ऐरावतः, दिव्याभरणवसनसंयुक्तः, वज्रसदृशः, सुशोभितः, भुजमण्डलैः, नागैः च भूषितः, तत्र स्थितः। इन्द्रः दिवि ददृशे, सहस्राक्षैः पदैः स्तूयमानः, अश्वगजसमूहैः परिवृतः, श्वेतछत्रपताकायुक्तः। सेना, अजितशूलैः संयुता, विविधायुधवीरैः, दुष्प्राप्या ददृशे; ततः अश्विनौ, मरुतः, साध्याः, पुरन्दरः च सम्मिलिताः। यक्षराक्षसगन्धर्वाः, विविधदैवायुधधारिणः, समागम्य, बलवन्तः, दैत्यपतिम् आक्रमन्। तेषां शस्त्राणि तस्य शरीरं न व्यध्नन्ति, यः वज्रगिरिसदृशः अभवत्; ततः तारकः, दैत्याधिपः, रथात् अवतरत्। सः देवान् लक्षलक्षैः हस्तपादाभ्याम् हत्वा, शेषसेना भयात् पलायिता। भयात् देवाः शस्त्रदिशः परित्यज्य विक्षिप्ताः; तेषां पलायनं दृष्ट्वा, तारकः इदं वचनम् उवाच। "दैत्याः, देवान् मा हन्त; वज्राङ्गं शीघ्रं मम प्रासादम् आनयत, यथा सः बद्धान् देवान् पश्येत्।" ततः दैत्यः, इन्द्रादीन् लोकपालान् युद्धे दृढैः बन्धनैः बद्ध्वा, गोपालः इव पश्यन्। पुनः रथमारुह्य, स्वं निवासं, सिद्धगन्धर्वसमूहनिनादितं शिखरं, अगच्छत्। ततः, पुलस्त्यः उवाच—द्वारपालः, शुक्लवस्त्रधारी, भूमिं जानुभ्यां स्पृष्ट्वा, मुखं हस्तेन आवृत्य, प्रकटवाक्यं, सुगुणयुक्तं, दैत्यराजाय, सूर्यसमूहसदृशदिव्यरूपाय, उवाच। "कालनेमिः, देवान् बद्ध्वा, द्वारि स्थितः; 'एते बद्धाः कुत्र स्थापनीयाः, केन?' इति पृच्छति।" तस्य वचः श्रुत्वा, दैत्यः प्रत्युवाच—"यत्र इच्छेयुः तत्र स्थातव्याः; मम गृहं त्रैलोक्यं।" "वसवः तु, शिरः मुण्डयित्वा, शुक्लवस्त्रधारी, श्वपदचिह्नितः, विमुक्तः कार्यः।" एवं कृत्वा, देवाः, मनःविक्षिप्ताः, पद्मजं, जगद्गुरुम्, शरणं ययुः। दुःखिताः, तम् उपगम्य, शिरः भूमौ नमित्वा, गुणयुक्तैः वाक्यैः स्तुतिं कृतवन्तः। देवाः ऊचुः—"नमः ते ॐकारमूलाय, सृष्ट्यादिमूलाय, अनन्तविविधविश्वकारणाय; यः मूलस्थाने समुत्थितः, तव इच्छया प्रलयः, तुभ्यं सत्त्वस्वरूपाय नमः।" "सर्ववस्तूनां आदिपुरुषः, तव महिमा नामरूपातीतः; तव विभूत्या, स्वर्गभूम्यधोभूम्यः, ब्रह्माण्डात् विभागिताः।" "मेरुः प्रकटः, तवोत्पन्नः; आकाशः तव कृतः; देवाः तव शरीरे जाताः; सर्वजीवाः तव शरीरे स्थिताः।" "दिवं तव शिरः, चन्द्रसूर्यौ तव नेत्रे, नागाः तव केशाः, दिशः तव कर्णरन्ध्राणि; यज्ञः तव शरीरम्, नद्यः तव सन्धयः, भूमिः तव पादौ, समुद्रः तव उदरम्।" "वेदेषु तव मायाकार्यकारणत्वं प्रसिद्धम्; शान्तज्योतिः, सूर्यः, अक्षरः त्वम्। वेदार्थैः, हृदयपद्मस्थितं पुरातनं त्वाम् मुनयः वर्णयन्ति।" "योगसिद्धाः आत्मत्वेन स्तुवन्ति; सांख्यैः सूक्ष्मसप्ततत्त्वानि; अष्टमकारणत्वेन त्वम् गीतः; अन्तः स्थितः जीवात्मा त्वम्।" "स्थूलसूक्ष्मरूपदर्शिनः, विविधकारणवर्णनानि, सर्वाणि तवोत्पन्नानि इति जानन्ति; तेषु तव भक्तिः अस्माकं अधिका भवतु।" "तव लिङ्गं गूढकालः, अपरिमितः कालः, सर्वविभागविनाशकः; त्वम् सत्-असत्, प्रकटप्रलयकारणम्, अनन्तः, तेषां कर्ता, विश्रान्तिः च।" "स्थूलं तु असारम्; सूक्ष्मं तु उत्तमम्; स्थूलावस्थाः तैः आच्छादिताः; तेषु तव परमस्थूलत्वं शास्त्रेषु प्रसिद्धम्।" "त्वम् सत्सत्संयोगकर्ता; प्रत्येकावस्थायाम्, योग्यं योग्यम् संयोजयसि; पुनः पुनः, प्रकटरूपं नयन्, प्रकटकार्यम् स्थापयसि।" "एवं, सः देवः, मूर्तिमन्तां शरणः, रक्षकः, अनन्तरूपधारी, अमरैः त्वम् कारणरूपेण ब्रह्मन् स्तुतः।