ततः ब्रह्मा पुनः उक्तवान्—“तेजस्विन्, तव शरीरं अक्षयं कृतम्। प्रतिदिनं तव प्राणात्मकं पोष्यते, तव मृतदेहः श्वेतवर्णः भविष्यति। शतं वर्षाणि पूर्णानि, राजन्, त्वं स्वमांसं खाद। यदा महातपस्वी अगस्त्यः श्वेतवनं आगमिष्यति—तदा सः अतिवीर्यवान् प्रभुः त्वां कष्टात् विमोक्ष्यति। सः देवदानवैरपि सह इन्द्रेण मोक्तुं समर्थः।” “एषः खाद्यः तिरस्करणीयः, राजर्षे, किं तव? तेन देवार्थे महत् कार्यं कृतम्, महात्मना पुण्यं कर्म। सः समुद्रं शोषितवान्, दानवाः हताः, विंध्यः सूर्यद्वेषेण वृद्धः तेन निवारितः। भूमिः गुरुत्वेन लम्बमानः दक्षिणदिकं गतः, त्रिलोक्यं संकटे स्थितम्। अहं देवैः सह दक्षिणदिकं तं प्रेषितवान्—‘भाग्यशाली, जगत् समतुल्यं कुरु, विश्वेन समं भवतु।’ तेन तात, भूमिः समता कृतः; ऋषिणा कृतं, अद्यापि दृश्यते।” “एवं भगवतः देवदेवस्य वचनं श्रुत्वा, अहं तिरस्करणीयं खाद्यं—स्वदेहं, अप्रतिमं—खादामि। शतं वर्षाणि पूर्णानि, एषः तिरस्करणीयः खाद्यः मे आहारः जातः; किंतु, ब्रह्मन्, मे शरीरं न क्षीयते, परमं तुष्टिं अनुभवामि। दुःखेन पीडितः, तं ऋषिं अहर्निशं चिन्तयामि; कदा सः वनं आगत्य दर्शनं दास्यति?” “एवं मन्यमानः, शतं वर्षाणि अत्र गच्छन्ति; अगस्त्यः मम शरणं, ब्रह्मन्, मम ऋषिः निश्चितं आगमिष्यति। कुम्भयोनि ऋते मम मोक्षः न भविष्यति, द्विज; एतत् वचनं श्रुत्वा, राम, तिरस्करणीयं खाद्यं दृष्ट्वा—परमदयया पूर्णः, तं स्वर्गीयं राजा अमृतं भोक्तुं कृत्वा तिरस्करणीयं खाद्यं नाशयामि।” “सदा चिन्तयन्, उक्तवान्—‘अगस्त्यः किं करिष्यति?’ अहं, विप्र, तव तिरस्करणीयं खाद्यं नाशयिष्यामि। यद् इच्छसि, यद् मनः परमं हर्षं करोतु, तत् मम याचस्व। तदा स्वर्गीयः राजा मम उक्तवान्—‘ब्रह्मणः वचनं कथं अन्यथा स्यात्?’ ऋषे, मया साध्यं, अन्यः मोक्तुं न शक्यते; कुम्भयोनि ऋते, मैत्रावरुणजः अन्यः न मोक्ष्यति।” “अहं न याचितवान् अपि, ब्रह्मन्, पितामहः मम इदं उक्तवान्; एवं वदन्तं श्वेतं प्रति अहं उक्तवान्—‘अहम् अस्मि।’ तव भाग्येन आगतः, दृष्टः च अहं—न संशयः। अतः, स्वर्गीयं मां ज्ञात्वा, सः भूमौ प्रणामं कृतवान्। तम् उत्तोल्य, तदा उक्तवान्—‘राम, तव किं करवाणि?’ राजा उक्तवान्—‘ब्रह्मन्, अद्य तिरस्करणीयं खाद्यं भुञ्जानात् पापात् मां मोचय।’ तव कृत्येन अक्षयं लोकं स्वर्गं च अहं प्राप्स्यामि; एवं राजा, लोकसम्मानितः, दानं दत्तवान्।” “मम अनुग्रहं कुरु, एतत् दानं गृहाण। मम अभिप्रायः मोक्षाय, न लोभात्, रघुनन्दन; यदा आभरणं गृहीतवान्, राम, तदा तत् हस्ते आगतम्। तस्मिन् काले, राजन्, तस्य पूर्वं मानवः शरीरं नष्टम्; शरीरं गते, राजर्षिः परमं हर्षं प्राप्तवान्। तम् उक्तवान्, सः पुनः दिव्ययानं आरुह्य स्वर्गं गतः; तेन, इन्द्रसमेन, शुभं आभरणं मम दत्तम्। अतः, काकुत्स्थनन्दन, अस्मिन अद्भुतकर्मणि, विदर्भराजः श्वेतः पापात् विमुक्तः अभवत्।” पुलस्त्यः उक्तवान्—“एतत् अद्भुतं चरितं श्रुत्वा, रघुनन्दन, आदरेण विस्मयेन च, पुनः प्रश्नान् कर्तुं आरभत। रामः उक्तवान्—‘भगवन्, यत् घोरं वनं यत्र विदर्भराजः श्वेतः तपः कृतवान्, तत् कथं जातम्?’ तत् वनं तीक्ष्णं, निर्जनं, पशुविहीनं; राजा तत् कथं प्रविष्टवान् तपः कर्तुं? महर्षे, तद् वद। तद् प्रदेशः शतयोजनपरिमितः कथं जनविहीनः अभवत्? त्वं कथं प्रविष्टवान्, कस्य हेतोः? तद् वद।” अगस्त्यः उक्तवान्—“कृतयुगे, पुरा, एकः राजा मनुः नाम, दण्डधारी, महाबलः अभवत्; तस्य पुत्रः इक्ष्वाकुः प्रसिद्धः, तेजस्वी। तेन ज्येष्ठः पुत्रः, लोकसम्मानितः, सिंहासने स्थापितः—‘पृथिव्यां राजवंशेषु राजा भव।’ पुत्रः पितरं प्रतिज्ञाय—‘एवं भविष्यति,’ राघव। तदा, परमं हर्षितः पिता पुनः उक्तवान्—‘तेन तव उत्तमं कर्मणा अहं तुष्टः, न संशयः; दण्डेन जनं रक्ष, किंतु कारणं विना न दण्डय।’ ‘यः दण्डः यथायोग्यं पापेषु मनुष्येषु विधीयते, सः राजानं स्वर्गं नयति। अतः, महाबाहो, दण्डे यत्नं कुरु, पुत्र; एवं तव परमं धर्मं लोके प्रतिष्ठापयिष्यामि।’ एवं बहून् उपदेशान् पुत्रं प्रति कृत्वा, मनुः हृष्टः ब्रह्मलोकं गतः। सः पुत्रोत्पादनाय चिन्तितवान्, बहुधा कर्मणा पुत्रैः संपन्नः अभवत्। तेन पितृभिः तुष्टः, पुत्रैः देवपुत्रसमैः; तेषु सर्वेषु, कनिष्ठः रघुनन्दनः अभवत्। सः वीरः, विद्याम् संपन्नः, लोकैः आचार्यत्वेन पूजितः; तस्य बुद्धिमान् पिता तं दण्डः नाम कृतवान्।