बहूनि जन्मानि संसारचक्रे भ्रममाणः भगवन्, देवदेव, ईश्वराणामपि ईश्वर, त्वं कदाचित् प्रादुर्भवसि। अतः सर्वविद्या-विशुद्धबुद्धयः त्वां पूजयन्ति; तस्मात् अहम् अपि तव नमस्करोमि, किमर्थं न कुर्यामिति? यः त्वां एवं प्रकृतेः पुरतः स्थितं वेत्ति, स सर्वज्ञेषु श्रेष्ठः; गुणयुक्तेषु ज्ञेयेऽपि त्वयि, तव यत् विशालं रूपं, तत् अत्र सूक्ष्ममिव दृश्यते। वाचस्पदं हस्तपादरहितं च, इन्द्रियवर्जितं च त्वां, भगवन्, कथं शुभं कर्म विदधासि, च सफलो भवसि? संसारबन्धनयुक्तः, इन्द्रियशून्यश्च, पुनः कथं देवदेव, ज्ञेयः असि? शरीरिणः अशरीरिणश्च तत्तमं रूपं न प्राप्नुवन्ति; भक्तिशुद्धचित्तैः संसारबन्धनच्छेदकैः त्वं पूज्यसे, चतुरानन। तव परं रूपं देवैः अन्यैः चापि, अद्भुतरूपधारिभिः अपि, न ज्ञायते; अतः पद्मासनः प्राचीनः तव परमं स्वरूपं पूजनीयमिति। जगत्कर्ता अपि, शुद्धचित्तः सन्, तव तत्त्वं वा, विशेषं वा, न वेत्ति; अहं तु तपसा त्वां परं प्राचीनं आद्यं च वेद्मि। पद्मासनः सृष्टिकर्ता इति ख्यातिः प्राचीनशास्त्रेषु पुनः पुनः उच्चार्यते। त्वां चिन्तयन्, भगवन्, ज्ञायसे; न तु तपशून्येन। श्रेष्ठा अपि नराः, मम सदृशाः, आत्मबुद्धिं विभाग्य त्वां बोधयितुमिच्छन्ति; वेदहीनाः ख्याताः अपि, त्वां बोधयितुं न शक्नुवन्ति। वेदजन्यया विवेकबुद्ध्या वा, अन्यया वा प्रकाशया, यः तं लाभं प्राप्तुम् इच्छति, स न मानवः, न देवेश्वरः, न गन्धर्वः, न शिवः। भगवन्, तव सूक्ष्मं विष्णुरूपं न केवलं; सिद्ध्यर्थं स्थूलोऽपि असि, स्थूलः सन्, सुलभसूक्ष्मः अपि असि; बहिर्मुखाः कर्मिणः नरकं पतन्ति। मुक्तो वा, अत्र स्थितो वा, इन्द्रेण, सोमेन, अग्निना, सूर्येण, वायुनाऽपि, पृथिव्या च, तेषां स्वरूपानुसारं रूपाणि धारयसि; स्वस्वरूपं तु सर्वत्र व्याप्य अव्ययं तिष्ठति। अनन्त भगवन्, मम एषः स्तवः स्वीकुरुष्व, विशेषतः भक्तस्य, ध्याननिष्टचित्तस्य, शुद्धहृदयस्य, त्वन्मनस्कस्य। भगवन्, हृदि सर्वदा स्थित, त्वां नमामि; सदा नमामि, पुरातन भगवन्। एवं मम महिमा त्वया सर्वमार्गावबोधेन प्रकाशिता। संसारे भ्रममाणानां अस्माकं भयम् पुनः मा भूयात्। ब्रह्मा उवाच— न संशयः, केशव, त्वं सर्वज्ञः, ज्ञाननिधिः; सर्वदा त्वमेव देवेषु अग्रपूज्यः भविष्यसि। ततः नारायणानन्तरं, रुद्रः भक्त्या ब्रह्माणं पद्मसम्भवम्, प्रथमतः प्रणम्य, स्तुतवान्। नमोऽस्तु ते पद्मनयन, नमोऽस्तु ते पद्मसम्भव; नमो देवानाम् असुराणां च गुरवे, कर्त्रे, परात्मने च। नमोऽस्तु सर्वदेवाधिपते, नमो मोहविनाशिने; विष्णुनाभिस्थिताय, पद्मासने जाताय च। नमोऽस्तु तव पिङ्गलाङ्गाय, रक्ताङ्गाय, कोमलकरद्योतिने; शरणागतः अस्मि, संसारसागरात् मां रक्ष। पूर्वं, पितामह, तव कुमुदसदृशं, मेघश्यामं रूपम्, पुनः रक्तवदनं, पत्रकेसरशोभितम् अपश्यम्। विपुलपत्रयुक्तं, निर्मलम्, निर्मलपङ्कजम्, तत्र त्वं स्थितवान्, तस्मात् सृष्टिः प्रवृत्ता। त्वदन्यः, लोकपूजित, नास्ति शरणं; नमस्ते। सावित्रिपतिदत्तशापपीडितः, मम लिङ्गं भूमौ पतितम्। अधुना शान्तिं ददास्व, मां सह भार्यया रक्ष। ब्रह्मा मे पादौ पातु, पद्मासनः जानुनी च। विरिञ्चिः मे कटिं रक्षतु, विधाता गुप्त्यङ्गं; पद्मसन्निभः नाभिं पातु, चतुराननः उदरं च। विश्वसृष्टा वक्षः पातु, पद्मसम्भवः हृदयं; सावित्र्याः पतिः कण्ठं रक्षतु, हृषीकेशः मुखं च। पद्मवर्णः नेत्रे पातु, परमात्मा शिरः; एवं गुरोर्नामानि नियुक्त्य, शङ्करः शुभदः अभवत्। एवं उक्त्वा—‘नमोऽस्तु ते भगवन् ब्रह्मन्’—शिवः मौनं जग्राह। तदा प्रसन्नः ब्रह्मा हरं इदं वाक्यम् उवाच— ‘कं वरं दास्यामि तेऽद्य? यं इच्छसि, तत् ब्रूहि।’ रुद्र उवाच— ‘यदि त्वं मयि तुष्टः, प्रभो, वरं दातुम् इच्छसि, तर्हि ब्रूहि, महाबाहो, क्व वससि, केषु स्थलेषु द्विजाः त्वां पश्यन्ति?’ ‘कियद् नाम्ना तव धाम पृथिव्याम् प्रकाशते? एतद् ब्रूहि, सर्वेश, तत्र तव भक्तिं च।’ ब्रह्मा उवाच— ‘पुष्करेऽहं देवेषु श्रेष्ठः, गयायां चतुराननः, कण्यकुब्जे देवगर्भः, भृगुकक्षे पितामहः। कावेरीतीरे सृष्टिकर्ता, नन्दिपुरे बृहस्पतिः, प्रभासे पद्मसम्भवः, वानर्यां देवप्रियः। द्वारवत्यां ऋग्वेदसहः, वैदिशायां जगन्नाथः, पौण्ड्रके पद्मनयनः, हस्तिनापुरे पिङ्गाक्षः। जयन्त्यां विजयः, जयन्ते पुष्करावतारः, उग्रेषु पद्महस्तः, तमोनद्यां तमोनाशकः। काञ्च्यां अहिच्छन्नो विजयी, नन्दी जनप्रियः, पाटलीपुत्रे ब्रह्मा, ऋषिकुण्डे मुनिसमानः। महितारे मुकुन्दः, श्रीकण्ठः श्रीनिवासे, कामरूपे शुभरूपः, वाराणस्यां शिवप्रियः। मल्लिकाक्षे विष्णुः, महेन्द्रे भार्गवः, गोनर्दे ज्येष्ठरूपः, उज्जयिन्यां पितामहः। कौशाम्ब्यां महाबोधिः, अयोध्यायां राघवः, चित्रकूटे मुनिनाथः, विंध्याचले वराहः। गङ्गाद्वारे परमेश्वरः, हिमवति शङ्करः, देविकायां स्रुक्पाणिः, चतुर्वटे चमसधारी। वृन्दावने पद्महस्तः, नैमिषे कुशधारी, गोपलक्षे गोपालनाथः, यमुनातटे सोमसहितः।