यत्र प्रियजनैः पृथग्भावो नास्ति, अप्रियैः च संगमः न भवति, चक्षुषः रोगः न विद्यते, न शिरःशूलं, न पित्तजन्यं दुःखं, न गुदरोगः। तत्र न तन्त्रभीः, न अपस्मारः, न विषूचिका च; यत्र इच्छानुसारं सम्पद्भवति, मनः च परमशुद्धं भवति। सर्वथा स्वास्थ्यं, दीर्घायुः, सन्ततिः, धनं च तत्र लभ्यते; अकालमृत्युः न भविष्यति, धेनवः च क्षीरेण हीनाः न स्युः। वृक्षाः अकाले न फलं दास्यन्ति, नापि किंचित् आपद्भयम् अपि स्यात्। एवं श्रुत्वा भगवान् विष्णुः ब्रह्माणं स्तोतुं समुपचक्रमे। विष्णुः उवाच—अनन्ताय, शुद्धचित्ताय, स्वस्वरूपधारिणे, सहस्रबाहवे, सृष्टिकर्त्रे, सहस्रांशुसंभूताय, विशालदेहाय, शुद्धकर्मणे नमः। शम्भवे, सर्वलोकदुःखनाशकाय, सर्वसूर्याग्नितेजोऽतिरिक्ततेजसे, चक्रधारिणे, ज्ञानस्वरूपाय, सर्वबुद्धिमूलाय च नमः। अनाद्यन्तदेव, अक्षर, परेश, भविष्यद्वर्तमानभूतनाथ, महेश, सर्वेश, जगन्नाथ, भूतनाथ—सदा नमस्करोमि। यज्ञेश, नारायण, जयिने, शंकर, भूपते, विश्वनाथ, सर्वदर्शिने, यस्य रूपं सोमसूर्याच्युतवीर्यादिनां मूलं, व्यक्ताव्यक्तरूपाय, अक्षराय च नमः। नारायण, यस्य दीप्तं शुद्धं वह्निरूपं सर्वदिक् व्याप्य तिष्ठति, यस्य मुखं सर्वत्र स्थितम्, अमृताय, अक्षराय, सर्वदेवदुःखनाशकाय—त्वां शरणं प्राप्तः अस्मि, मां रक्षस्व। प्रभो, तव अनेकानि मुखानि पश्यामि, यज्ञस्य प्राचीनं मार्गं च; त्वं ब्रह्मा, जगदाधारः, महापितामहः, तुभ्यं नमः। संसारचक्रे बहुविधं भ्रमन्, त्वं कदाचित् देवदेव, ईश्वर, प्रकट्यसे; तस्मात् ये ज्ञानशुद्धचित्ताः त्वां पूजयन्ति, अहं किमर्थं न नमामि? एवं प्रकृतिस्थं त्वां यो वेत्ति, स सर्वज्ञेषु श्रेष्ठः; गुणयुक्तेषु ज्ञेयः सन्, तव रूपं अत्र सूक्ष्ममेव। निःस्वरः, निरस्तहस्तपादः, अचक्षुः, अकरणः सन्, भगवन्, कथं उत्तमं कर्म करोति? संसारबन्धनयुक्तः, अकरणः सन्, देवदेव, कथं त्वं ज्ञेयः? शरीरिणः, अशरीरिणः च, तं परमं रूपं न प्राप्नुवन्ति; चतुर्मुख, भक्तिशुद्धचित्तैः संसारबन्धछेदकैः त्वं पूज्यसे। तव परमं रूपं न देवादिभिः, नानारूपधारिभिः, ज्ञायते; अतः पद्मयोनिं ब्रह्माणं परमार्थरूपेण पूजयेत्। विश्वसृजः अपि शुद्धचित्तः तव तत्त्वं न जानाति, न तव विशेषं कारणं; अहं तु तपसा त्वां परं प्राचीनं मूलं वेद्मि। पद्मासनः जगत्प्रजापतिरिति प्रसिद्धः, तदेतत् शास्त्रेषु पुनःपुनः उक्तम्। त्वां चिन्तयन् एव ज्ञेयः, न तु तपोहीनः। मर्त्येषु श्रेष्ठाः अपि ममादयः, स्वबुद्धिं विभज्य त्वां बोधयितुम् इच्छन्ति; वेदहीनाः कीर्तिमन्तः अपि त्वां बोधयितुं न शक्नुवन्ति। वेदसम्भूतविवेकात् वा, अन्येन प्रकाशेन वा, तस्य प्राप्त्यर्थी न मानवः, न देवपतिः, न गन्धर्वः, न शिवः भवति। भगवान् केवलं विष्णोः सूक्ष्मरूपो नास्ति; त्वं स्थूलोऽपि, देव, कार्यार्थं। स्थूलः सन्, त्वं सहजं सूक्ष्मः; बहिर्मुखाः नरकं यान्ति। मुक्तः वा, अत्र स्थितः वा, इन्द्रचन्द्राग्निसूर्यवायुपृथिव्यादिरूपं धारयन्, तव स्वरूपं सर्वत्र व्यापि, अविकारि च। अनन्त, मदीयं स्तोत्रं गृहाण, विशेषतः भक्तस्य, समाधियुक्तचित्तस्य, विशुद्धहृदयस्य, तव चिन्तनैकनिष्ठस्य। हृदयस्थित, तुभ्यं नमः; सदा नमस्करोमि, पुरातन प्रभो। एवं तव महिमा मया प्रकाशितः, सर्वमार्गबोधितः त्वया। संसारभ्रमणे पतितान् अस्मान् पुनः भीः न जायेत। ब्रह्मा उवाच—न संशयः, केशव, त्वं सर्वज्ञः, ज्ञाननिधिः; त्वं सदा देवेषु पूज्यः, अग्रगण्यः भविष्यसि। एवं नारायणस्य पश्चात्, रुद्रः भक्त्या ब्रह्माणं पद्मसम्भवम् अर्चयामास, प्रथमतः प्रणम्य। रुद्रः उवाच—पद्मनयनाय नमः; पद्मसम्भवाय नमः। सुरासुरगुरवे, कर्त्रे, परात्मने नमः। सर्वदेवेशाय नमः; मोहविनाशकाय नमः। विष्णुनाभिस्थाय, पद्मासनाय नमः। पद्मरागशरीराय, कोमलकराय, तेजस्विने नमः। त्वां शरणं प्राप्तोऽस्मि; संसारसागरात् मां उद्धर। पूर्वं, पितामह, तव कुमुदसदृशं मेघश्यामं रूपं दृष्ट्वा, पुनः रक्तमुखं पङ्कजदलसहितं च। पद्मं सहस्रदलयुक्तं, निर्मलं, निष्कलङ्कं च—तत्रैव त्वं स्थित्वा, तस्मात् सृष्टिं प्रवर्तयामासिथ। त्वत्तः अन्यः, जगत्पूजित, नास्ति शरणं; तुभ्यं नमः। सावित्र्याः पति-शापात् मम लिङ्गं भूभूतम्। इदानीं शान्तिं देहि; मां सह भार्यया रक्ष। ब्रह्मा पादौ पातु, पद्मासनः जानुनी पातु। विरिञ्चिः कटिं पातु, सृष्टिकर्ता गुप्तयोः पातु; पद्मसम्भवः नाभिं पातु, चतुर्मुखः उदरं पातु। विश्वसृक् वक्षः पातु, पद्मसम्भवः हृदयं पातु; सावित्र्याः पति कण्ठं पातु, हृषीकेशः मुखं पातु। पद्मवर्णः नेत्रे पातु, परात्मा शिरः पातु। एवं गुरोः नामानि न्यस्य, शङ्करः शिवदायकः अभवत्। एवं उक्त्वा—‘भवतः ब्रह्मन् नमः’—शिवः तूष्णीं बभूव। तदा प्रसन्नः ब्रह्मा हरं इदं वचनम् उवाच— ‘कं वरं दास्यामि ते अद्य? यद् इच्छसि तत् पृच्छ।’ रुद्रः उवाच—‘यदि त्वं मयि तुष्टः, प्रभो, वरदः च इच्छसि— तर्हि ब्रूहि, महाबाहो, कुत्र त्वं वससि, कुत्र च द्विजातयः त्वां नित्यं पश्यन्ति। कस्मिन्नाम्नि तव धाम पृथिव्यां प्रकाशते? एतद् ब्रूहि, सर्वेश, तत्र तव भक्तिं च कथय।