तदा तं ज्वलन्तं तपोऽर्हं ब्राह्मणसम्भावनं जयिनं च, विश्वात्मानं विश्वस्रष्टारं सर्वव्यापिनं देवं प्रार्थयामासुः। पुनः पुनः तं दिव्यं शरणागतदुःखनाशकं, भक्तवत्सलमग्निसमानतेजसं मनसा ग्राह्यम् इति प्रणम्य, स्तुवन्ति स्म। एवं भगवतः सर्वदेवदेवस्य हरस्य स्तुतिः क्रियमाणा बभूव, राजन्। स तदा भक्त्या प्रणतमग्रे स्थितं राघवं सम्बोधितवान्। रुद्रः उवाच— “राघव! भवतः कल्याणं स्यात्। यत् ते मनसि तिष्ठति, तत् वद। नूनं त्वं नारायणः स्वयमेव, मानवाकारेण गुह्यतया स्थितः। देवानां हितार्थं त्वया अवतारः कृतः; स च कार्यः, पापवर्जिन्, त्वया सिद्धः। अतः शत्रुनाशन, स्वकं धाम प्रत्यागच्छ, कृतार्थः त्वम्। रघुकुलाभरण! त्वया सेतुरित्युत्तमं तीर्थं स्थापितम्। अत्रागत्य मनुष्याः समुद्रतीरे तद् द्रष्टुं शक्नुवन्ति। ये च महापापिनः, तेषां पापानि अत्रैव विनश्यन्ति, ब्रह्महत्यादीन्यपि महाघोराणि। केवलं दर्शनमात्रेण तेषां पापक्षयः स्यात्, अन्यत् चिन्तनं न आवश्यकम्। गच्छ, रघुकुलश्रेष्ठ, गङ्गातटे वामनं स्थापय। अष्टभागान् पृथिव्यां स्थापयित्वा, रिपुसूदन, श्वेतद्वीपं स्वस्थानं प्रतिगच्छ। भगवन्, नमस्ते। एवमुक्त्वा रामः प्रणम्य पवित्रं पुष्करतीर्थं गतवान्। किन्तु तदा दिव्यं पुष्पकं विमानं नोत्पतत्, रघुनन्दन, कारणं किञ्चिदासीदिति। स रामः कपिश्रेष्ठं पप्रच्छ—“किमर्थं विमानमिदं व्यापादितं, व्योम्नि स्थितमपि नोत्पतति? किञ्चित् कारणं स्यात्—द्रष्टव्यम्।” रामाज्ञया स सुग्रीवः पृथिव्यां अवतीर्य, ब्रह्माणं देवेन्द्रैः सिद्धैश्च सहितं ददर्श। स ब्रह्मर्षिसंघैः चतुर्वेदैश्च परिवृतं जगतां पितरं ददर्श। दृष्ट्वा तं स समीपमुपेत्य, ब्रह्मा जगतां पितामहः रामं सम्बोधितवान्। लोकपालैः, वसुभिः, आदित्यैः, मरुद्गणैः सहितः स ब्रह्मा तत्र स्थितः, यं दिव्यं विमानं नातिक्रामति। ततः रामः सुवर्णमालिनं पुष्पकादवतार्य, विनीतः स गायत्रीसहितं विरिञ्चिं देवं प्रणम्योपेत्य। अष्टाङ्गप्रणिपातेन पञ्चाङ्गैः भूमिं स्पृष्ट्वा, स विनयेन सर्वदेवदेवं विरिञ्चिं स्तुतवान्। रामः उवाच— “लोकस्रष्ट्रे प्रजापतिभिर्देवैश्च पूजिताय, देवाधिदेवाय, जगन्नाथाय, भूतनाथाय, विश्वनाथाय नमः। देवाधिदेव, देवासुरैः पूजित, भूतभविष्यद्वर्तमानेश्वर, पिङ्गलसिंहनेत्र, नमोऽस्तु ते। त्वं बालः, वृद्धरूपधारी, अजिनवासाः, अजिनासीनः, त्रैलोक्यनाथः, त्राता, देवः, ईश्वरः। त्वं हिरण्यगर्भः, पद्मसम्भवः, वेदसम्भवः, स्मृतिदाता, महायशस्वी, महापद्मधारी, महादण्डी, यज्ञोपवीती। कालोऽसि, कालरूपः, नीलकण्ठः, प्राज्ञश्रेष्ठः, वेदकर्ता, नित्यबालः, अव्ययभूतनाथः। कुशधारी, हंसध्वजः, स्रष्टा, संहर्ता, हरः, हरिः, जटिलः, मुण्डी, केशी, दण्डी, गदाधरः, महायशाः। भूतनाथः, देवाध्यक्षः, सर्वात्मा, सर्वधारकः, सर्वव्यापी, सर्वग्रहः, स्रष्टा, अव्ययगुरुः। कुम्भधारी, आज्यधारादिसंयुक्तः, यज्ये पूज्यः, ओंकारः, ज्येष्ठसामगी। मृत्युरमृतं च, परियात्रवास्य, उत्तमव्रती, ब्रह्मचारी, व्रती, गुहावासी, कमललोचनः। अमृतः, शोभनरूपः, उदितार्कसमप्रभः, दक्षिणवामभागयोः पत्न्युपासितः। भिक्षुः, याचकरूपधारी, त्रिजटिलः, धृतधीरः, चित्तवृत्तिनियन्ता, कामः, मधुरः, मधुपः। वनवासी, तपस्वी, आराध्यः, लोकधारकः, लोकस्रष्टा, नित्यः, अचलः पुरुषः। धर्मसंरक्षकः, एकाक्षः, त्रैधर्मधारकः, प्रजापोषकः, त्रयीविद्याविद्, नानारूपः, दशसहस्रार्कप्रभः। मोहकर्ता, बन्धकर्ता, विशेषतः दानवानां, देवदेवः, पद्मचिह्नः, त्रिनेत्रः, पद्मकेशः। पिङ्गलदाढी, धनुर्धरः, भयानकः, धर्मविक्रमवान्; एवं रामेण स्तुतः स ब्रह्मा ब्रह्मविदां श्रेष्ठः— प्रणतमुत्थाप्य रामं हस्तेन गृहीत्वा उवाच—“त्वं विष्णुः, मानुषरूपेण पृथिव्यां अवतीर्णः। सर्वं देवकार्यं त्वया कृतं, महाबल। दक्षिणे जाह्नव्याः तटे वामनदेवं स्थापयित्वा— अयोध्यां स्वपुरीं गच्छ, ततः सुरलोकं प्रयाहि।” इति ब्रह्मणा मुक्तः, रामः पितामहे प्रणम्य। पुष्पकं विमानमारुह्य, मधुरां पुरीं जगाम। तत्र शत्रुघ्नं पुत्रसमेतं रिपुसूदनं ददर्श। तदा राघवो हृष्टः, भरतः कपिसत्तमश्च, शत्रुघ्नश्च भ्राता इन्द्रोपेन्द्रवत् समागतः। ततः रामः शिरसा प्रणम्य, पञ्चाङ्गैः भूमिं स्पृशन् भ्रातरं शीघ्रं परिष्वज्याङ्के स्थापितवान्। भरतस्योपरि ततः सुग्रीवः, उपवेश्य, रामाय हविर्दत्तवान्। तस्मिन्काले, अष्टधा राज्यं राघवाय समर्पितम्। राम आगतः इति श्रुत्वा, सर्वे मधुरावासिनः समाययुः। जातयः, ब्राह्मणप्रधानाः, तं द्रष्टुमुपागताः।