तारकस्य वचः श्रुत्वा, दैत्यराजस्य सेनापतिः ग्रसनाख्यः दानवः सेनां सज्जीकृतवान्। स गम्भीरं दुन्दुभिं प्रहृत्य शीघ्रं दानवान् आह्वयत्; दश कोटयः पराक्रमेण उग्राः दानवराजानः समागच्छन्। तेषां मध्ये जम्भः प्रमुखः, ततः कुजम्भः, महिषः, कुञ्जरः, मेघः, कालनेमिः, निमिश्च; मन्थनः, जम्भकः, शुम्भः, दश दानवसेनापतयः, शतानि चान्ये, भूमिसमाः, तत्र समावर्तन्त। अष्टचक्रैः भूषितः, गदापाणिभिः अनुयातः, चतुर्योजनविस्तीर्णः तस्य रथः सहस्रगरुडयुतः आसीत्। तारस्य रथः व्याघ्रसिंहखरूष्ट्रैः युक्तः, ग्रसने जम्भकस्य च रथौ जम्भकुम्भिहस्तैः युज्येताम्। मेघस्य रथः द्वीपवासिभिः पशुभिः कूष्माण्डैश्च युक्तः, कालनेमेर्यः चतुर्दंष्ट्रैः पर्वतसदृशैः हस्तिभिः, निमेषस्य महाहस्तिना युक्तः। मन्थनः, महाबलः दैत्यराजः, शतहस्तेन अश्वेनारूढः आसीत्; जम्भकः पर्वतसन्निभः ऊष्ट्रे समारूढः। शुम्भः मेंषे समारूढः, अन्ये च अद्भुतैः वाहनैः युक्ताः; ते सर्वे भीमवीर्याः, शोभनकवचधारिणः, कुण्डलमुकुटभूषिताः। सा दैत्यसिंहस्य सेना भीषणा दृश्यते, मदोन्मत्तैः हस्त्यश्वरथैश्च संकुला। सा देवैः सह युद्धाय याता, बहुभिः पादातिबिर् ध्वजैश्च शोभिता। तस्मिन्नेव काले, देवदूतः वायुः असुरालयं प्रविशत्। दानवसेनां दृष्ट्वा, स इन्द्रं ज्ञापयितुं ययौ; स महात्मनः महेन्द्रस्य दिव्यसभाṃ प्राप्तवन्। तत्र स देवमध्यगतो जातं कार्यं निवेदयामास। तद् श्रुत्वा, देवाधिपः नेत्राणि निमील्य विचारयामास। महीयसा बाहुना इन्द्रः समये बृहस्पतिम् अपृच्छत्—"इदानीं सुरदानवयोर्युद्धं समीपमागतं, किमत्र कर्तव्यम्? नीति-युक्तं मार्गं ब्रूहि।" इति। तदा बृहस्पतिः महाबुद्धिः प्रत्युवाच—"नीतिः श्रुता सामाद्याः, चतुरङ्गबलं ध्वजैः सह। जयकामिनां नित्यं एष स्थितिः—साम, भेद, दान, दण्डः इति चत्वारः उपायाः।" किन्तु, "ये लोभिनः, एकचित्ताश्च, तेषां सामभेदौ न साध्यौ; दानं च न सफलं येषां बलात् ग्रहणं। अत्र केवलं दण्डः उपायः, यदि ते रोचते।" इति। एवं उक्तः सहस्राक्षः अमरसभायां निर्णयं न्यवेदयत्—"मे वचनं शृणुत देवाः। युष्माकं यज्ञभाजः दिव्याः, स्वमहिम्नि स्थिताः, लोकसंरक्षणे नित्यनिष्ठिताः। युद्धाय सज्जीक्रियन्तां, सेना च समाहूयतां, शस्त्राणि समानीयन्तां, आयुधदेवताः पूज्यन्तां। वाहनानि विहायस्यानि च रथानि सज्जयन्तु; यमो मे सेनापतिः नियुक्तः, दिव्यगणाः शीघ्रं समागच्छन्तु।" एवं उक्त्वा, देवाः दशसहस्राश्वयुक्तं सुवर्णघण्टाभूषितं रथं सज्जीकृतवन्तः। सः अद्भुतगुणसम्पन्नः रथः मातलिना समारोपितः, देवानां दानवानां च अजय्यः आसीत्। यमः महिषारूढः अग्रे स्थित्वा, सर्वतः भीकरक्षोगणैः परिवृतः। अग्निः प्रलयानलसमदीप्तः, मेषे समारूढः, शूलधारी तिष्ठति। वायुः अंकुशधारी, महान् वेगवान्, नागराजे समारूढः, अप्सुराजः अपि तत्र आसीत्। राक्षसराजः आकाशमार्गेण, तीक्ष्णखड्गधारी, नरयुतरथसमारूढः, युद्धाय स्थितः। कुबेरः गदायुधः सिंहयुतरथे, सोमसूर्याश्विन्यश्च चतुरङ्गबलैः सहिताः। देवराजस्य सेना त्रिषु लोकेषु अजय्या, त्रयस्त्रिंशत्कोटिदेवगणसंख्या। हिमवद्विलासपिच्छिलच्छत्र-हस्त, सुवर्णपद्ममालाविभूषित, कुसुमकुङ्कुमाङ्कितगण्ड, मुक्तागुच्छितकपोलः, शोभनः स आसीत्। स महागजे ऐरावताख्ये स्थितः, महात्मा, अद्भुताभरणवस्त्रधारी, वज्रसन्निभवपुः, शोभायमानः, बाहुप्रान्ते मुक्तावलिवृतकङ्कणभूषितः। इन्द्रः स्वर्गे बभौ, सहस्रनेत्रैः पदयुगलं स्तूयमानः, अश्वगजसमूहैः परिवृतः, श्वेतच्छत्रध्वजोपेतः। सा सेना अजय्यशूलैः सज्जिता, विविधायुधवीरैः दुर्जया बभौ। अश्विनौ, मरुतः, साध्याः, पुरन्दरः च तत्र समागताः। यक्षराक्षसगन्धर्वाः विविधैः दिव्यास्त्रैः, समागत्य महाबलाः दैत्यपतिं प्रहारयामासुः। तथापि, तेषां शस्त्राणि तस्य शरीरं न विवेदुः, यद्वज्रपर्वतसन्निभम्। तदा तारकः दैत्यपतिः रथात् अवतीर्य, स्वहस्तपादाभ्यां कोटिशः देवताः निहत्य, अवशिष्टा देवसेना पलायिता। ते भयात् शस्त्रदिक् त्यक्त्वा, सर्वतः विकीर्णाः, दृष्ट्वा तान् पलायमानान् तारकः वचनं प्रोवाच—"मा देवतान् हन्त, दैत्याः; वज्राङ्गं शीघ्रं मम राजमहालयं नयत, यथा स बन्धनस्थदेवान् पश्येत्।