तदा वराङ्गी शापाय सज्जा सती, पर्वतः मानुषरूपं धृत्वा तां सुन्दरीं विशालश्रोणीं भीताननां प्रति अभाषत। पर्वतः उवाच—“महाव्रते, अहं दुष्टो नास्मि; सर्वदेहिनां सेव्योऽहम्। पाका-शासनः क्रुद्धः तव अहितं करोति।” एवं समये सहस्रवर्षाणि व्यत्ययुः। तद् ज्ञात्वा पद्मसम्भवः भगवाँस्तस्मिन्काले आगच्छत्। प्रसन्नः ब्रह्मा जलतीरे वज्राङ्गं समुपेत्य उवाच—“यद् इच्छसि तत् ते ददामि; उत्तिष्ठ, दितिसुत।” एवं उक्तः दैत्याधिपः तपःसम्पदः, कृताञ्जलिः सर्वलोकपितरं प्रति प्राह। वज्राङ्गः उवाच—“मयि दैत्यभावो नास्तु; मम लोकाः अव्ययाः स्युः; तपसि मे रमणं तथा शरीरस्य स्थिरता च अस्तु।” “तथास्तु,” इति देवः उक्त्वा स्वं स्थानं जगाम। वज्राङ्गः तपःसिद्धः, नियमपरः, स्वपत्नीं द्रष्टुम् इच्छन्, ताम् आश्रमस्थले न पश्यति। क्षुधया पीडितः पर्वत-वनम् प्रविश्य फलमूलार्थं ययौ। तत्र वृक्षैः आवृतां, शोकाकुलां, अश्रुपूर्णमुखीं तां प्रियाम् अपश्यत्। ताम् दृष्ट्वा दैत्यः सान्त्वनाय वज्राङ्गः उवाच—“कस्य कृते त्वं दुःखिता, यमलोकगमनाय इच्छन्ती?” “किम् इच्छसि, शीघ्रं वद, गर्विता।” वराङ्गी उवाच—“भीता, त्यक्ता, ताडिता, पीडिता च अस्मि। क्रूरः देवाधिपः मम पतिं पुनः पुनः हरति; दुःखस्य अन्तं न पश्यामि, जीवितं त्यक्तुं निश्चितवती।” “मम पुत्रं तारकं देहि, यथा दुःखसागरात् उद्धरिष्यामि।” एवं उक्ते, दैत्याधिपः क्रोधपूर्णनेत्रः, इन्द्रस्य विरोधं शक्नुवन् अपि, पुनः तपस्यै मनः अकरोत्। तस्य भावं ज्ञात्वा ब्रह्मा, पूर्वात् अधिकं कठोरः, शीघ्रं दितिसुतं समीपं आगच्छत्। ब्रह्मा उवाच—“पुनः किमर्थं तपस्यै त्वं प्रवृत्तः? पुनः इच्छितं पुत्रं दास्यामि मम शक्त्या।” वज्राङ्गः उवाच—“तव आज्ञया समाधिं त्यक्त्वा यदा उत्तिष्ठं, तदा ताम् इन्द्रभीतां दृष्ट्वा, सा पुत्रकामना अभवत्।” “मम पुत्रं तारकं देहि; तुष्टो भव, पितामह।” ब्रह्मा उवाच—“तपः पर्याप्तं, वीर; दुःखसाध्यं तपः मा प्रविश।” “तव पुत्रः तारकः नाम, बलसम्पन्नः भविष्यति; देवाङ्गनानां उद्धारकः स्यात्।” एवं उक्त्वा दैत्याधिपः पितामहे नमस्कृत्य, क्लीबां स्वपत्नीं सान्त्वयामास। तौ दम्पती इच्छितं प्राप्त्वा आश्रमं प्रतिनिवृत्तौ; वराङ्गी सुष्ठुवर्णा तदा गर्भं धारयामास। पूर्णसहस्रवर्षाणि गर्भं धारयित्वा, सहस्रवर्षान्ते वराङ्गी पुत्रं प्रसूतवती। तदा दैत्यः लोकत्रासकरः जातः इति भूमिः कम्पितवती, महोदधयः उत्स्फुरन्ति। पर्वताः कम्पन्ते, तीव्रवाताः वात्यन्ति, ऋषयः मन्त्रं जपन्ति, मृगाः गर्जन्ति। चन्द्रसूर्यौ दीप्तिं ह्रासयामासतुः, दिशः तिमिरावृताः। महादैत्यस्य जन्मे, सर्वे दैत्याः, दैत्याङ्गनाः च, तत्र हर्षपूर्णाः आगच्छन्; गायन्ति, अप्सरसः नृत्यन्ति। महोत्सवे दैत्येषु उत्पन्ने, इन्द्रसहिताः देवाः विषण्णचित्ताः अभवन्। वराङ्गी पुत्रं दृष्ट्वा हर्षपूर्णा अभवत्; दैत्याधिपः तया तं नवजातं महत्त्वपूर्णं मन्यते। तारकः दैत्याधिपः, वीर्यसम्पन्नः, जन्मसमये कुजम्ब, महिषादिभिः देवश्रेष्ठैः अभिषिक्तः। सर्वासुरराज्ये पृथिव्यां विस्तीर्णे, तारकः, राजन्, परमं राज्यं प्राप्तवान्। दैत्यश्रेष्ठः तत्त्वयुक्तं वचनं प्राह। तारकः उवाच—“शृणुत, सर्वे वीरासुराः, मम वचनम्। देवाः अस्माकं वंशघ्नाः; जन्मनियमेन वैरं वर्धितं, अनन्तं च अस्ति।” “सर्वे वयं देवविजये तपः करिष्यामः, बाहुबलं आश्रित्य, न संशयः।” तद् श्रुत्वा, अनुमोदितम्, पर्वतराजं परियात्रं अगच्छत्; उपवासं, पञ्चविधं तपः, पत्रजलाहारं च अकरोत्। शतशः शतानि वर्षाणि तपः अकरोत्; तदा शरीरं कृशं, तपःसञ्चयः सिद्धः। ब्रह्मा आगत्य, दैत्याधिपं उवाच—“वरं वृणु, धृतिमन्।” सः अयाचत्—“मम मृत्युर्भूतानां नास्तु।” ब्रह्मा उवाच—“मृत्युः देहिनां निश्चितः; अतः यस्मात् न भयम्, तस्मात् मृत्युं वृणु।” विचार्य, दैत्याधिपः, अहंकारविमूढः, महासुरः, सप्ताहान्ते बालात् एव मृत्युं अयाचत्। “तथास्तु,” इति ब्रह्मा गत्वा, दैत्यः स्वगृहं प्रत्यागच्छत्; ततः शीघ्रं मन्त्रिणः उवाच—“मम सेना संगृहीतव्या।” “यदि मम प्रसादनं इच्छन्ति, देवश्रेष्ठाः निगृह्यन्तु; तेषु बद्धे, मम हर्षः अपरिमितः स्याद्, हे असुराः।