तदा मारीचः देवैः सह गन्धर्वैः विद्याधरगणैः च एकत्र क्रीडन्, वर्षवर्षी मेघैः सह प्रवाहविरुद्धं दैत्यान् कम्पयन् वातं प्रावर्तयत्। तस्य तेजः सर्पवत् मुक्तांशुभिः क्रीडन् आसीत्; नागेश्वराः क्रुद्धाः तीक्ष्णं विषं स्रष्टुम् आरब्धवन्तः। तत्र बाणरूपाणि भूतानि व्योम्नि विवृतमुखानि संगतानि विचरन्ति स्म; पर्वताः शिलागिरिणः शतशाखा वृक्षाः च देवगणान् समीपं गत्वा दानवसेनां प्रहाराय अभ्युपेत्य स्थिताः। स हृषीकेशः, पद्मनाभः, त्रिविक्रमः देवः, देवासुरसेनयोः मध्ये प्रकाशमानः आसीत्। युगान्ते विश्वेश्वरः, कृष्णमार्गः, सर्वभूतप्रभवः, हविरादः, यज्ञस्थितः, साक्षात् अविर्भूतः। पृथिव्यापः आकाशः च तत्त्वस्वरूपः, श्यामवर्णः, शान्तिदाता, चक्रगदाधरः, अमृतादिभिः सह अमराणां विघ्नान् विनिवार्य स्थितवान्। स वामहस्तेन महागदां गृहीत्वा, या दुर्लभा सर्वायुधनाशिनी काल्याकारः शत्रुमृत्युदायिनी, अन्यैः दीप्तभुजैः नागध्वजः महाबलः शार्ङ्गादि शस्त्राणि धारयन् आसीत्। स दीप्तिमान् कश्यपस्य द्विजात्मानं, यो सर्पान्नार्थं नियोजितः, नागराजस्य मुखे स्थापयामास। अमृतवारिभिः संयुक्तः, मन्दरगिरिसदृशः, यः देवासुरयुद्धेषु वीर्यं प्रकटितवान्, स तत्र आसीत्। स तत्र इन्द्रवज्रचिह्नितः, अमृतार्थं, अद्भुतपक्षवस्त्रधारी, रत्नगिरिसदृशः, कोपवृद्ध्या समर्थः, चन्द्रसमप्रभः, नागमणिसंयुक्तः, आकाशे रम्यपक्षयुगलेन आच्छादितः, युगान्तमेघेन्द्रधनुष्मन् आकाशवत्। नीलरक्तपीतध्वजैः शोभितः, अरुणानुजं वाहनं समारुह्य युध्यन् आसीत्। देवाः तपस्विनः ऋषयः च सुवर्णदेहं सुपर्णं तं अग्रगमनं अनुवर्तन्त। तं गदाधरं वैश्रवणेन सह, वैवस्वतपुरस्कृतं, परममन्त्रैः स्तुतवन्तः। स वारिराजेन परिवृतः, देवेश्वरसहितः, वातबद्धनिनादेन यज्ञाग्निसदृशः दीप्तिमान् आसीत्। तत्र विष्णुजीष्णुसहिष्णुभ्रजिष्णुतेजसा देवसेना युद्धाय समवेत्य स्थितवती। बृहस्पतिः "देवानां कल्याणं भवतु" इति अवदत्, उशनाः "दैत्यानां कल्याणं भवतु" इति प्रत्युत्तरं दत्तवान्। तयोः शक्त्योः संयोगात् उभयोः विजयाय देवासुरयोः उग्रयुद्धं समुत्पन्नम्। दैत्याः देवैः सह विविधायुधैः उत्सुकाः पर्वतपर्वतयोः संग्रामवत् समागच्छन्। तत्र अद्भुतं युद्धं धर्माधर्मयुक्तं, गर्वनम्रतासंयुक्तं, देवासुरैः संयुक्तं दीप्तिमान् आसीत्। ततः शीघ्राश्वैः प्रेरितगजैः व्योम्नि सर्वतः उत्पत्य, शस्त्रधारिणः, गदाप्रक्षिप्ताः, बाणवृष्टयः, धनुष्कर्षणानि, भीषणास्त्राणि च समासृज्य, युद्धं घोरं जातम्। देवासुरयुक्तं तद्रौद्रयुद्धं लोकभीषणं युगान्तविनाशसदृशं आसीत्। लोहमुष्टिपरशुभिः स्वहस्तोत्क्षिप्तपर्वतैः दैत्याः इन्द्रपुरस्कृतान् देवगणान् संग्रामे प्रहारयामासुः। शक्तिमद्भिः दैत्यैः विजिगीषुभिः देवाः युद्धे शोकवदनाः महद्व्यसने पतिताः। शस्त्रशूलैः पिडिताः, मुष्टिभिः शिरःकृताः, दितिसुतैः वक्षःभिन्नाः, देवाः रणभूमौ रुधिरमसृजन्। बाणवृष्टिभिः हताः, अस्त्रैः निर्बलिताः, मायायाम् प्रविष्टाः, न गन्तुं न कर्तुं शेकुः। दैत्यैः निर्जीवशस्त्रहीनाः देवसेना निर्जीववद् स्थितवती। तदा शक्रः, बहुसाक्षी, दैत्यधनुष्कोत्क्षिप्तान् घोरबाणान् वज्रेण छित्वा, दैत्यसेनायाः मध्ये प्रविष्टः। सर्वदैत्यनेत्रैः सह दैत्यान् हत्वा, तां महान् दैत्यसेनां तमसास्त्रजालेन आवृत्य, तमसाच्छन्नां कृतवान्। पुरुहूततेजसा उत्पन्नस्य तस्य घोरतमसस्य प्रभावात्, तैः नान्योन्यं न वाहनानि दैत्यानां ज्ञातुं शक्यन्ते स्म। मायाबन्धविमुक्ताः देवश्रेष्ठाः, यत्नवन्तः, तमसाच्छन्नान् दैत्यगणान् शिरःच्छेदं कृतवन्तः। तत्र तिमिरदीप्त्याः मूढाः दैत्याः पर्वतपक्षच्छिन्नवत् त्वरितं पतिताः। दैत्यजिते तत्र दैत्यस्थानं तमोऽन्तरवत्, देहाः अपि तिमिरमयाः इव जाताः। तदा मायया महान् मायाम् निर्मितः, घोरः दीप्तः, मौर्व्याग्निसंभवः, युगान्तप्रभासदृशः, उत्पन्नः। स शक्रनिर्मितमायां ज्वलितवान्, दैत्याः सूर्यरूपं धृत्वा त्वरितं युद्धे समुत्थिताः। मौर्व्यायाम् स्पर्शं कृत्वा, ज्वलिताः, देवाः चन्द्रप्रदेशं शीतजलाशयं शरणं गच्छन्। और्वाग्निना दग्धाः, मनःनष्टाः, तप्यमानाः, शरणाय इच्छन्तः, वज्रधारिणं देवेशं निवेदयामासुः।