यदा कालनेमिर्दैत्यः रणभूमौ इन्द्रं समासाद्य तं परिभ्रम्य आलिङ्गनं चक्रे, तदा सः विष्णुर्वत् मन्दरगिरिणा सह दीप्तिमान् अभवत्। ततः सर्वे देवाः शक्रस्य नेतृत्वे भयाकुलाः अभवन्, कालनेमिं समीपं गच्छन्तं दृष्ट्वा, यथा कालस्य रूपान्तरेण आगच्छन्तं इव। बलवान् असुरः कालनेमिः अन्यान् दानवान् प्रमुदितवान्; तस्य महाशक्तिः वर्षान्ते मेघस्य इव वृद्धिं प्राप। तं त्रैलोक्यं प्रविशन्तं दृष्ट्वा दानवाधिपाः उत्थाय, श्रान्तिम् परित्यज्य, उत्तमं सुधा पीत्वा इव, उत्साहिताः अभवन्। ते भयभीताः वित्रस्ताः च मुक्ताः, मायायाः, तारस्य च नेतृत्वे, सततं देवैः समरे विजयी अभवन्। युद्धातुराः दानवाः, मन्त्राः उच्चारयन्तः, शीघ्रं युद्धव्यूहं रचयन्तः, समरे प्रविशन्तः दीप्तिमन्तः अभवन्। कालनेमिं दानवं दृष्ट्वा, मायायाः प्रमुखः योद्धारः, युद्धश्रेष्ठाः च, हर्षिताः अभवन्। सर्वे भयम् परित्यज्य, हर्षेण युद्धाय अग्रे आगच्छन्—माया, तारा, वराहः, दानवः हयग्रीवः च। श्वेतः विप्रचित्तेः पुत्रः, खरलः, लम्बा, अरिष्टः बलेः पुत्रः, किशोरः नाम्ना च। सुरभानुः राजचामरवत् प्रसिद्धः, महासुरः चक्रयोधी—एते सर्वे शस्त्रकुशलाः तपःस्थैर्ययुक्ताः च। सिद्धदानवाः कालनेमिं तीक्ष्णं प्रति, गदाभिः, चक्रैः, परशुभिः, मुसलैः च सुसज्जिताः अग्रे गताः। मुसलैः कालदण्डसमानैः, शिलाभिः, पर्वतैः, प्रहारणैः, शिलानिः, भयानकैः च। शूलैः, स्फोटकैः, उत्तमलोहेन निर्मितैः लोहमुष्टिभिः, प्राणघ्नैः, शतघ्नीभिः च। युक्तैः यन्त्रैः, प्रक्षिप्तशस्त्रैः, हलैः, बाहुप्रसारणैः, पाशैः, लोहमुष्टिभिः च। सर्पमुखवत् बाणैः, तेषां जिह्वाभिः, वज्रैः, दीप्तशूलैः च। तीक्ष्णैः, अपावृतैः खड्गैः, विशुद्धैः शूलैः, धनुष्मन् बाणैः दैत्याः दीप्तिमन्तः अभवन्। ततः कालनेमिं अग्रे कृत्वा, दीप्तशस्त्रसज्जितः दैत्यसेनाः समरे शोभाम् अलभत। येन सर्वाङ्गसम्पुटितैः, वर्षागमने वनस्य इव, इन्द्ररक्षितं देवसेनम् अपि प्रमुदितम् अभवत्। चन्द्रसूर्यस्य शीतोष्णसम्पन्नाः, वातवेगसमाः, सौम्याः, ताराध्वजधारिणः च। मेघवस्त्रधारिणः, ग्रहताराभिः दीप्तिमन्तः, यमः, इन्द्रः, कुबेरः, वरुणः च तेषां रक्षाः अभवत्। सैना अग्निवायुसमायुक्ता, नारायणभक्ता, समुद्रप्रवाहवत् दीप्तिमान् अभवत्। भयानका, शस्त्रधारिणी, यक्षगन्धर्वदीप्तिमन्तः, सा सेना अन्यया सह समरे मिलितवती। यथा युगान्ते भूमिः आकाशः च मिलन्ति, तथा तत् युद्धम् देवदानवपूर्णम्, उग्रं जातम्। स्थैर्यशौर्यनिष्ठाः, गर्वदर्पनाशकाः, देवाः असुराः च, महाबलिनः, भयानकाः, युद्धाय अग्रे गताः। उत्साहिताः, पूर्वपश्चिमसमुद्रैः मेघैः प्रेरिताः इव, देवदानवाः स्वबलप्रमुदिताः अग्रे गताः। यथा पर्वतेषु वृक्षाः वनानि पुष्पितानि भवन्ति, तथा नगाडाः नादयन्तः, शङ्खाः पुनः पुनः वादयन्तः। ते विश्वं, पृथिवीं, सर्वदिशः च नादेन पूर्णम् अकुर्वन्—धनुषां तन्त्रीनादः, धनुषां घोषः च। नगाडानां गंभीरनादः दैत्यवाचः आप्लुत्य, ते परस्परम् आक्राम्य, आक्रमणम् अकुर्वन्। केचित् बाहुभिः बाहून् मोचयन्तः, हस्तयुद्धे उत्सुकाः; देवाः घोरं वज्रं, महागदां च प्रक्षिप्य। दानवाः युद्धे खड्गान्, भारी गदाः च प्रक्षिप्य; गदाभिः आहताः, बाणैः विदारिताः, देहाः विक्षिप्ताः। केचित् दारुणं पतिताः, केचित् हताः; ततः रथैः, अश्वैः, विमानैः, पदातिभिः च। ते क्रुद्धाः, युद्धे परस्परम् आक्राम्य, दन्तैः कषायन्तः, मुखैः विकृतैः, युद्धे आक्रोशन्। रथैः रथैः, पदातिभिः पदातिभिः, रथनादः महत्तमः अभवत्। आकाशः मेघगर्जनवत् प्रतिनिनादः अभवत्; केचित् रथाः भग्नाः, अन्ये रथैः अभिघातिताः। रथाः संकुलिताः, गतिः नासीत्; युद्धमध्ये, योद्धारः दन्तान् प्रदर्शयन्तः, बाहून् गृह्णन्तः। केचित् खड्गपट्टिकाभिः आहताः, घोषेण प्रहारयन्तः; अन्ये शस्त्रैः विदारिताः, रक्तस्राविणः, युद्धे हताः। मेघवत् जलपूर्णाः, युद्धदिनं तमस्सम्पन्नं अकुर्वन्, बाणवर्षेण परस्परम् आवृण्वन्। तस्मिन्नेव, कालनेमिः दैत्यः क्रुद्धः, समुद्रतरङ्गैः पूरितः मेघ इव, वर्धितः अभवत्। तस्य पर्वतसमविस्तीर्णात् शरीरेण, दीप्तिमन्तः मेघाः पतन्तः, विद्युत्प्रभाभिः, वज्रवर्षणेन च। क्रोधेण श्वासं कुर्वन्, भ्रूभङ्गात् स्वेदवर्षं अभवत्, मुखात् ज्वलिताः, स्पुलिङ्गसम्पन्नाः, अग्निशिखाः निर्गच्छन्। एवं तत्र देवदानवयुद्धे, कालनेमिः अग्रे स्थितः, सर्वे दैत्याः देवैः सह, दीप्तशस्त्रसज्जिताः, महायुद्धे समारभन्त।