अष्टभिः वसुशैलैः भूषितः स महान् समुद्रः, यः त्रिलोक्यजलराशिः सन्ध्यायाः प्रभातस्य च सलिलैः मिश्रितः, पवमानपूर्णत्वेन शोभमानः दृष्टः। तत्र दैत्ययक्षग्रामः, राक्षसगणमत्स्यसमाकीर्णः, पितामहबलसम्पन्नः, स्वर्गस्त्रीरत्नसम्पूर्णश्च आसीत्। श्रीया, कीर्त्या, शोभया, लक्ष्म्या च युक्तः स समुद्रः, नद्यः च तत्र प्रवहन्त्यः, कालमहारश्मिभिः प्रेरिताः, योगेन सृष्ट्या च लयेन च समन्विताः। स एव नारायणः समुद्रः, साधूनां परमैक्यरूपः, देवातिदेवः, वरदः, भक्तप्रियः च आसीत्। स एव देवः अनुग्रहदायकः, शान्तिकरः, शुभदायकः, हर्यश्वरथेन गरुडध्वजेन च शोभितः। चन्द्रसूर्यचक्रैः निर्मितः, उदारनेत्रैः परिवृतः, अनन्तरश्मिसंयुक्तः, दुरदृश्यः, मेरुशिखरे स्थितः आसीत्। तारापुष्पैः विभूषितः, ग्रहनक्षत्रैः विराजमानः, संकटेषु अभयप्रदः, सुरासुरैः अजेयः आकाशे आसीत्। तम् एव देवं दिव्ये रथे स्थितम्, स्वर्गलोकव्यापिनम्, हर्यश्वरथसमन्वितम्, मुक्ताफलप्रभया शोभितम्, सर्वे देवाः इन्द्रमुख्याः, अञ्जलिपुटैः सम्यक् उपगम्य शरणं जग्मुः, जयशब्दैः पूजयन्तः। तद्वचः श्रुत्वा, विष्णुः देवदेवः, दानवान् महायुद्धे नाशयितुम् मनसि निश्चितवान्। आकाशे स्थित्वा, विष्णुः स्वं परमं रूपं धारयन्, सर्वेभ्यः देवताभ्यः प्रतिज्ञया वाक्यम् अब्रवीत्— "शान्तिं गच्छत, शुभमस्तु, मा बिभीत, मरुद्गणाः। सर्वे दानवाः मया जिताः, त्रिलोक्यं स्वाधीनम् अस्तु।" विष्णोः सत्यवाक्यस्य श्रवणात्, देवाः सन्तुष्टाः, परमामृतस्य इव आस्वादं प्राप्नुवन्तः प्रमोदं जग्मुः। ततः तमः व्यपगतम्, मेघाः अपसृताः, मन्दमारुताः प्रववुः, सर्वदिशः प्रकाशमानाः अभवन्। ज्योतिषां प्रभा द्योतितवती, चन्द्रः परिक्रमितः, ग्रहाः कलहं न अकुर्वन्, नद्यः शान्तया प्रवहन्त्यः। मार्गाः विशुद्धाः, त्रिलोक्यं स्वर्गाद्यं च निर्मलम्, नद्यः सम्यक् प्रवहन्त्यः, समुद्रः तु स्थिरः आसीत्। मनुष्याणां इन्द्रियाणि अन्तःप्रकाशयुक्तानि अभवन्; महर्षयः दुःखरहिताः वेदान् उच्चैः शशंसुः। यज्ञेषु हविः सम्यग् पक्तम्, अग्निना शुद्धीकृतम्, लोकाः धर्मनिष्ठाः सन्तः हर्षितहृदयाः अभवन्। विष्णोः प्रतिज्ञावाक्यं शत्रुविनाशनं श्रुत्वा, दैत्यदानवाः विष्णोः मुखात् श्रुत्वा भयाकुलाः अभवन्। ते महायुद्धाय विजयाय च महान् व्यूहः कृतः; मायया अक्षय्यं सुवर्णमयं त्रिप्राकारं दुर्गं निर्मितम्। चतुर्चक्रं महद् रथं, महास्त्रशस्त्रसमुपेतम्, कण्ठनिनादितम्, व्याघ्रचर्मालङ्कृतम् आसीत्। तस्य किरणैः सुवर्णजालैः च शोभा, पशुसङ्घैः स्फुरद्भिः, पक्षिसमूहैः च दीप्तिः आसीत्। दिव्यायुधैः शोभितम्, भुजशक्तिभिः च दीप्तम्, मेघनिनादसमन्वितम्, स्वयमेव महत्तरं रथं आकाशवत् स्थितम्। मुसलैः, परिघैः, गदाभिः, शूलैः, पाशैः, निष्कण्टकैः च पूरितम्, सोद्भटशस्त्रशोभितम्, स्वर्णकङ्कणकुण्डलैः भूषितम्, चक्रनाभमिव चन्द्रमण्डलम् आसीत्। पताकाध्वजैः विराजमानम्, मन्दरगिरिसूर्यसम्प्रभम्, गजकुण्डलाकृतिसदृशम्, केचित् सिंहमानेन दीप्तम्। सहस्रभद्रैः युक्तम्, अमृतधारानिनादितम्, दीप्तम्, दिव्यम्, विमानरूपम्, सर्वरथश्रेष्ठम् आसीत्। स युद्धकाङ्क्षी, तस्मिन् रथे समारुह्य, मेरौ सूर्य इव दीप्तिमान्, क्रोशविस्तीर्णम्, समं च दीर्घम्। तस्य नाभिः पर्वतशिखरवद्, अञ्जनराशिसदृशा, कृष्णरक्तरत्नसमूहैः बद्धा। तमिस्रारश्मिसम्प्रभम्, मेघगर्जितनिनादितम्, महालोहजालयुक्तम्, छिद्रैः विदारितम्। तत्र लोहमुसलानि, प्रक्षेपणदण्डाः, भारीमुद्गराः, शूलानि, दीर्घपाशाः, निष्कण्टकानि च समाहितानि। भीषणशूलपरश्वधैः भूषितम्, शत्रुनाशाय उत्तिष्ठन्तम्, द्वितीयमिव मन्दरगिरिं दृष्ट्वा। सः श्रेष्ठरथं, सहस्रखरयुक्तम्, समारुह्य, विरोचनः कोपसमन्वितः, गदां धारयन् तत्र स्थितः। तस्य सैन्यस्य अग्रे, शिखरदीप्तगिरिसदृशः, असुरः हयग्रीवः, सहस्राश्वयुक्तः, युद्धाय स्थितः। महाबलः श्वेतः, विप्रचित्तेः पुत्रः, श्वेतकुण्डलधारी, असुरव्यूहं परिभ्रमन्, व्यूहविन्यासं चकार। सः रथेन शत्रुसैन्यं विमर्दयन्, महद् धनुः सहस्रज्यया संयोज्य, युधि तस्थौ। सः रणभूमौ पर्वतशिखरवत् स्थितः; खरः क्रुद्धः, नेत्राभ्यां अश्रूणि स्रवमाणः, युद्धाय सज्जः। तस्य दन्तौ, ओष्ठौ, नेत्रे च कम्पमानानि, युद्धाभिलाषः अतिवृद्धः; तदा असुरः त्वष्टा अष्टादशाश्वयुक्तं रथं समारुह्य स्थितः। सः युद्धस्य पुरतः, दिव्यव्यूहसदृशः, अरिष्टः बलेः पुत्रः, श्रेष्ठः, महास्त्रधारी स्थितः। सः युद्धस्य पुरतः पर्वतान् कम्पयन् स्थितः; किशोरः, महोत्साहात्, नववृष इव प्रेरितः। असुरमध्यगः सः, सूर्य इव ग्रहमध्यः, दीप्तमान्; लम्बः, नवमेघसदृशः, प्रलम्बवाससा शोभितः। एवं तत्र त्रिलोक्ये विष्णोः प्रतिज्ञया देवाः प्रमुदिताः, दैत्यदानवाः तु युद्धाय सज्जाः, मायया दुर्गं निर्माय, रथैः, शस्त्रैः, महाबलैः च समन्विताः, रणभूमौ स्थिताः।