एवं बुद्धिमान् सोमवासरेषु शोभनपात्रेषु द्रव्याणि सञ्चिनुयात्, रात्रौ भोजनात् विरम्य, सावधानतया अष्ट सोमवासरान् उपोष्य यथाविधि समर्पयेत्। प्रत्येकस्मिन सोमवासरे यथाशक्ति विप्रान् भोजयेत्, नवमे समाप्ते सति विप्रभोजनं सम्यक् आयोजयेत्। ततः द्वौ वसनयुग्मौ दद्याद्, सोमं च कांस्यपात्रे क्षीरपूरितं स्थापयित्वा समर्पयेत्। तथैव छत्रं पादत्राणानि च सम्यग् युक्तानि विप्राय दद्यात्। स्वातिनक्षत्रे मंगलस्य पूजनं कृत्वा रात्रौ उपोषणं कुर्यात्, अष्ट रात्रयः एवं कृत्वा, पश्चात् विप्रभोजनं दद्यात्। मंगलस्य सुवर्णमूर्तिं ताम्रपात्रे स्थाप्य, आरोग्ययुक्ताय विप्राय दद्यात्। नक्षत्रानुक्रमेण सप्त रात्रयः उपोष्य, अष्टमे दिवसे ग्रहाणां सुवर्णमूर्तयः विधानतः दद्यात्। अग्निहोत्रं शास्त्रविहितं सम्यक् समाचरेत्; एतत् कृत्वा, राजन्, फलं यत् जायते, तत् ज्ञेयम्। सर्वेऽप्यशुभग्रहाः शुभाः भवन्ति, सर्वरोगाः विनश्यन्ति, देवताः च तुष्यन्ति। सर्पाः न हिंस्युः, पितरः तृप्यन्ति, दुःस्वप्नानि अपि नश्यन्ति शृण्वतां पठतां च। यदि मङ्गलः सूर्यपुत्रः, सूर्यः स्वयम्, राहुः च, केतुना सहितः, शीर्षे तिष्ठन्ति, ते उग्रग्रहाः दुःखं जनयन्ति। एतदेकं कृत्वा, शुभफलम् आप्नोति; यः श्रद्धया सदा एतत् आचरति, राजन्, तस्मै सर्वे ग्रहाः प्रसन्नाः स्युः, शान्तिं च दद्युः, अन्यथा न। शनैश्चरः, राहुः, केतुः च लौहपात्रेषु स्थापनीयाः। ते लौहमयाः कृत्वा विप्राय दातव्याः; कृष्णवसनयुग्मं तेषां तुष्ट्यर्थं दद्यात्। ये शान्तिं, श्रियम्, जयम् इच्छन्ति, ते सुवर्णगावः दद्यात्; व्रतसमाप्तौ सर्वेऽपि ग्रहाः सुवर्णमयाः दातव्याः, राजन्। ये शान्तिं कामयन्ति, व्रतान्ते विप्रभोजनं दद्यात्, यथाशक्ति दानं च ग्रहसन्तोषाय। अल्पेन प्रयत्नेन, राजन्, सर्वे अभिलषिताः लाभ्यन्ते; शंकरात् ज्ञानं, भास्करात् आरोग्यं, अग्नेः धनं, जनार्दनात् मोक्षं, ब्रह्मणः पितामहस्य च सर्वभूतशान्तिं प्रार्थयेत्। भीष्मः उवाच—"यद् एतत् त्वया यज्ञं वर्णितं, तत् कर्तृणां महाफलदं, अन्यैः अल्पायुषः जनैः तत् न लभ्यते।" स मुनिश्रेष्ठ, वर्षमेकं उपोष्य अल्पेन कर्मणा किम् महत् पुण्यं लभ्यते, तद् वद। पुलस्त्यः उवाच—"महाबाहो, यः प्रश्नः त्वया कृतः, सः कदाचित् श्वेतनामा महाराजः वसिष्ठं पप्रच्छ, यदा सः तिव्रशोकपीडितः आसीत्।" इलावृतवर्षे श्वेतो नाम महाबलवान् राजा आसीत्, सः सप्तद्वीपपुर्युक्तां पृथ्वीं विजित्य अधितिष्ठत्। ब्रह्मपुत्रः वसिष्ठः तस्य पुरोहितः आसीत्; सः धर्मात्मा राजा, विजित्य, कदाचित् वसिष्ठं श्रोत्रियश्रेष्ठं प्राह—"भगवन्, अहम् अयुताश्वमेधयागान् कर्तुं समर्थः। सुवर्णं, रजतं, रत्नानि द्विजेभ्यः दातुं समर्थः, किन्तु भूमेः अन्नं दातुं न इच्छामि, गुरो।" "दत्तं न तु दत्तं भवति, न यज्ञे ब्राह्मणाय समर्पितं, यदि ज्ञायते यत् किञ्चित् अपि स्वस्य नास्ति।" सः महात्मा राजा श्वेतः रक्तवसनानि, आभरणानि, ग्रामान्, पुराणि च विप्रेभ्यः दत्तवान्। किन्तु सः राजा न कदापि अन्नं वा जलं दत्तवान्; बहून् अश्वमेधयागान् कृतवान्, राजन्। त्रिशतकोटिवर्षाणि महातपः कृत्वा, स्वर्गं पुण्यलोकं सर्वाभरणभूषितं, ब्रह्मलोकं च प्राप्तवान्। तत्र अप्सरसः नृत्यन्ति, सिद्धाङ्गनाः गायन्ति, तत्रैव तुंबुरु-नारदौ सदा स्याताम्। तौ द्वौ महर्षी गायन्तौ, तापसाः वेदमन्त्रैः स्तुवन्ति, यज्ञकर्ता इति। तथापि, सः महात्मा राजा, तादृशं वैभवं प्राप्य अपि, तस्य देहः क्षुधया, विशेषतः तृषया, पीडितः। तेन क्षुधया पीडितः राजा दिव्ययानं समारुह्य ऋक्षगिरिं गतः। यत्र तस्य पूर्वं स्वरूपं महावने दग्धम्, तत्र सः स्वकीयास्थीनि सञ्चित्य, तानि चुलुकयन् उपाविशत्। अथ पुनः दिव्ययानं समारुह्य स्वर्गं गतः; किन्तु चिरात्, सः दृढव्रतः राजा वसिष्ठेन दृष्टः—स्वास्थीनि चुलुकयन्। वसिष्ठः उवाच—"राजेन्द्र, किं त्वं स्वास्थीनि भक्षयसि?" इति। एवं उक्तः वसिष्ठेन महर्षिणा, राजा श्वेतः तम् उवाच— "भगवन्, अहं क्षुधया तृषया च पीडितः; पूर्वं कदापि अन्नं न दत्तं, मुने, तेन क्षुधा मां बाधते।" इति। एवं उक्तः सः राजा, वसिष्ठः पुनः तम् उवाच—"किं ते करणीयं, राजेन्द्र, विशेषतः क्षुधार्तस्य? यत् किञ्चित् अदानं, तत् न कस्यचित् साहाय्यं करोति।" रत्नसुवर्णदानात् पुंसां श्रीः लभ्यते; अन्नदानात् सर्वाभिलषितं सम्पूर्णं भवति।