सत्यं वः, स कालसंयोगात्मा, अविनाशी पूज्यः, यज्ञानां रथः, ओषधीपतिः, क्रियामूलः, आपां स्रोतः, शीतांशुरनलस्पर्शः च। स सोमः सुधाधाराधारः, शीघ्रगः श्वेतवाहनः, तेजस्विनां तेजः, सोमपानां सोमः च। सर्वेषु भूतेषु सौम्यः, तमःसंहर्ता, नक्षत्रेश्वरः सन्, महासेनवरुणसैन्ययुतः तत्र गच्छतु। असुरमायां येन वयं रणमध्ये दह्यामः, तां शमय। ततः सोमः उवाच—"यद् युध्यर्थं मां त्वं आज्ञापयसि, वरद, सुरेन्द्र! तदहं कर्तास्मि। अहम् अधुना शीतं सृजामि, दैत्यमायां नाशयन्; पश्यैतान् शीतदग्धान् हिमसंवृताङ्गान्।" एवं शशिनोत्सृष्टं शीतवर्षं पाशैः सह दैत्यान् संववृत्य, वातेन मेघगणानिव व्याप्तवती। तौ बलिनौ वरुणशशिनौ पाशैः शीतरश्मिभिश्च दानवान् हिमवर्षैः पाशैश्च प्राहरताम्। आपतीश्वरौ तौ हिमपाशधारिणौ रणभूमौ महावेगेन समुद्राविव संचचारतुः। ताभ्यां समग्रं दानवबलमहद् वर्षमेघैरिव प्रलयं जगत् आप्लाव्य आच्छादितम्। तौ जलाधिपती चन्द्रवरुणौ तां दैत्येश्वरकृतां मायां प्रबुद्धौ निगृह्योन्निन्यतुः। शशिनः रश्मिभिः दग्धा, पाशैः प्रहता दैत्याः रणभूमौ शिखरहीनगिरय इव स्थगिताः। शशिना प्रहृताः सर्वे दैत्याः हिमसंवृतदेहाः शोषिताग्निवत् पतिताः। तदा मायः दानवमायाविद्, दैत्यांश्च व्योम्नि पाशैः बद्धान् शीतरश्मिभिः छन्नान् दृष्ट्वा, महतीं मायाम् असृजत्। सा मायाः पर्वतश्रेणिभूषिता, खड्गपट्टिशधारिणी, शिलाशिखरस्थिताः, गुहावनसंयुता च। सिंहव्याघ्रगणाकीर्णा, दिव्यपशुध्वनिनादिता, मृगसंघनिपूर्णा, वातचालिततरुवनिता च सा आसित्। सा प्रख्याता पार्वतीनाम्नी माया, स्वसुतकृतिः, सुराभिलषिता, सर्वत्र मयेन प्रसारिताऽभूत्। तया खड्गध्वनिभिः, शिलावर्षैः, पतितवृक्षैश्च, सुरगणाः आहताः, दानवाः पुनरुद्धृताः। ततः शशिनः वरुणस्य च मायाः नष्टा, पृथिवी च पर्वतैरिव विक्षुब्धा बभूव। वृक्षगणैः परिवृताः देवाः न दृश्यन्ते, तेषां धनूंषि भग्नानि, शस्त्राणि च विदलितानि, ते च संकुलिताः। गदाधरं विना देवानां सेना रणभूमौ शक्तिहीना, स हि तेजस्वी, ईश्वरः, युधि न व्यथितः। सहिष्णुर्भूत्वा, विश्वेश्वरः गदापाणिः, कोपं न चकार; कालज्ञानवान्, मेघसन्निभः, युधि क्षणं पश्यन् स्थितवान्। ततः हरिः, सुरासुरसंग्रामदर्शनकाङ्क्षया, भगवतः आज्ञया, वह्निवाय्वौ रणभूमौ प्रेषयामास। विष्णुवचनप्रेरितौ तौ वह्निवाय्वौ जागृतप्रचण्डबलौ, महायुद्धे तां मायां अपाकृष्टवन्तौ। सा पार्वतीमाया वह्निना दग्धा, भस्मीकृता, नष्टा च; वह्निः वायुनासहिता, वायुः वह्निसंयुक्तः। युगान्ते मूर्च्छिताविव, दैत्यसैन्यं दग्धवन्तौ; तत्र वायुः अग्रे गतवान्, ततः पृष्ठतः वह्निः। वह्निवाय्वौ दैत्यगणे सञ्चरन्तौ, पतत्स्थितजीवान् भस्मीकुर्वन्तौ क्रीडितवन्तौ। दैत्यविमानानि सर्वत्र पतन्ति, वायोः वेगेन विक्षिप्तानि, वह्निः स्वकर्म समापयत्। मायाविनाशे प्रवृत्ते, गदाधरः स्तूयमानः, दैत्याः शक्तिहीनाः, त्रिलोका बन्धनमुक्ताः अभवन्। देवाः "साधु साधु" इति जयशब्दैः हृष्टाः, सहस्राक्षस्य विजयम्, दैत्यनाशं च दृष्ट्वा। सर्वदिक्षः शुद्धाः, धर्मः विस्तृतः, चन्द्रमार्गः प्रकाशः, सूर्यः स्वस्थाने तिष्ठति। भूतानि कर्मसु प्रवृत्तानि, जनाः सदाचारयुक्ताः, मृत्युः बन्धनं न छिनत्ति, वह्निः होमकर्मणि प्रवर्तते। यज्ञेषु देवाः दीप्ताः, स्वर्गमार्गाः प्रकाशिताः, लोकपालाः समुपस्थिताः, दिशः समाहिताः। सिद्धेषु तपः प्रवृद्धं, पापकर्म नास्ति, देवपक्षे हर्षः, दैत्यपक्षे विषादः। धर्मः त्रिभिः पादैः स्थितः, अधर्मः एकेन, महाद्वारं मुक्तम्, उत्तममार्गः आचर्यते। जनानां धर्मपालनं, आश्रमधर्मपालनं च, राजानः प्रजापालननिष्ठाः। लोकाः शान्ताः, दानवेषु तमः निःसृतम्, वह्निवाय्वोः युद्धकर्म च। तदा ताभ्यां लोकाः शुद्धाः, तयोः कर्मणा जयः। वह्निवाय्वोः महाभयं श्रुत्वा दानवाः तीव्रभीताः अभवन्। ततः कालनेमिः दानवः समुत्पन्नः, सूर्याभमुकुटमण्डितः, भूषणकङ्कणध्वनितः। स मन्दरगिरिसदृशः, महारौप्यसंवृतः, शतशस्त्रधारी, शतबाहुः शतवदनः च दृष्टः।