तारकामयमहायुद्धस्य संप्राप्तौ पुनः स देवः मया सह मिलित्वा विनश्यति स्म। एवं बहुधा उक्त्वा, स असुरपतिः शीघ्रं नारायणं युद्धाय कठोरैः च न शोभनैः वाक्यैः आह्वयत्। तदा असुरेश्वरस्य तेन उत्तेजितोऽपि, गदाधरः कोपं न चकार, धैर्यबलसमन्वितः सस्मितं वाक्यमुवाच— “त्वदीयं बलं, हे दैत्य, स्वल्पं मदोत्थं च; सत्यम् बलं स्थिरं कोपशून्यं च। त्वं गर्वदोषैः निहतः सन् क्षमायाः भाषसे। त्वं मया नीचः मन्यसे; धिक् तव गर्वितवचनानि। के पुरुषाः यत्र स्त्रियः गर्जन्ति? पितृपथं त्वं, हे दैत्य, पश्यामि; सृष्टिकर्तुः सेतुं परित्यज्य कः श्रेयो लभते? अद्य त्वां देवकृत्यनाशकं हनिष्यामि, देवतानां स्थानानि च पुनः स्थापयिष्यामि।” एवं श्रीवत्सलाञ्छनः संग्रामे वदन्, स दानवः क्रोधहास्ययुक्तः स्वचक्रायुधहस्तौ उच्चालयन् युद्धाय उद्यतवान्। शतबाहून् सर्वशस्त्राणि चोत्क्षिप्य, द्विगुणक्रोधरक्तलोचनः, स विष्णोः उरसि तानि प्राक्षिपत्। तत्र मयतारमुख्यैः दानवैः अपि, शस्त्रखड्गोत्कटैः, विष्णुं प्रति युद्धे धावन्ति स्म। तैः सर्वशस्त्रपाणिभिः महाबलिभिः दैत्यैः आहतः अपि, स स्थाणुवत् अचलः स्थितः, पर्वत इव कम्पितः न विचलितः। कालनिमिर्महानसुरः सुपर्णयुतः स्वबलसमन्वितः महतीं गदां बाहुभ्यां समुत्क्षिप्य, क्रोधात् दीप्तां भीषणां गदां गरुडाय क्षिप्तवान्। तस्य दैत्यकर्मणा विष्णुः विस्मितः अभवत्। सा गदा सुपर्णेन क्षिप्ता तस्य शिरसि पतिता; सुपर्णं पीडितं स्वदेहं च विक्षतम् दृष्ट्वा, वैकुण्ठः क्रोधरक्तलोचनः चक्रं जग्राह; सुपर्णेन सह महाबलः वेगेन ववृद्धे। तस्य बाहवः दशदिग्व्यापिनः, दिशः व्योम पृथिवीं च पूरयन्तः, वर्धमानः पुनः बलं जग्राह, लोकत्रयविक्रमाय इव। देवानां जयाय व्योम्नि वर्धमानस्य तं मुनयः गन्धर्वैः सहिताः मधुसूदनं स्तुवन्ति स्म, यस्य किरीटमौलिना व्योम चित्रितम्। पृथिवीं पदाभ्यां पीडयन्, दिशः बाहुभिः छादयन्, स सहस्रबाहुः सहस्रलोचन इव शत्रुषु अजेयः बभूव। सुदर्शनचक्रं, अग्निसमदीप्तं, भीषणरूपं, सुवर्णरजसा आवृतं, वज्रनाभि, सर्वद्वेषिणां भीषणम्, दानवानां मज्जास्थिमेदोरुधिरैः सिक्तं, तीक्ष्णधारं वर्तुलं, माल्यविभूषितं, कामरूपिभिः स्पृहणीयं, स्वयंभुवा निर्मितं, सर्वान् कम्पयत्। तद् गृहीत्वा, क्रोधवशात् युद्धे सदा प्रवृत्तः, तस्य क्षेपे सर्वे प्राणी—चराचराः—विमूढाः भवन्ति। युद्धे मांसभक्षका अपि तृप्ताः; तस्य कर्म सूर्यतेजसा तुल्यं, अनुपमं। चक्रं समुत्क्षिप्य, कोपदीप्तः गदाधरः स्वतेजसा दानवतेजः न्यूनम् अकरोत्। तेनैव चक्रेण संग्रामे कालनिमेः बाहून् छित्त्वा, तस्य विकटशतमुखं शिरः ज्वलन्मसिहास्ययुक्तं च अपातयत्। हरिः बलात् तं दानवं चक्रेण निपात्य, छिन्नबाहुं छिन्नशिरसं दैत्यं कम्पमानं कृतवान्। युद्धभूमौ स शिरच्छेदितः स्थाणु इव विद्युत्प्रहतवृक्षः स्थितः; सुपर्णः पक्षा विस्तार्य वातवेगं समनुगतः। गरुडः कालनिमेः उरसि प्रहारं कृत्वा, स दानवः बाहुविक्षेपेण स्वदेहाभिमुखं व्योम्नि परिभ्रमन्, दिवं परित्यज्य भूमौ पतितः, पृथिवीं कम्पयन्। तस्य दैत्यस्य पतने, देवाः मुनिसंघाश्च सर्वे, वैकुण्ठं “साधु साधु” इति समभ्यर्चन्। अन्ये दैत्याः युद्धवीर्यदर्शनात्, बाहुपाशेन बद्धाः, युद्धभूमौ स्थातुं न शेकुः; केचन अन्यान् केशेषु गृहीत्वा, केचन कण्ठे पिडयन्तः। हरिः कस्यचित् मुखं छित्त्वा, अन्यं मध्ये गृहीत्वा, गदाचक्राग्निदग्धाः, तेषां बलं प्राणश्च नष्टाः। तेषां देहानां व्योम्नः पतितानां भूमौ पतनम् अभवत्। सर्वेषां दैत्यानां निहतेषु, परमपुरुषः— इन्द्रस्य प्रियतमं कार्यं निवार्य, सिद्धगदायुधः, तारकामये घोरे युद्धे स्थितः। तदा ब्रह्मा, लोकपितामहः, शीघ्रं तत्र आगत्य, सर्वैः ब्रह्मर्षिभिः गन्धर्वैः अप्सरःगणैः च सह, हरिं देवानां देवम् अभ्यर्च्य, उवाच— “महाकर्म कृतं भगवन्; देवकण्टकः नष्टः। दैत्यानां नाशेन सर्वे तृप्ताः स्म; कालनिमिः असौ महासुरः, यं त्वया हतः, विष्णो—त्वाम् ऋते अन्यः कोऽपि तस्य वधः कर्तुं न शक्रोत्। स देवांश्च लोकांश्च चलाचलान् गर्हितवान्। मुनीन् हत्वा मामपि युद्धाय आह्वयत्; तस्मात् तवानेन कर्मणा अहं प्रीतः।