सः तं सम्प्राप्य रामाय समर्पयामास, इदं वचनं च प्रोवाच— "यदा मेघनादेन विजितो देवेन्द्रः, तदा एषः कमललोचनः वामनः समानीयः। एषः देवदेवो वामनः, प्रभो, त्वया स्वीकृत्य प्रतिष्ठापनीयः।" रामः तस्य वचनं श्रुत्वा तदनुज्ञातवान्। सः पुष्पके विमान उपविश्य, अगणितं धनं रत्नानि च, तथा उत्तमं वामनमूर्तिं गृहित्वा ययौ। ततः सः वामनं पूर्वं स्थापयित्वा, सुग्रीवम् भरतं च समारोप्य, आकाशमार्गेण गच्छन् विभीषणं प्रति अवदत्— "त्वं स्थीयताम्।" राघवस्य वाक्यं निशम्य, विभीषणः पुनः रामं प्रति उवाच— "यथाज्ञापितं सर्वं अहं करिष्यामि, प्रभो। एषः सेतुर्लोकानां गमनागमनाय भविष्यति; तव आज्ञा न लङ्घनीया। मम कर्तव्यं किमत्र, भगवन्? किं करोमि, महाबाहो?" इति राक्षसेन्द्रस्य वचनं श्रुत्वा, राघवः प्रत्युवाच। रामः धनुः गृहीत्वा सेतुं द्विधा चकर्त। त्वरया त्रिभागं कृत्वा, मध्ये दश योजनपरिमितं छिद्रं निर्ममे। एकं योजनं छित्त्वा, त्रयो विभागाः कृताः। ततः तीरे पुण्यवने सम्प्राप्य, श्रीपतिं सम्पूज्य, रामः देवदेवस्य रामेश्वरस्य प्रतिष्ठां चकार, तं जनार्दनं सम्पूज्य, कलशं गृहीत्वा त्वरया दक्षिणसागरात् निर्गतः। तस्मिन्नन्तरे, आकाशात् मेघगम्भीरः शब्दः श्रुतः। रुद्रः अवदत्— "राम, ते शुभं भूयात्! अहं अत्र वर्तमानः। यावत् इयं पृथिवी स्थित्वा, यावत् इदं जगत् तिष्ठति, तावत् तव सेतुश्च तीर्थं च भविष्यतः।" देवदेवस्य तदमृतस्वरूपं वचनं श्रुत्वा, रामः उवाच— "देवदेव, भक्तानां अभयप्रद, गौरीप्रिय, दक्षयज्ञविनाशक, ते नमः। भवाय, शर्वाय, रुद्राय, वरदाय, नित्यं पशुपतये, उग्राय, जटिने च नमः। महादेवाय, घोराय, त्र्यम्बकाय, दिशांपतये, ईशानाय, भगविनाशनाय, अन्धकासुरनाशनाय च नमः। नीलकण्ठाय, भीमाय, सृष्टिकर्त्रे, कुमारारिनाशनाय, कुमारजनकाय च नमः। रक्ताय, धूम्राय, शिवाय, संहरत्रे, नीलशिखराय, त्रिशूलधारिणे, दैत्यनाशनाय च नमः। उग्राय, त्रिनेत्राय, हिरण्यबीजाय, निष्कलङ्काय, अम्बिकापतये, सर्वदेवस्तुताय च नमः। सुलभाय, काम्याय, सद्योजाताय, वृषध्वजाय, कपालिने, जटिने, ब्रह्मचारिणे च नमः। ज्वलनाय, तपनीयाय, ब्राह्मणसंश्रयाय, विजये, विश्वात्मने, विश्वसृजे, सर्वव्यापिने च नमः। भगवन्, शरणागतार्तिनाशन, भक्तवत्सल, सर्वतेजस्विने, मनोग्राह्यतेजसे च नमः।" एवं हरेः स्तुतिर्भिः देवदेवः हरः तुष्टः सन्, समक्षं स्थितस्य रामस्य, भक्त्या नतम्, इदं वचनम् अवदत्— "राघव, ते सौम्यं भूयात्। यत् ते मनसि, तद् वद। नूनं त्वं नारायणः, मानववेषे गूढः। देवकार्यार्थं त्वया अवतीर्णम्, स कार्यं च सिद्धम्। शत्रुनाशन, स्वस्थानं प्रतिगच्छ।" "त्वया रघुनन्दन, सेतु नाम परम तीर्थं स्थापितम्। अत्रागत्य, नराः समुद्रतीरे तं पश्येयुः। ये महापातकिनः, तेषां पापानि अपि, ब्रह्महत्या समानि, अत्रैव नश्यन्ति। केवलं दर्शनमात्रेण पापक्षयः, अन्यः विचारो न आवश्यकः। रघुसत्तम, त्वं गच्छ, गङ्गातटे वामनं स्थापय।" "अष्टभागान् पृथिव्यां स्थाप्य, रिपुसूदन, श्वेतद्वीपं स्वस्थानं गच्छ। भगवन्, नमोऽस्तु ते।" रामः तं प्रणम्य, पुष्करतीर्थं प्राप। तत्र पुष्पकं नभसि नोत्पपात्, रघुवंशज। सः कपये प्रोवाच— "किमर्थं विमानं गगने स्थगितं, न चोत्क्रमति? नूनं कश्चित् कारणं अस्ति—पश्य।" रामस्य आज्ञया, सुग्रीवः भूमौ अवतीर्य, ब्रह्माणं देवैः सिद्धैः च सहितं अपश्यत्। सः लोकपितामहम्, ब्रह्मर्षिभिः वेदैश्च परिवृतम्, ददर्श। तं दृष्ट्वा, उपगम्य, ब्रह्मा लोकपितामहः, रामं प्रति अवदत्। लोकपालैः, वसुभिः, आदित्यैः, मरुद्गणैः च सहितः सः ब्रह्मा, दिव्येन विमानं नातिवर्तते। ततः स्वर्णमालिनं पुष्पकात् रामः अवतीर्य, गायत्रीसहितं विरिञ्चिं प्रणम्य उपागच्छत्। अष्टाङ्गप्रणिपातेन, पञ्चाङ्गनम्रेण, देवदेवं विरिञ्चिं स्तुत्वा, रामः नम्रः अभवत्। रामः उवाच— "संसारस्य स्रष्टारं, प्रजापतिभिः देवैश्च पूजितं, देवेशं, लोकनाथं, भूतनाथं, विश्वनाथं नमामि। देवेश, देवासुरैः पूज्य, भूतभव्यभविष्यनाथ, पीतलोचन, सिंहनेत्र, तुभ्यं नमः। त्वं बालः, वृद्धरूपधारी, अजिनाम्बर, मृगचर्मासीनः, त्वं तारयिता, देवः, त्रैलोक्यनाथः, अधिपः। त्वं हिरण्यगर्भः, पद्मजः, वेदमूलः, स्मृतिदाता, महासिद्धः, महापद्मधारी, महादण्डधारी, मेखलायुक्तः।" एवं स रामः, देवदेवयोः स्तुत्या तं विरिञ्चिं पूजयामास।