संसारे असुरराजस्य वज्राङ्गस्य पत्न्याः वराङ्ग्याः दुःखस्यानुभवः अभवत्। एकदा, असुरेश्वरः तां अभ्यागतवान्, तस्याः दुःखं दृष्ट्वा, स्नेहेन अपृच्छत् – "किम् इच्छसि? शीघ्रं वद, गर्विते!" सा वराङ्गी भयभीता, परित्यक्ता, ताडिता, क्लेशिता च, व्यथितया वाचा उक्तवती – "दिव्यराजेन भीमेन मम पतिः पुनः पुनः हृतः। दुःखस्य अन्तं न पश्यामि, अतः आत्मनं त्यक्तुं निश्चितवती।" पुनः सा प्रार्थयामास – "मम पुत्रं तारकं देहि, येन अहं दुःखसागरात् उद्धर्यामि।" एवं उक्ते, असुरेश्वरः कोपपूर्णेक्षणः, इन्द्रस्य विरोधं कर्तुं समर्थः अपि, पुनः तपः कर्तुं मनः अकरोत्। तस्य चित्तं ज्ञात्वा ब्रह्मा, पूर्वतपः कठोरतरः अभवत्, शीघ्रं दितिपुत्रस्य समीपं आगच्छत्। ब्रह्मा उक्तवान् – "किं पुनः तपस्यायां प्रवृत्तः, पुत्र? पुनः इच्छितं पुत्रं मम शक्त्या दास्यामि।" वज्राङ्गः प्रत्युवाच – "यदा तव आज्ञया समाधेः उत्थितः, तदा तां इन्द्रभीतां दृष्ट्वा, पुत्रार्थं माम् अपृच्छत्।" वज्राङ्गः पुनः प्रार्थयामास – "मम पुत्रं तारकं देहि, तुष्टो भव, पितामह!" ब्रह्मा उक्तवान् – "अलम् तपसा, वीर; दुःखकरं तपः मा प्रविश। तव पुत्रः तारकः नाम, बलसम्पन्नः भविष्यति; देवाङ्गनानां उद्धारकः च।" ब्रह्मायाः वचनं श्रुत्वा, असुरेश्वरः पितामहे नमस्कृत्य, कष्टसन्तप्तां स्वां भार्यां सान्त्वयामास। तयोः दम्पत्योः कामः सिद्धः, तदनन्तरं तौ आश्रमं प्रत्यागच्छताम्; वराङ्गी, शुभवर्णा, तदा गर्भं धारयामास। साहस्रवर्षं पूर्णं तया गर्भः धारितः। सहस्रवर्षान्ते वराङ्गी पुत्रं प्रसूतवती। तदा, बालकस्य जन्मसमये, लोकत्रासजनकः असुरः उत्पन्नः, पृथिवी कम्पितवती, समुद्राः प्रचण्डतराः अभवन्। पर्वतानि कम्पितानि, तीक्ष्णवाताः वातिताः, महर्षयः वेदध्वानि उच्चैर् उच्चारयन्ति, वन्यजीवाः गर्जन्ति। चन्द्रसूर्यौ स्वप्रभां हृतौ, दिशः तमसा आवृताः; महासुरस्य जन्मे, सर्वे बलवन्तः असुराः तत्र समागताः। असुरस्त्रियः अपि तत्र आगताः, प्रमुदिता, गीतानि गायन्ति, अप्सरसः नृत्यन्ति। तदा असुरेषु महोत्सवः प्रवर्तितः; देवाः इन्द्रसहिताः, विषण्णचित्ताः अभवन्। वराङ्गी पुत्रं दृष्ट्वा, तस्मिन्नेव काले हर्षपूर्णा अभवत्; असुरेश्वरः अपि तया तं शिशुं महान् इति मन्यते। तारकः, भीमवीर्यः, जन्मसमये एव, कुञ्जम्बः, महिषः, अन्यैः अग्रदेवैः अभिषिक्तः। असुरराज्ये, पृथिव्याः विशालसमुदायः, तारकः, राजर्षे, परमं शासनं प्राप्तवान्। असुरश्रेष्ठः तारकः, युक्तवाक्यं अब्रवीत् – "शृणु, सर्वे बलवन्तः असुराः, मम वचनम्।" "देवाः अस्माकं वंशनाशकाः; जन्मधर्मेण वैरं जातम्, अनन्तं च। वयं सर्वे देवविजये तपः करिष्यामः, स्वबलं आश्रित्य, न संशयः।" सर्वे असुरा एतद् श्रुत्वा अनुमोदितवन्तः। ततः तारकः पर्वत्रे, परियात्रे, उपवासेन, पञ्चविधं तपः कृत्वा, पत्रपानं जलपानं च आचरन्, गच्छति। शतशः शतानि वर्षाणि, तारकः तपः कृतवान्; तस्य कृशदेहः, तपसः संचितः, तदा ब्रह्मा आगतवान्, असुरेश्वरम् अपृच्छत् – "वरं वृणु, दृढनिश्चलः!" तारकः प्रार्थयामास – "मम मृत्युर्भवतु न कस्यापि प्राणिनः।" ब्रह्मा उक्तवान् – "मृत्युः निश्चितः देहिनां; अतः येन न भीतः, तस्मात् मृत्युं वृणु।" तारकः, गर्वेण मोहितः, चिन्तयित्वा, सप्तदिनान्ते बालकात् एव मृत्युं अयाचत्। ब्रह्मा "तथास्तु" इत्युक्त्वा, गच्छति; असुरः स्वगृहं प्रत्यागच्छत्। ततः त्वरया मन्त्रिभ्यः उक्तवान् – "मम सेना संगृह्यताम्।" "यदि मम तुष्टिं इच्छथ, अग्रदेवाः विजितव्याः; तेषु निगृहीतेषु, मम हर्षः अनन्तः, असुराः।" तारकस्य वचनं श्रुत्वा, ग्रसनः नाम असुरः, सेनापतिः, सेना संगृहीतवान्। घननादं ताडयित्वा, शीघ्रं असुरान् आह्वयति; दशकोट्यः असुरवराः, भीमवीर्याः, समागताः। तेषु, जम्भः प्रमुखः, कुञ्जम्बः अनन्तरं, महिषः, कुञ्जरः, मेघः, कालनेमिः, निमिः च। मन्थनः, जम्भकः, शुम्भः, दश असुरसेनापतयः, शतशः अन्ये अपि, पृथिव्याः विशालसमूहः, तत्र समागतः। अष्टचक्रैः अलङ्कृतः, गदायुक्तपरिष्कृतः, असुरराजस्य रथः, चत्वारि योजनानि विस्तीर्णः, सहस्रगुरुडैः युक्तः। तारस्य रथः व्याघ्रसिंहगर्दभश्चमरसहितः; ग्रसनस्य जम्भकस्य रथौ जम्भकुम्भिहस्त्यैः युक्तौ। मेघस्य रथः द्वीपवासिजीवसहितः, कूष्माण्डासुरैः च; कालनेमिः चतुर्दंष्ट्रपर्वतसदृशहस्त्यैः, निमेषस्य महाहस्त्यैः रथः युक्तः। मन्थनः, बलसम्पन्नः दैत्यराजः, शतहस्ताश्वं आरूढः; जम्भकः, पर्वतसदृशः, ऊष्ट्रं आरूढः। शुम्भः मेषं आरूढः, अन्ये अपि अद्भुतवाहनैः युक्ताः; भीमाः, शोभायुक्ताः, कुण्डलपट्टाभरणैः अलङ्कृताः। सर्वस्य दैत्यसिंहस्य सेना, मदोन्मत्तहस्त्यश्वारथसमूहैः, भीमरूपा, तत्र दृष्टा।