सुरभ्याः श्रेस्था औषधयः उत्पन्नाः; धर्मात् लक्ष्मीः तथा कामः अभवत्; साध्याद् साध्याः जाताः। ततः भवः, प्रभवः, कृष्णाश्वः, सुवाहः, अरुणः, वरुणः, विश्वामित्रः, चलः, ध्रुवः च उत्पन्नाः। हविष्मन्तः, तनुजः, विधिनिष्ठः, वत्सरः, भूतिः, सर्वासुरविनाशकः च अभवत्। सुपर्वणः, बृहद्कान्तिः, लोकपूज्यः साध्यः, विष्णुप्रियः देवी, वासवः अनुसृत्य, देवाः अपि अभवत्। धर्मः प्रथमः देवः, ध्रुवः द्वितीयः, अव्ययः; विश्ववासुः तृतीयः, सोमः चतुर्थः। अनु रूपः, माया, यमः तस्य अनन्तरं; सप्तमः वायुः, अष्टमः निर्हृतिः। धर्मस्य एषः सन्तानः सुरभ्याः उत्पन्नः; विश्वदेवाः धर्मात् विश्वात् जाताः इति स्मृतिः। दक्षः, बलवान् पुष्करः, चक्षुषः, अत्रिः, शुभाः महाः सर्पाः च अभवत्। विश्वान्तकः, वासुः, बलः, महाकीर्तिः निकुम्भः, अतिबलः रुरुदः, मितप्रभः भास्करः च अभवत्। विश्वदेवानां माता सर्वविश्वदेवानां पुत्रान् अभवत्; मरुत्वती मरुतः पुत्रान् अभवत्। अग्निः, चक्षुः, रविः, ज्योतिः, सवित्री, मित्रः, अमरः, शरवृष्टिः, सुकार्षः, श्रेष्ठः च अभवत्। विराजः, राजः, विश्वायु, सुमतिः, अश्वगम्, चित्ररश्मिः, निशधराजः च अभवत्। पुनः आत्मविधिः, चरित्रम्, पदमात्रः, बृहन्तः, सनाथिगः च अभवत्। मरुत्वती मरुतः ज्येष्ठान् अभवत्; अदितिः कश्यपात् द्वादश आदित्याः अभवत्। इन्द्रः, विष्णुः, भागः, त्वष्टा, वरुणः, अंशः, यमः, अरवि, पूषा, मित्रः, वरदः, धाता, पर्जन्यः। एते द्वादश आदित्याः दिविस्थानां श्रेस्थाः; आदित्यसारस्वत्याः द्वौ उत्तमौ पुत्रौ अभवत्। तौ पुत्रौ तपसा धर्मेण श्रेष्ठौ, दिवि पूज्यौ; दानुः दानवान् अभवत्, दितिः दैत्याः अभवत्। कालः कालकेयान्, असुरान्, राक्षसान् च अभवत्; अनायुषः पुत्रान्, बलवान् रोगान् च अभवत्। सिंहिका ग्रहाणां माता; ऋषिः गन्धर्वाणां जनकः; प्राची पुण्याः अप्सरसः माता, या भारतीया नास्ति। क्रोधायाः सर्वभूतानि अभवत्; पिशाच्याः, नृपते, यक्षराक्षसगणाः अभवत्। चतुष्पदाः, तथा गौः सौर्भी, आदिपुरुषः विष्णुहरिः, प्रभुः, मायां सृजति। सः पूर्वं वर्णितः, महर्षिभिः स्तुतः; यः यः एतत् श्रेष्ठं पुराणं श्रूयते वा पठति वा, पुण्यकाले— स तु रागरहितः, चतुर्विधेन दृष्ट्या, मनसा, वाचा, कर्मणा, लोकं प्राप्नोति, स्वर्गफलानि उपभुङ्क्ते। यः कृष्णं तुष्टः, कृष्णः तेन तुष्टः; राजा राज्यं लभते, दरिद्रः महद् धनं प्राप्नोति। आयुः क्षीणः दीर्घायुः भवति, पुत्रकामः पुत्रं लभते, यज्ञकामः यज्ञफलम्, तपः विविधम् अपि सिद्ध्यति। यः यः कामम् इच्छति, स तं लोकनाथेभ्यः लभते; यः एतत् हरिपौष्करं पठति, सर्वं त्यक्त्वा— तस्य, नृश्रेष्ठ, प्रादुर्भावे दुःखं नास्ति; एषा पौष्कराख्या प्रादुर्भावः महात्मनः। सा, महराज, व्यासपरम्परया घोषितम्; विष्णोः विष्णुत्वं, हरित्वं च कृतयुगे शृणु। देवेषु वैकुण्ठत्वं, मनुष्येषु कृष्णत्वं; एषा गम्भीरं मार्गः भगवतः, सर्वहिते यः कार्यं करोति। अथ, राजन्, भूतं, वर्तमानं, भविष्यत् यथावत् शृणु; सः प्रभुः, अव्यक्तः, व्यक्तरूपे स्थितः। नारायणः अनन्तरूपः, आदिः च अन्तः; स नारायणः हरिरूपः, नित्यः। ब्रह्मा, वायुः, सोमः, धर्मः, शक्रः, बृहस्पतिः—सः अजः अदितेः पुत्रः अभवत्, कुरुवंशज। सः विष्णु नाम्ना, इन्द्रस्य बलशाली अनुजः; अदितेः अनुग्रहः तस्य पुत्रत्वस्य कारणम्। देवद्विषः—दैत्य, दानव, राक्षस—नाशाय, सः देवाः, ब्रह्मा, प्रजापतिः च कल्पादौ सृजति। तत्र मनसा ब्रह्मवंशस्य श्रेष्ठान् सृजति; तैः महात्मभिः परमं नित्यं ब्रह्म अभवत्। एवं विष्णोः अद्भुतं कर्म कथितम्; शृणु, यत् लोकेषु प्रशंस्यं तस्य वर्णयामि। धर्मयुगे, वीर्यवान् वृत्रस्य वधकाले, त्रैलोक्यविख्यातं तारकामयाख्यं युद्धं अभवत्। तस्मिन् युद्धे, दानवाः, युद्धे दुर्जयाः, सर्वदेवान्, असुरान्, यक्षान्, सर्पान्, राक्षसान् अपि पतितवन्तः। संतप्ताः, भग्नायुधाः, युद्धे पराजिताः, रक्षां चिन्तयन्तः, नारायणं, दिव्यं प्रभुं, शरणं गच्छन्ति। तस्मिन् समये, धूमच्छायाभिः मेघाः आकाशं आवृत्य, सूर्य, चन्द्र, ग्रहाः अपि आच्छादयन्ति।