ब्रह्मा भगवाञ्शिवं प्रति उवाच—“हे महादेव त्रिपुरान्तक! मम स्वरूपाणि विविधेषु पुण्यस्थलेषु पृथिव्यां प्रतिष्ठितानि। पुष्करे देवेषु अहं श्रेष्ठः, गयायां चतुर्मुखः, काञ्यकुब्जे देवगर्भः, भृगुकक्षे पितामहः। कावेरीतीरे सृष्टिकर्ता, नन्दिपुरे बृहस्पतिः, प्रभासे कमलसम्भवः, वानर्यां सुरप्रियः अहम्। द्वारवत्यां ऋग्वेदयुक्तः, वैदिशायां लोकनाथः, पौण्ड्रके पद्मलोचनः, हस्तिनापुरे पिङ्गाक्षः। जयन्त्यां विजयः, जयन्ते पुष्करावतः, उग्रेषु पद्महस्तः, तमोनद्यां तमोनाशनः। काञ्चीपुरे अहिच्छन्नः विजयी, नन्दी जनप्रियः, पाटलीपुत्रे ब्रह्मा, ऋषिकुण्डे मुनिः। महितारे मुकुन्दः, श्रीनिवासे श्रीकण्ठः, कामरूपे शुभरूपः, वाराणस्यां शिवप्रियः। मल्लिकाक्षे विष्णुः, महेन्द्रे भार्गवः, गोणार्दे ज्येष्ठरूपः, उज्जयिन्यां पितामहः। कौशाम्ब्यां महाबोधिः, अयोध्यायां राघवः, चित्रकूटे मुनिनाथः, विन्ध्ये वराहः। गङ्गाद्वारे परेशः, हिमवति शङ्करः, देविकायां सृक्कहस्तः, चतुर्वटे स्रुवधारकः। वृन्दावने पद्महस्तः, नैमिषे कुशधारी, गोपलक्षे गोपती, यमुनातीरे सोमयुक्तः। भागीरथ्यां पद्मशरीरः, जलन्धरे जलोत्सवः, कौङ्कणे मद्रलोचनः, काम्पिल्ये कनकप्रियः। वेङ्कटे अन्नदः, क्रतुःस्थले शम्भुः, लङ्कायां पुलस्त्यः, कश्मीरदेशे हंसवाहनः। अर्बुदे वसिष्ठः, उत्पलावटे नारदः, मेलके वेददाता, प्रपाते जलचरपतिः। यज्ञे सामवेदः, मधुरायां मधुप्रियः, अङ्कोटे यज्ञभोक्ता, ब्रह्मवादे सुरप्रियः। गोमन्ते नारायणः, मायापुरे द्विजप्रियः, ऋषिवेदे दुर्जेयः, देवायां देवशत्रुघ्नः। विजये विराट्स्वरूपः, स्वरूपे क्षेत्रवर्धनः, मालवे वितताम्बरः, शाकम्भर्यां रसरमणः। पिण्डारके गोपः, शङ्खोद्धारे अङ्गवर्धनः, कदम्बके प्रजापालकः, समस्थले देवपालकः। भद्रपीठे गङ्गाधरः, अर्बुदे जलशायी, त्र्यम्बके त्रिपुरेश्वरः, श्रीपर्वते त्रिनेत्रः। पद्मपुरे महेश्वरः, कापाल्यां तपस्वी, श्रृङ्गिबेरे शौरिः, नैमिषे चक्रपाणिः। दण्डापुरे विकटाक्षः, धूतपापके गौतमः, माल्यवत्यां हंसनाथः, वलिके द्विजपतिः। इन्द्रपुरे देवेशः, द्यूतपे पुरन्दरः, लम्बायां हंसवाहनः, चण्डायां गरुडप्रियः। महोदयस्थले महायज्ञः, सुयज्ञे श्रेष्ठयज्ञः, यज्ञकेतने यज्ञध्वजः, सिद्धिस्मरे पद्मवर्णः, विभायां पद्मबोधकः। देवदारुवने लिङ्गरूपः, महापत्तायां विनायकः, त्र्यम्बके मातृस्थानस्थः, अलकायां वंशनाथः। त्रिकूटे गोणार्दः, पाताले वासुकिः, केदारदेशे पद्माध्यक्षः, कूष्माण्डे सुरतप्रियः। कुण्डवाप्यां शुभाङ्गः, सारण्ये तक्षकः, अक्षोटे पापनाशनः, अम्बिकायां सुदर्शनः। वरदायां महावीरः, कान्तारे दुर्गनाशनः, पर्णाटे अनन्तः, प्रकाशायां दिवाकरः। विराजायां पद्मनाभः, वृकस्थले स्वरुद्रः, वटकस्थले मर्कण्डः, वाहिन्यां मृगकेतनः। पद्मावत्यां पद्मगृहः, व्योम्नि पद्मकेतनः। एतेषां एकशतमष्टौ पुण्यस्थलान्यहं ते कथितवान्। यत्र यत्र मम सन्निधिः अस्ति, त्रिपुरान्तक, तत्र त्रिकाले भक्त्या यः कश्चन एतेषां पुण्यस्थलानां किमपि एकं अपि पश्यति—स शुद्धस्थले स्थित्वा अनन्तकालं सुखमुपैति। मनसा, वाचा, कायेन च यत् किंचित् पापं कृतं, तत्सर्वं विनश्यति—त्रंशङ्का नास्ति। यदि सर्वाणि एतानि स्थलं गतः मां पश्यति, स मुक्ति-पात्रं भवति। यत्र यत्र अहं तिष्ठामि, तत्र स एव वसति। पुष्पधूपैः, ब्राह्मणतर्पणेन, ध्यानेन च स्थिरः स यः, स शीघ्रं परं धाम प्राप्नोति। तस्य पुण्यं परमं, अन्ते च मोक्षफलम् अवाप्नोति। ब्रह्मलोकं प्राप्त्वा तत्र काले स्थित्वा, पुनः सृष्टौ वैराजेषु देवेषु महायोगिषु देवत्वं लभते। ब्रह्महत्यादिकं पापमपि, यत् कृतं जानता अजानता वा, क्षणेन एव नश्यति। यः दरिद्रः वा राज्यभ्रष्टः, सन् एतेषु स्थलेषु मां एकाग्रचित्तः पश्यति, पूजनं, तर्पणं, स्नानं, पितृपूजनं च कृत्वा, पिण्डदानं दत्वा, शीघ्रं दुःखात् विमुच्यते। एकच्छत्राधिपत्यं स प्राप्नोति—एष सत्यं, न संशयः। अस्मिन्लोके राज्यं, श्रीः, धनधान्यं, पत्न्यः च, सर्वं लभ्यते। पुष्करतीर्थयात्रां कृत्वा, यः एतत् तीर्थयात्राविधिं स्वयं करोति वा कारयति, अथवा शृणोति, स सर्वपापैः विमुक्तः भवति। यदि कश्चन पापं कृतवानिति जानाति— इत्थं भगवान् ब्रह्मा पुण्यस्थलानां माहात्म्यं त्रिपुरान्तकाय निवेदयामास।