इन्द्रपुरे देवाधिदेवः विराजते, द्यूतपायां पुरन्दरः, लम्बायां हंसवाहनः, चण्डायां गरुडप्रियः। महोदये महायज्ञः, सुयज्ञे श्रेष्ठयज्ञः, यज्ञकेतने यज्ञध्वजः, सिद्धिस्मरे पद्मवर्णः, विभायां पद्मोत्कर्षकः प्रतिष्ठितः। देवदारुवने लिङ्गः सन्निहितः, महापत्तायां विनायकः, त्र्यंबके मातृस्थानं, अलकायां कुलनाथः। त्रिकूटे गोनर्दः, पाताले वासुकिः, केदारे पद्माध्यक्षः, कूष्माण्डे सुरताप्रियः। कुण्डवाप्यां शुभाङ्गः, सारण्ये तक्षकः, अक्षोटे पापापहः, अम्बिकायां सुदर्शनः। वरदायां महावीरः, कान्तारे दुर्गनाशकः, पर्णाटे अनन्तः, प्रकाशायां दिवाकरः। विराजायां पद्मनाभः, वृकस्थले स्वरुद्रः, वटके मर्कण्डः, वाहिन्यां मृगकेतनः। पद्मावत्यां पद्मगृहः, आकाशे पद्मकेतनः विराजते। एवं अहं ते एकशतमष्टच पवित्रस्थानानि कथितवान्। त्रिपुरान्तक! यत्र यत्र मम सन्निधिः अस्ति, त्रिकालसंध्यायां भक्तः यदि एकमपि स्थानं पश्यति, शुद्धस्थलं प्राप्त्वा अनन्तकालं सुखानुभवति; मनसा, वाचा, कायेन यदपि दोषं कृतं, तत्सर्वं नश्यति, अस्य विषये संदेहः नास्ति। यदि सर्वाणि स्थानानि गत्वा मां पश्यति, स मुक्ति-पात्रः भवति; यत्र अहं तत्र स एव वसति; पुष्पधूपैः ब्राह्मणतुष्ट्या च, ध्यानेन च, शीघ्रं परमेश्वरः प्राप्तः; तस्य पुण्यं परमं, अन्ते स मोक्षफलम् आप्नोति। ब्रह्मलोकं प्राप्त्वा तत्र काले स्थित्वा, पुनः सृष्टौ वैराजेषु देवेषु महातपस्विषु जन्म लभते। ब्रह्महत्या-प्रभृति पापानि अपि, संकल्पपूर्वकं वा अज्ञानतः वा कृतानि, तत्क्षणमेव नश्यन्ति। यदि कश्चित् दरिद्रः वा राज्य-हीनः वा, एतेषु स्थानेषु गत्वा मां एकाग्रचित्तः पश्यति, पूजां, अर्घ्यं, स्नानं, पितृपूजनं, पिण्डदानं च कृत्वा शीघ्रं दुःखात् विमुक्तः भवति। एकच्छत्रराज्यं स प्राप्तवान्—एष सत्यं, नात्र संदेहः; अस्मिन्लोके राज्यं, सौभाग्यं, धनं, धान्यं, उत्तमाः पत्न्यः च, सर्वे लाभाः तस्मै यात्रीभ्यः भवन्ति। यः पुष्करयात्रां कुर्यात् वा कारयेत् वा, शृणुयात् वा, स सर्वपापात् विमुक्तः भवति। यदि कश्चित् दुष्कृतं कृतवान्, ब्रह्मकर्माणि दीर्घकालं त्यक्तवान्, एकवारं यात्रां कृत्वा वेदशुद्धिं आप्नोति। किमर्थं विस्तरेण वदामि, शंकर? अत्र दुर्लभं लभ्यते, पापं नश्यति। सर्वयज्ञफल-सर्वतीर्थफलं अत्र लभ्यते; वेदानां संपूर्णता अत्र सिद्ध्यति। ये पुष्करे सायं सन्ध्यां कृत्वा, स्वपत्नीहस्तेन पुष्करपात्रेण सवित्र्यै जलं अर्पयन्ति, लोहपात्रेण वा ताम्रपात्रेण वा मृण्मये पात्रेण वा, तत् पवित्रं जलं आदाय सायंसन्ध्यां एकाग्रचित्तेन, प्राणायामपूर्वकं कर्तव्या। तस्य पुण्यं शृणु, हे हर। एतस्मात् सायंसन्ध्या द्वादशवर्षाणि कृतत्वं गण्यते; स्नाने दाने च अश्वमेधात् दशगुणं पुण्यं। उपवासे पुण्यं अनन्तं, यथा अहं स्वयम् उक्तवान्; यः सवित्र्याः पुरतः दम्पत्ये भोजनं ददाति, तेन अहं तत्र तृप्तः—नात्र संदेहः। यदि द्वितीयं दम्पत्यं तर्पयति, तेन केशवः तृप्तः। लक्ष्म्या सह वरदाता तस्य इच्छितं ददाति; यदि तृतीयं दम्पत्यं तर्पयति, उमया सह त्वं तृप्तः—नात्र संदेहः। यदि कश्चित् कन्याभ्यः भक्त्या भोजनं ददाति, तस्य वंशे कदापि वन्ध्या न स्यात्, न च दुर्भगा। न कदापि अनाथा कन्या स्यात्, न च पतिसंप्रियं विहीनः; अतः सर्वयत्नेन सवित्र्याः पुरतः भोजनं दातव्यं। ये लोकिकं वा पारलौकिकं वा फलम् इच्छन्ति, ते भोजनं सदा दद्यात्, भीष्म, तिक्ततेलं वर्जयित्वा। स्त्रीभ्यः भोजनं न कदापि अम्लं वा क्षारं दातव्यम्; पंचविधं, सर्वरसयुक्तं, घृतपूर्णं, सुसिद्धं, दुग्धसमृद्धं, शिखरिणीं, दधिदुग्धमिश्रितं पेयं दातव्यम्। तद् पुरुषाणां प्रियं, स्त्रीणां विशेषतः प्रियं; गृहं धनधान्यसम्पूर्णं भवति, स्त्रियः शतैः परिवृताः। पुप्पिकाः शष्कुलाः च तत्र निर्मीयन्ते—नात्र संदेहः। न ज्वरः, न क्लेशः, न शोकः, न वियोगः। स्त्री स्वकुलं इक्कविंशति-पीढ्यः, बान्धवान्, पुत्रान्, दास्यः, सेवकान् च तारयति। या स्त्री पूरिकाः ददाति, तस्याः कुलं पुत्रपौत्रैः समृद्धं दीर्घकालं तिष्ठति। यः शष्कुलाः सर्वकुटुम्बाय ददाति, तस्य कुलं कन्याभिः बान्धव्या च समृद्धं भवति।