तदा स महती सेनाः, अग्निवायुसमुत्थिता, श्रीनारायणसमर्पिता, समुद्रपर्यन्तवेलायाः प्रवाहमिव दीप्तिमन्ती विराजमानाऽभूत्। सा भीषणा सेना, विविधायुधधारिणी, यक्षगन्धर्वैः शोभिता, तदा प्रतिद्वन्द्वीं सेनां समरे समभ्ययात्। यथा कल्पान्ते भूमिरन्तरिक्षेण सह संगच्छते, तथा स युद्धमहोत्सवः देवदानवसंकीर्णः, अतीव भीषणः समजायत। देवा असुरा च धैर्यशौर्यनिश्चयाः, मदमदाभङ्कर्तारः, बलवन्तो भीषणाश्च, युद्धाय समुपजग्मुः। ते स्वबलोत्साहसंपन्नाः, प्राच्यपश्चिमसमुद्रैः समुत्क्षुब्धमेघवत् प्रमुदिताः, समरभूमिं प्राविशन्। तत्र गिरिस्थानवनान्तरेषु वृक्षा इव पुष्पिताः, ते नगाढ्यान् दुन्दुभीन् वादयन्तः शङ्खांश्च पुनःपुनः प्रघोषयन्तः, समरं विवर्धयन्ति स्म। तेषां धनुःकर्णनिनादैः, शरध्वनिभिश्च, विश्वं पृथिवीं दिशश्च सम्पूरिताः। दुन्दुभीनां घोरनिनादः दैत्यस्वरान् अपि निगृह्य, परस्परमभ्यधावन्, समरे समरप्रवृत्ताः। केचित् हस्तयुद्धे उत्सुकाः, बाहुभिर्बाहून् विदारयन्तः, देवाः घोरवज्रगदां प्रक्षिप्यन्ति स्म। दानवाः समरे खड्गान् गदाः च प्रक्षिप्य, गदापातैः शरैश्च विदारिताः, शरीराणि विदलितानि। केचित् गभीरं पतित्वा निपेतुः, केचित् हताः; ततः रथैः, अश्वैः, विमानैः, पदातिभिश्च, क्रुद्धाः परस्परमभ्यधावन्। ते कोपसंरक्तमुखाः, दन्तान् घर्षयन्तः, युद्धे पराक्रमं दर्शयन्ति स्म। रथैः रथैः, पदातिभिः पदातिभिः समरः प्रवृत्तः; तेषां रथानां महानिनादः आकाशमिव कम्पयामास। गगनं मेघगर्जितैरिव प्रतिनिनादितम्; केचित् रथाः भग्नाः, केचित् रथैः रथाः चूर्णिताः। संकुलरथानां मध्ये, योधाः क्रुद्धाः दन्तान् प्रकटयन्तः, बाहुभिः परस्परं गृहीत्वा समरं कुर्वन्ति स्म। केचित् खड्गचर्मधराः घोषेण प्रहारयन्तः, अन्ये शस्त्राघातैः विदारिताः, रक्तस्राविणः भूमौ पतिताः। ते मेघसमूहवत् समागत्य, शरवृष्ट्या समरदिवसं तमस्कृतवन्तः। तस्मिन्नेव काले, असुरो कालनेमिः, क्रोधवर्धितः, समुद्रतरङ्गैः पूरितमेघ इव, महान् अभवत्। तस्य पर्वतसन्निभात् शरीरात्, ज्वलद्विद्युत्संयुक्ताः मेघाः, वज्रवर्षिणः, पतन्ति स्म। क्रोधात् उष्णश्वासेन, भ्रुकुटीमध्ये स्वेदवृष्टिः, मुखात् ज्वालाः स्फुलिङ्गसमूहयुक्ताः निष्पेतुः। तस्य बाहवः आकाशे उन्नताः, पञ्चमुखनागा इव पर्वतादुत्थिताः, दिशतः व्याप्तवन्तः। विविधास्त्रजालैः, धनुष्मद्भिः, लोहदण्डैः, दिव्यं व्योम महद्गिरिसंकल्पेन आच्छादितम्। वातवेष्टिताम्बरधारी, युद्धलोलुपः, स मेरुपर्वत इव, सायन्तनरश्मिसंपीडितशिलासमः, तिष्ठति स्म। स जघान पर्वताग्रैः, शिखरैः, वृक्षैश्च, जङ्घाबलविनिर्गृह्य, देवसेनान्यः वज्रपातेन इव। तस्य खड्गपाणिभिः बाहुभिः आहताः, देवाः केशच्छिन्नाः, भग्नाङ्गाः, युद्धे स्थातुं न शेकुः, कालनेमिना विजिताः। यक्षगन्धर्वखगसर्पकिन्नराणां केचिद् घातपातिताः, अन्ये द्विधा कृताः। कालनेमिभयत्रस्ताः, युद्धे पतिताः, यत्नेनापि किंचिदकर्तुं न शेकुः, मोहिता मनसः। स तु कालनेमिः, इन्द्रं सहस्राक्षं शरपाशैः बद्ध्वा, युद्धे शक्तिहीनं, अचेष्टयत्। वरुणं जलपतिं, निर्जलमेखलमिव, समरे निष्क्रियं चकार। वैश्रवणं धनदं, मृत्युरूपेण परिवृत्य, लोकपालकर्तव्येभ्यः च्युतं, शोचन्तं चकार। यमं सर्वहरं, मृत्युपाशधारिणं, स्वलोकं परित्यज्य, स्वदिक्प्रयातं चकार। स लोकपालान् अपाकुर्यात्, तेषां कर्तव्यं हरित्वा, स्वदेहम् चतुर्धा सर्वदिक् व्यभजत्। स तारामार्गमगमत्, स्वर्भानुना प्रकाशितं दिव्यं स्थानम्, सोमस्य सौभग्यं, तत्सर्वं क्षेत्रं च जघान। स दीप्तं सूर्यं धर्मद्वारसहितं कम्पितवान्, तस्य अधिकारं, क्षेत्रं, दिवाकर्यं च हरित्वा। स अग्निं देवमुखं जित्वा, स्ववशे स्थापयामास; वायुम् अपि बलात् निगृह्य, आत्मवशं चकार। स समुद्रोद्भूतान् सर्वान् नद्यः बलात् प्राकाशयत्, सागरांश्च, शरीररसस्वरूपान्, स्वसुखबलाय चकार। स दिव्यभौमजलानि स्ववशे स्थापयित्वा, पर्वतसंरक्षितां पृथिवीं व्यच्छादयत्। स स्वयम्भूः, भूतानां महेश्वरः, सर्वलोकव्यापी, भीषणासुरः, सर्वभूतभयप्रदः, विराजमानः। स असुरः, लोकपालचन्द्रसूर्यग्रहस्वरूपधारी, अग्निवायुसंभूतः, समरे दीप्तिमान् बभूव। स ब्रह्मणः परमासनस्थः, लोकसृष्टिसमानः, तं दानवगणाः, यथा देवाः पितामहं स्तुवन्ति, तथा स्तुत्वा पूजयामासुः।