भगवतः स्वरूपाणि विविधेषु पुण्यस्थलेषु प्रकटितानि सन्ति। भागीरथ्यां कमलशरीरी विराजते, जलान्धरे जलानन्दः, कौङ्कणे मद्रलोचनः, कांपिल्ये कनकप्रियः च दृश्यते। वेङ्कटे प्राणदातृरुपेण स्थितः, क्रतुःस्थले शम्भुरेव, लङ्कायां पुलस्त्यः, काश्मीरे हंसवाहनः। अर्बुदे वसिष्ठः, उत्पलावतारे नारदः, मेलके वेदप्रदातारूपेण, प्रपाते जलचराधिपतिरिव तिष्ठति। यज्ञे सामवेदः, मधुरायां माधुर्यप्रियः, अङ्कोटे यज्ञभोक्ता, ब्रह्मवादे देवप्रियः च सन्निहितः। गोमन्ते नारायणः, मायापुरे द्विजप्रियः, ऋषिवेदे दुर्दम्यः, देवायां देवहन्ता च दृश्यते। विजयायां महरूपः, स्वरूपे क्षेत्रवर्धनः, मालवे वामनः, शाकम्भर्यां रसरतिः। पिण्डारके गोपालः, शङ्खोद्धारे अङ्गवर्धनः, कदम्बके प्रजापालकः, समस्थले देवपालकः च विराजते। भद्रपीठे गङ्गाधरः, अर्बुदे जलशायी, त्र्यम्बके त्रिपुरेश्वरः, श्रीपर्वते त्रिनेत्रः च अस्ति। पद्मपुरे महेश्वरः, कापाल्यां तापसः, श्रृङ्गिबेरे शौरिः, नैमिषे चक्रपाणिः। दण्डपुरे विकृताक्षः, धूतपापके गौतमः, माल्यवत्यां हंसनाथः, वलिके द्विजाधिपः। इन्द्रपुरे देवेशः, द्यूतपायां पुरन्दरः, लम्बायां हंसवाहनः, चण्डायां गरुडप्रियः। महोदये महायज्ञः, सुयज्ञे श्रेष्ठयज्ञः, यज्ञकेतने यज्ञध्वजः, सिद्धिस्मरे पद्मवर्णः, विभायां पद्मोत्थापकः च सन्निहितः। देवदारुवने लिङ्गरूपेण, महापत्तायां विनायकः, त्र्यम्बके मातृस्थानस्थः, अलकायां कुलनाथः। त्रिकूटे गोणार्दः, पाताले वासुकिः, केदारस्थले पद्माध्यक्षः, कूष्माण्डे सुरताप्रियः च दृश्यते। कुण्डवाप्यां शुभाङ्गः, सारण्ये तक्षकः, अक्षोटे पापनाशनः, अम्बिकायां सुदर्शनः। वरदायां महावीरः, कान्तारे दुर्गदाहकः, पर्णाटे अनन्तः, प्रकाशायां दिवाकरः। विराजायां पद्मनाभः, वृकस्थले स्वरुद्रः, वटके मर्कण्डः, वाहिन्यां मृगकेतनः। पद्मावत्यां पद्मगृहः, व्योम्नि पद्मकेतनः। एतेषां पुण्यस्थलानां शतानि अष्टोत्तरशतानि संकीर्तितानि। त्रिपुरान्तक! यत्र यत्र मम सन्निधिः, तत्र तत्र, दिनस्य त्रिसन्ध्यायाम्, भक्तः कश्चन एतेषां स्थलेषु एकमपि पश्येत् चेत्— शुद्धदेशमुपगम्य, अनन्तकालपर्यन्तं स सुखं लभते। मनसा, वाचा, कायेन च यदपि पापं कृतं भवेत्—तत्सर्वं नश्यति, अत्र संशयो नास्ति। यदि सर्वाण्यपि स्थानानि सम्पश्येत्, मां च पश्येत्, स मुक्त्यधिकारि भवति; यत्र यत्र अहम्, तत्र तत्र स एव वसति। पुष्पधूपादिभिः पूजया, ब्राह्मणतोषेण, ध्याननिष्ठया च, स शीघ्रमेव परं परमेश्वरं लभते। तस्य पुण्यं परमं, चिरान्ते मोक्षफलमवाप्नोति। ब्रह्मलोकमुपगम्य, तत्र कालं स्थित्वा, पुनः सृष्टिकाले वैराजेषु देवेषु महर्षिषु वा जायते। ब्रह्महत्यादीनि पापानि अपि, यानि इह लोके जानता अजानता वा कृतानि, तानि तस्मिन्नेव क्षणे विनश्यन्ति। यदि कश्चन दरिद्रः, वा राज्यभ्रष्टः, एतेषु स्थलेषु गत्वा मां एकचित्तेन पश्येत्, पूजां, दानं, स्नानं, पितृतर्पणं, पिण्डदानं च कृत्वा, शीघ्रमेव दुःखात् विमुक्तो भवति। स एकच्छत्राधिपः राजा भवति—एतत् सत्यम्, नात्र संशयः। अस्मिन्लोके राज्यं, श्रीः, धनधान्यं, कल्याणी भार्या च—एतानि सर्वाणि पुण्यस्थलयात्रायाः फलं। यः पुष्करे तीर्थयात्रां करोति, कारयति, वा शृणोति, स सर्वपापैः विमुक्तः स्यात्। यदि कश्चन निषिद्धकर्म कृतवान्, ब्रह्मकर्माणि वर्षाणि बहून्यपि उपेक्षितवान्, एकवारं तीर्थयात्रां कृत्वा, वेदशुद्धिं लभते। किं बहुना कथ्यते, शङ्कर! अत्र अनवाप्यं लभ्यते, पापं च नश्यति। एषा सर्वयज्ञपुण्यतीर्थफलदायिनी यात्रा, सर्ववेदसमाप्तिप्रदा च। ये पुष्करे सन्ध्योपासने सवित्र्याः पूजां स्वपत्नीहस्तेन कृतोदकपात्रेण कुर्वन्ति—लोह, ताम्र, मृन्मयपात्रेणापि, सायं सन्ध्यायां तेन पवित्रोदकेन सन्ध्योपासना कर्तव्या, पूर्वं प्राणायामेन च। ततः किं पुण्यं लभ्यते, शृणु हर! एवमुपासनेन द्वादशवर्षस्यान्तः सन्ध्योपासना समाना, स्नाने दाने च अश्वमेधस्य दशगुणं पुण्यं लभ्यते। उपवासे च अनन्तं पुण्यं मया एव उक्तम्। यः सवित्र्याः पुरतः दम्पत्योः भोजनं ददाति, तेन तत्र अहं तृप्ये—नात्र संशयः। द्वितीयदम्पत्यभोजनेन केशवः तृप्यति, लक्ष्मीसमेतः वरदः तस्य कामान् ददाति। तृतीयं दम्पत्यं भोजयित्वा, उमासमेतः त्वं तृप्यसि—नात्रापि संशयः। एवं पुण्यस्थलयात्रायाः, सन्ध्योपासनायाः, भोजनदानस्य च पुण्यफलानि भगवता स्वयमेव कथितानि, ये श्रवणात्, दर्शनात्, सेवया वा, सर्वपापैः विमुक्ताः, मोक्षपदं लभन्ते।