पद्मजन्मा देवः विवाहस्य निमित्तं वराङ्गीं तस्मै दत्त्वा ताम् नाम्ना वराङ्गीं चक्रे। ततः तस्य पिता तत्रैव निर्गतः। वज्राङ्गः पत्नीया सह तपस्यर्थं वनं गतः। दैत्याधिपतिः सह तया सहस्रवर्षाणि उत्तानबाहुः तपः कृतवान्। तत्र कालः पद्मलोचनः शुद्धचित्तः महातपस्वी च शिरः अधः कृत्वा तावत्कालं पञ्चाग्निमध्ये स्थित्वा तपः अकरोत्। अन्नं विना घोरं तपः कुर्वन् तपःसमूहः अभवत्। ततः सहस्रवर्षाणि जलमध्ये वासं कृतवान्। जलमध्यं प्रविशन् तस्य पत्नी महाव्रता तस्य सरसः तटे मौनं स्थित्वा तपः अकरोत्। सा तेजस्विनी स्त्री अन्नं विना घोरं तपः प्रविष्टा। तस्य तपस्यां तिष्ठन्त्या इन्द्रः भयम् उत्पादितवान्। ततः कपिरूपं धृत्वा इन्द्रः तस्मिन्महाश्रमं गतः, बलवान् सन्न, हविसंपुटं पुष्पपात्रं च आकृष्यत्। ततः सिंहरूपं धृत्वा तां सुन्दरीं स्त्रीं सन्त्रासितवान्। ततः सर्परूपं धृत्वा उभयोः पादयोः दष्टवान्। तस्याः तपोबलात् सा न चचाल। पाकशासनः बहुभिः भैरवैरुपायैः तां यातयामास। यदा वज्राङ्गस्य पत्नी तपः न त्यक्तवती, पर्वतं दोषवन्तं मन्यन्ती शापं दातुम् उद्युक्ता अभवत्। तां शापाय उद्युक्तां दृष्ट्वा पर्वतः मानुषरूपं धृत्वा तां सुन्दरीं ऊरूद्गतां स्त्रीं भीतनेत्रः संबोधितवान्। पर्वतः उवाच – "महाव्रते, अहं दुष्टः नास्मि। सर्वदेहिनां सेव्योऽहम्। पाकशासनः क्रुद्धः तव हानिं करोति।" एतस्मिन्नेव काले सहस्रवर्षाणि गतानि। तद्विज्ञाय पद्मजन्मा भगवाँ तत्र आगच्छत्। सन्तुष्टः ब्रह्मा वज्राङ्गं जलतीरं आगत्य उवाच – "सर्वं ते कामं दास्यामि। उत्तिष्ठ, दितिसुत।" एवं उक्तः दैत्याधिपः तपःसम्पद् यः प्रणम्य सर्वलोकपितरं उवाच। वज्राङ्गः उवाच – "मयि दैत्यभावः नास्तु। मम लोकाः अव्ययाः सन्तु। तपःसुखं च देहस्थितिं च मे स्यात्।" देवः "एवं भवतु" इति उक्त्वा स्वस्थानं जगाम। वज्राङ्गः तपः समाप्तः दृढनियमः सन् पत्नीं द्रष्टुम् इच्छन् तस्याश्रमे न दृष्टवान्। क्षुधया पीडितः पर्वतस्य गुहां प्रविष्टवान्। फलं मूलं च आनयितुं गच्छन् वृक्षैः छन्नं तां प्रियाम् शोकार्तां रुदन्तीं अपश्यत्। तां दृष्ट्वा दैत्यः तां सान्त्वयितुं उवाच – वज्राङ्गः उवाच – "कः तव हानिं कृतवान्, सौम्ये, यमलोकगमनं इच्छन्त्या?" "किं ते वाञ्छितं दास्यामि? शीघ्रं वद, गर्विते।" वराङ्गी उवाच – "अहं भीता, त्यक्ता, ताडिता, यातिता च।" "भीमेन देवाधिपेन मम पतिं पुनः पुनः हरितवती। दुःखस्य अन्तं न पश्यन्ती, जीवितत्यागे निश्चितवती।" "मम पुत्रं तारकं देहि, यथा अहं दुःखसागरात् मोच्येयम्।" एवं उक्ता दैत्याधिपः क्रोधपूर्णनेत्रः। स राजा इन्द्रं विरोधयितुं समर्थः अपि पुनः तपः कर्तुं निश्चितवान्। तस्य निश्चयं ज्ञात्वा ब्रह्मा पूर्वतपः अधिकं कृत्वा शीघ्रं दितिसुतं यत्र तत्र आगच्छत्। ब्रह्मा उवाच – "किं पुनः तपस्याय उद्युक्तः, पुत्र? पुनः तव वाञ्छितं पुत्रं मम शक्त्या दास्यामि।" वज्राङ्गः उवाच – "यदा तव आज्ञया समाधेः उत्तिष्ठम्, तदा इन्द्रभीता तां दृष्ट्वा, सा पुत्रं याचिता।" "मम पुत्रं तारकं देहि, प्रसन्नो भव, पितामह।" ब्रह्मा उवाच – "अलं तपसा, वीर; कठिनं तपः मा प्रविश।" "तव पुत्रः तारकः नाम्ना भविष्यति, बलसम्पन्नः। स देवकन्याः मोचयिता।" एवं उक्तः दैत्याधिपः पितामहे प्रणम्य तां कृशां रानीं सान्त्वयितुं गतः। तौ दम्पती इच्छितं लभित्वा आश्रमं प्रत्यागतौ। वराङ्गी शुभवर्णा तदा गर्भं धृतवती। पूर्णं सहस्रवर्षं सा गर्भं धारयामास। सहस्रवर्षान्ते वराङ्गी पुत्रं प्रसूतवती। यदा दैत्यः लोकभीषणः जातः, तदा भूमिः कम्पिता, महासमुद्राः उद्वेगिता। पर्वताः कम्पिताः, तीव्रवाताः प्रवाहिताः, महर्षयः मन्त्रं जपितवन्तः, मृगाः गर्जितवन्तः। चन्द्रसूर्यौ तेजः ह्रासितवन्तौ, दिशः तिमिराच्छन्नाः। महादैत्यस्य जन्मे, सर्वे दैत्याः शक्तिमन्तः तत्र हर्षपूर्णाः आगच्छन्। दैत्यस्त्रियः अपि तत्र आगच्छन्। हर्षेण गानं कृतवन्तः, अप्सरसः नृत्यं कृतवन्तः। तदा दैत्येषु महोत्सवे जाते, देवाः इन्द्रसहिताः विषण्णचित्ताः अभवन्। वराङ्गी पुत्रं दृष्ट्वा तदा हर्षपूर्णा अभवत्। दैत्याधिपः तया तं नवजातं अत्यन्तं महत्वं मन्यते स्म। यदा तस्य पुत्रः तारकः जातः, ततः क्षणात्, कूजम्बः महिषः च अन्ये प्रमुखाः देवाः तं अभिषिक्तवन्तः। सर्वे महा-असुरराज्ये, पृथिव्यां विस्तीर्णे, तारकः, राजन्, परमं राज्यं प्राप्तवान्।