सर्वं तद् विनश्यति—नात्र संशयः। यदि कश्चन जनः एतेषु तीर्थेषु गत्वा मां पश्यति, स मोक्षस्य अधिकारी भवति। यत्र यत्र अहं तत्र तत्र स एव वसति; पुष्पधूपादिभिः पूजां कृत्वा, ब्राह्मणानां तुष्टिं साधयित्वा, ध्यानेन च दृढेण, सः शीघ्रं परमं परमेश्वरं प्राप्नोति। तस्य पुण्यं परमं, अन्ते च मोक्षफलम् अवाप्नोति। ब्रह्मलोकं प्राप्य, तत्र यथाकालं वसति; ततः, पुनः सृष्टौ, वैराजमहर्षीणां मध्ये देवत्वं लभते। ब्रह्महत्याादीनि पापानि, चाहे सः जानाति वा न जानाति, तत्र क्षणे एव विनश्यन्ति। यदि कश्चन दीनः वा राज्यहीनः स्यात्, सः एतेषु स्थलेषु गत्वा मां एकाग्रचित्तेन पश्यति, पूजां कृत्वा, तर्पणं स्नानं पितृपूजनं च, पिण्डदानं च, शीघ्रं दुःखात् विमुक्तः भवति। स एकच्छत्राधिपत्यं प्राप्नोति—एतत् सत्यं, नात्र संशयः। अस्मिन् लोके राज्यं, सौभाग्यं, धनं, धान्यं, उत्तमाः पत्न्यः—एतानि सर्वाणि तीर्थयात्रया पुष्करेण लभ्यन्ते। यः एतां तीर्थयात्रां करोति वा कारयति, अथवा शृणोति, सः सर्वपापात् विमुक्तः भवति। यदि कश्चन पापं कृतवान् इति जानाति, ब्रह्मकर्मणः दीर्घकालं विना, एकवारं तीर्थयात्रया वेदशुद्धिं प्राप्नोति। किम् अधिकं वक्तव्यम्, हे शङ्कर? अत्र दुर्लभं लभ्यते, पापं च विनश्यति। सर्वयज्ञतीर्थफलं अत्र लभ्यते; एतद् सर्ववेदसमाप्तिं साधयति। यः पुष्करे सायं संधिपूजां कृत्वा, स्वपत्नीहस्तेन पुष्करपात्रेण सावित्रीं जलं समर्प्य पूजयति, चाहे लौहकुम्भे, ताम्रकुम्भे, मृद्भाण्डे वा, सायं संधिपूजां सम्यक् कर्तव्या। एकाग्रचित्तेन, प्राणायामपूर्वकं, एतत् श्रुणु, हे हरः, एतस्य पुण्यं। तया संधिपूजा द्वादशवर्षाणि कृतस्य समाना; स्नानदानयोः पुण्यं अश्वमेधस्य दशगुणं। उपवासे च पुण्यं अनन्तं—एवम् अहम् उक्तवान्, हे निष्पाप। यः सावित्रीसमीपे दम्पत्यौ भोजनं ददाति, तेन अहम् तत्र तृप्तः—नात्र संशयः। द्वितीयं दम्पत्यं यः तर्पयति, तेन केशवः तृप्तः। लक्ष्मीसहितः वरदः तस्य इच्छितं ददाति। तृतीयं दम्पत्यं तर्पयति, उमा सहितः त्वं तृप्तः—नात्र संशयः। यः कन्याभ्यः भक्त्या भोजनं ददाति, तस्य वंशे कदापि वन्ध्या न स्यात्, न च दुःखिता। न कदापि मातृहीना कन्या भवति, न च पतिसंप्रियं विहीनं; अतः सावित्रीसमीपे सर्वयत्नेन भोजनं दातव्यम्। यः लोकिकं वा पारलौकिकं फलम् इच्छति, सदा भोजनं दातव्यम्, हे भीष्म, तीक्ष्णतेलं वर्जयित्वा। स्त्रीभ्यः कदापि अम्लं वा क्षारं भोजनं न दातव्यम्; पञ्चविधं, सर्वरसयुक्तं, सम्यक् पक्वं दातव्यम्। तद् घृतपूरितं, सम्यक् पक्वं, दुग्धसमृद्धं भवेत्; शिखरिणी, दधिदुग्धयुक्तं पेयं च। तद् पुरुषाणां प्रियं, स्त्रीणां विशेषतया प्रियं; गृहं धनधान्यसम्पूर्णं भवति, स्त्रीणां शतैः परिवृतं। पूपाः शष्कुलाः च तत्र जायन्ते—नात्र संशयः; न ज्वरः, न क्लेशः, न शोकः, न वियोगः। सा स्ववंशं एकविंशतिः पीढ्यः, सम्बन्धिनः, पुत्रान्, दासीदासान् च उद्धारयति। या स्त्री पूरिका ददाति, तस्याः कुलं पुत्रपौत्रसमृद्धं दीर्घकालं पुष्टं भवति। यः शष्कुलं सर्वकुटुम्बाय ददाति, तस्य कुलं, पुत्रीः सम्बन्धिन्यः च, पुण्यं लभन्ते। या युवती शिखरिणीं ददाति, तस्याः कुलं सर्वसंपद्भिः पूर्णं, नन्दति—नात्र संशयः। प्रजापतिः उक्तवान्—मोदकदानं गौर्याः अन्नं इति। सा सौभाग्यवती, पुत्रमाता, धर्मिष्ठा, धनैः समृद्धा, सर्वजन्मसु शम्भुना सह सहस्राणि तर्पयति। शुभाः पूपाः, मधुराः, सम्यक् कृताः, द्राक्षारसप्रधानाः, गुडखण्डैः मिश्रिताः, शरदधान्येन पक्वाः, टुक्कैः मिश्रिताः, स्त्रीभिः द्विजैः च भोक्तव्या:। अत्र वर्षायोग्यं ऊर्णवस्त्रं, यथायोग्यं पानं च दातव्यम्। तान् सम्यक् पूज्य, धनवस्त्रैः सम्मान्य, केशरलेपिताङ्गैः, माल्यैः भूषितैः, पादाय सन्दलः, हस्ते नारिकेलः, नेत्राय अञ्जनं, ललाटे कुङ्कुमं दत्त्वा, गुडं, फलं, यद् इच्छन्ति, तद् मृदुभाण्डे हस्ते स्थाप्य, प्रणम्य विसर्जयेत्। ततः, स्वजनैः पुत्रैः सह स्वयं भोजनं कुर्यात्; अथवा, यदि समृद्धिः नास्ति, पुण्यस्थले दानं युक्तं भवति।