सिद्धाः मुनयः यथादृष्टं, पिण्याकपिष्टैः वा इङ्गुदफलैः श्राद्धकर्मणि कर्तव्यं, तिलपिष्टनिर्मितं भोजनं भक्तजनैः सदा दातव्यम्। तत्र श्राद्धं कर्तव्यम्, जलार्पणं स्वागतादिकं च वर्जयित्वा; गृध्राः काकाः वा तदन्नं दृष्टमात्रेण न गृणन्ति। यः तद् श्राद्धं पुण्यस्थले सम्यक् कृतं, स पितृणां परमं तृप्तिम् आवहति; तत्र यत्नेन कर्तव्यम्, केवलं भक्तिः कारणम्। भक्त्या पितरः तुष्टाः सन्ति, तुष्टाः सन्तः इच्छितं फलम् ददाति; पुत्रान् पौत्रान् धनं धान्यं यच्च मनः इच्छति, तत् सर्वं ददाति। भक्त्या पूजितः पितामहः हर्षेण जनाय ददाति; यथासम्भवम् वा, समये वा, श्राद्धं पुण्यस्थले सदा कर्तव्यम्। यदा यदा शक्यं, स्नानं कृत्वा पितृभ्योऽर्पणं सदा कर्तव्यम्; पिण्डदानं च कार्यम्, यत् पितृणां विशेषतः प्रियं। पितरः आगतम् वंशजम् महतीं आशां कृत्वा पश्यन्ति, ते तस्य जलं सस्नेहं इच्छन्ति। विलम्बः कदापि न कर्तव्यः, विघ्नः च न उत्पादनीयः; तस्य वंशः सदा अखण्डितः भवति। पितरः, पुत्रदं श्राद्धवृद्धिं च इच्छन्तः, तस्य वंशच्छेदं कदापि न कुर्युः। अतः श्राद्धं पूर्वं स्वयंभुवाः उक्तम्; यत् द्विजैः पितृभक्तैः कर्तव्यम्, तत् परमं पुण्यम्। पुण्यस्थले, क्षेत्रे, गृहे, यात्रायाम्, ग्रहणेषु, अयनान्ते, विषुवे, जन्मनक्षत्रे वा पीडायाम्—एतेषु श्राद्धकालाः पूर्वं स्वयंभुवाः उक्ताः। यदा श्राद्धं कर्तव्यम्, तदा जनानां देहदुःखं न भवति। तदा यत् पुत्रेण कृतं पापं, तत् सर्वं त्यज्यते; ग्रहात्, चौरात्, राज्ञः, इत्यादिभ्यः दुःखं न जायते। सर्वपापानि विनश्यन्ति, शुभं परलोके प्राप्यते; न संशयः, यथाप्रजापतिः उक्तम्। कृतयुगे पुष्कराणि पुण्यवन्तः, त्रेतायां नैमिषं, द्वापरे कुरुक्षेत्रम्, कलौ गङ्गायाः सेवनम्। पुष्करे वासः कठिनः, तपः कठिनम्; यत्र अन्यत्र कृतं पापं, तत्र पुष्करे लघुत्वं प्राप्नोति। अन्यत्र कृतं पापं अन्यैः तीर्थैः न नश्यति; यः सन्ध्याकाले प्रातः पुष्कराणि स्मरति अञ्जलिना—स सर्वतीर्थेषु शुद्धः इव भवति। यः संयमितेन्द्रियः पुष्करे स्नानं सन्ध्याकाले प्रातः करोति—स सर्वयज्ञफलम् प्राप्नोति, ब्रह्मलोकं गच्छति। द्वादशवर्षे, द्वादशदिने, मासे, अर्धमासे वा, यः पुष्करे सदा वसति, स परमं पदम् प्राप्नोति, ब्रह्मलोकात् ऊर्ध्वं स्थितान् लोकान् अतिक्रामति। यः पुष्करगमनम् इच्छति, स पुष्करसेवां यथायोग्यं, प्रतिपदं, अनुवृत्तिं, सर्वथा च कुर्यात्। यः सम्यक् स्नानं पुष्करे करोति, स कोटिस्नानफलम् प्राप्नोति; सर्वतीर्थेषु विधिवत् कृतं पुण्यं—तत् पुष्करदर्शनात् एव लभ्यते। पृथिव्यां दशशतकोटि तीर्थानि—ते सन्ध्यात्रये पुष्करे सन्ति, कुरुनन्दन। यावत् पर्वतानि समुद्राः च सन्ति, तावत् पुष्करः मृत्युरहितः भवति, ब्रह्मलोकः निश्चितः, सहस्रयोजनकालपर्यन्तम्, जन्ममरणान्ते। एकवारं स्नानं पुष्करे कृत्वा, सर्वपापानि ज्वलन्ति, बहुजन्मार्जितानि अपि; पुष्करः कठिनक्षेत्रः, सर्वपापनाशकः। अधुना पञ्चमहापापनाशं शृणु, राजन्; देवाधिदेवस्य पूजनं, ब्रह्मपुत्रस्य, धनं ददाति। यः इह जन्मनि दरिद्रः, रोगी, कुष्ठी, दुःखितः, पुत्रहीनः—तस्य, दिक्पालमण्डलं कृत्वा, धनं, दीर्घायुः, पुत्राः, सुखं तत्क्षणात् जायते। यः विधिना ब्रह्मदेवं नवपद्मैः स्वरूपमन्त्रेण पूजितं पश्यति—विशेषतः कार्तिकशुक्लपूर्णिमायां, वा अन्यपूर्णिमायाम्, वा अयनान्ते, वा ग्रहणकाले, यः गुरुणा पूजितं देवम् पश्यति, राजन्—स तत्क्षणं तृप्तिम् प्राप्नोति, पापनाशं च; स देवेषु, मनुषेषु च पूज्यः भवति। आचार्यः ब्राह्मणक्षत्रियवैश्यानां भक्तिं वर्षमेकं परीक्षेत्, वंशं, शुद्धिं, विधिं, इत्यादि। यथायोग्यं तान् ज्ञात्वा, हृदि संशयं न कुर्यात्; ते भक्तजनाः, ध्यानं कृत्वा, आचार्यं परमेश्वरं इव पश्येयुः। वर्षमेकं ते आचार्यं विष्णुं इव भक्त्या सेवेयुः; वर्षान्ते तं तुष्टिं प्राप्नुवन्ति। “भगवन्, तव कृपया संसारसिन्धुं तरामः, परमब्रह्मपूजया ब्रह्मवन्दनया च।” सहस्रशीर्षपाठेन, मण्डलब्राह्मणेन, ध्यानं च, उपदेशः अस्माकं दीयताम्। वयं विशेषतः वैदिकसमृद्धिं इच्छामः; तथा प्रार्थितः, तदा आचार्यः ब्रह्मदेवं विधिवत् विष्णुपूर्वकं पूजयति; ते संयमितेन्द्रियाः कार्तिकचतुर्दश्यां उपवासं कुर्वन्ति।