निःसंशयं तु या युवतिनां कुल्या: शिखरिणीपिण्डान् ददति, ताः सर्वसंपद्भिः पूर्णाः सदा प्रमोदन्ते। तथा प्रजापतिना मोदकदानस्य विषये उक्तं—एवमेव गौर्याः प्रियं भोजनं प्रशस्यते। या स्त्री मोदकं ददाति, सा सौभाग्यवती, पुत्रवती, धर्मिष्ठा, धनधान्यसम्पन्ना च भवति; प्रतिजन्मनि सा शम्भुना सह सहस्राणि भोजयति। शुभाः पिण्डकाः मधुराः सुशिक्षिताः, द्राक्षारसप्रधाना गुडखण्डैः संयुक्ताः, शरद्गौरवधान्येन निर्मिता, खण्डैः मिश्रिता, स्त्रीभिः द्विजातिभिश्च पेयाः खाद्याश्च। अत्र सर्वाणि वर्षाकाले युक्तानि ऊर्णवस्त्राणि, यथायोग्यं पेयानि च दातव्यानि। यथावत् सम्पूज्य, धनवस्त्रदानैः, कुङ्कुमलेपनैः, मालाभिः भूषितैः, पादत्राणानि, हस्ते नारिकेलं, नेत्रेऽञ्जनं, ललाटे सिन्दूरं च दत्त्वा, गुडं, मधुरफलानि, यानि च कोमलानि वस्तूनि अभिलष्यन्ति, तानि पात्रेषु हस्तैः समर्प्य, प्रणम्य तान् विसर्जयेत्। अनन्तरं स्वजनैः पुत्रैश्च सह स्वयं भोज्यम्; यदि समृद्धिर्नास्ति, तर्हि तीर्थेऽपि दानं युक्तं। गृहं प्रत्यागत्य हर्षेण दास्यामि—हे प्रभो, मयि प्रसादं कुरु; एवं स्वगृहं प्राप्त्वा पितृभ्यः अपि एवं कर्तव्यम्। पिण्डदानात् पूर्वं नियमानुसारं श्राद्धं कर्तव्यम्; ततः पितरः ब्रह्मणो दिवसम् अपि तृप्यन्ति। हे शिव, गृहे दत्तं दानं तीर्थे दत्तात् अष्टगुणं पुण्यं ददाति; च पापकाः द्विजैः कृतं श्राद्धं न पश्यन्ति। गृहे गोप्ये सुरक्षिते च स्थले पितृश्राद्धं कर्तव्यम्; यदि पापकैः दृष्टं, तत् नष्टं, न च पितॄन् प्राप्नोति। अतः प्रयत्नेन गुप्त्या श्राद्धं कर्तव्यम्; स्वयम्भुवा एवमुक्तं—एतत् पितॄणां तृप्तिदायकम्। या क्रिया गौर्यै भक्त्या क्रियते, या च पण्डितैः ज्ञायते, सा श्रेयसी; सा राज्ञि मनसि ज्ञाता, जनानां कीर्तिं ददाति। स्वहितकामः सदा गुप्तदानं कुर्यात्; पक्तं भोज्यं यदि प्रकाशं दीयते, तदा लोके दृश्यते। यत् प्रकाशं दीयते, तत् केवलं तृप्तये दृश्यते, अन्यथा न; एकस्य ब्राह्मणस्य भोजनं कोटिभोजनसमं स्मृतम्। अत्र निःसंशयं, प्राचीनं वचनं सत्यम्; तीर्थे ब्राह्मणः कदापि न परीक्ष्यः। मनुना उक्तं—यः कश्चन अन्नार्थी आगच्छति, तस्मै सत्तुना, पिण्डैः, संयावैः, पायसेन वा अन्नं दातव्यम्। मुनिभिः दृष्टं—पिण्याकैः, इङ्गुदैः वा, तिलपिण्डकान्नं सदा भक्त्या दातव्यम्। तत्र श्राद्धं कर्तव्यम्, जलार्घ्यादिकं विहाय; गृध्राः वा काकाः दृष्ट्वा न गृह्णन्ति। तीर्थे कृतं श्राद्धं पितॄणां परं तृप्तिकरं स्मृतम्; प्रयत्नेन कर्तव्यम्, भक्तिरेव कारणम्। भक्त्या पितरः तुष्टाः सन्ति, तृप्ताः सन्तः कामान् ददाति; पुत्रान् पौत्रान् धनं धान्यं यच्च मनसि वाञ्छितं तत् ददाति। भक्त्या पूजितः पितामहः हर्षेण जनान् ददाति; यथाकालं वा अकाले वा, श्राद्धं सदा तीर्थे कर्तव्यम्। यदा यदा शक्यं, तदा तदा स्नानं कृत्वा पितृभ्यः तर्पणं दातव्यम्; पिण्डदानं विशेषतः प्रियतमा पितृभ्यः। पितरः हर्षेण आगतमात्मजं पश्यन्ति, जलस्य आकाङ्क्षया तृषिताः। विलम्बः कदापि न कर्तव्यः, न च विघ्नः; तेषां वंशः सदा अविच्छिन्नः भवति। पितरः दातारं पुत्रस्य वृद्धिं च वाञ्छन्ति, तेन वंशच्छेदं न कुर्वन्ति। अतः श्राद्धं स्वयम्भुवा पूर्वं निर्दिष्टम्; यत् द्विजैः पितृभक्त्या कर्तव्यं तत् परमं पुण्यं। तीर्थे, क्षेत्रे, गृहे, मार्गे, ग्रहणे, संक्रान्तौ, विषुवे, जन्मनक्षत्रे चापि क्लिष्टे—एते कालाः श्राद्धस्य स्वयम्भुवा पूर्वं निर्दिष्टाः; यदा श्राद्धं क्रियते, तदा जनानां कदापि शरीरे क्लेशः न भवति। ततः पुत्रेण यत् कृतं पापं, तत् सर्वं त्यज्यते; ग्रहैः, चौरैः, राज्ञा च दुःखं न जायते। सर्वे पापकर्माणि विनश्यन्ति, शुभं परत्र लभ्यते; निःसंशयं, यथा प्रजापतिना उक्तम्। कृतयुगे पुष्कराणि श्रेष्ठानि आसन्; त्रेतायां नैमिषारण्यं, द्वापरे कुरुक्षेत्रं, कलियुगे गङ्गा सेवनं श्रेष्ठम्। पुष्करे वासः कठिनः, तत्र तपः कर्तुं दुष्करं; यत्र अन्यत्र कृतं पापं, तत् तत्र लघु भवति। अन्यत्र कृतं पापं अन्येन तीर्थेन न नश्यति; यः सायं प्रातश्च अञ्जलिपुटैः पुष्कराणि स्मरति— —स सर्वेषु तीर्थेषु स्नात इव शुद्धो भवति, हे भारतवंशज; यः संयतात्मा सायं प्रातः पुष्करे स्नाति— —स सर्वयज्ञफलप्राप्तः ब्रह्मलोकं गच्छति; द्वादशवर्षाणि, द्वादशनिशाः, मासं, अर्धमासं वा— —यः सदा पुष्करे वसति, स ब्रह्मलोकात् अपि ऊर्ध्वस्थितं परमं पदं प्राप्नोति।