ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ। ਸ੍ਨਾਨਾਵਸਾਨੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਚ ਦਿਵਾਕਰਂ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਥਾ ਸੋਮਂ ਰਸਾਨਾਂ ਵਰੁਣਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਨਦੀਨਾਂ ਚੈਵ ਸਾਗਰਂ। ਕੁਬੇਰਂ ਚ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ
ਉਸਨੇ ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾ ਪਤੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ।
ਭੂਤਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗਣਾਨਾਂ ਚ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍। ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਮਨੁਂ ਚੈਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਗਰੁਡਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਪਿਨਾਕੀਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਨੁ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ।
ऋषੀਣਾਂ ਚ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਭਾਕਰਂ। ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਵੈ ਦਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਸਨੇ ਵਸਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਪਿਤਾਮਹਾ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਂ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਦਰਮ੍। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਭਵਂਤੌ ਪੂਜ੍ਯਸਤ੍ਤਮੌ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋ।'
ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨ ਵਿਨਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਤਾਮੇਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਲਿਂਗਂ ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਵਾਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
'ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਕਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਤਾਂ ਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਫਲਪ੍ਰਦਂ। ਮਾਨਵਾ ਹ੍ਯੁਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਪੂਜਨਂ
'ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਮਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਰੋਗਭਯਂ ਕੁਤਃ। ਯੇषੁ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਯੁष੍ਮਾਕਮੁਤ੍ਸਵਾਃ ਪੂਜਨਾਦਿਕਾਃ
'ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਗ ਜਾਂ ਡਰ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਉਤਸਵ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,'
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਂਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਤੇषੁ ਤਚ੍ਛृਣੁ। ਨਾਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯਸ਼੍ਚੈਵ ਨੋਪਸਰ੍ਗਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭਯਂ
'ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਚੱਲਣਗੇ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਥਾਂ ਕਿਹੜੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ: ਉਥੇ ਨਾ ਦੁਖ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ, ਨਾ ਭੁੱਖ ਦਾ ਡਰ।'
ਵਿਪ੍ਰਯੋਗੋ ਨ ਚਾਪੀष੍ਟੈਰਨਿष੍ਟੈਰ੍ਨਾਪਿ ਸਂਗਤਿਃ। ਨਾਕ੍ਸ਼ਿਰੋਗਃ ਸ਼ਿਰਾਰ੍ਤਿਰ੍ਵਾ ਪਿਤ੍ਤਸ਼ੂਲ ਭਗਂਦਰਾਃ
'ਉਥੇ ਪਿਆਰੇਆਂ ਤੋਂ ਵਿੱਛੋੜਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਅਪ੍ਰਿਆ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ; ਨਾ ਅੱਖਾਂ ਦਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਸਿਰ ਦਰਦ, ਨਾ ਪਿੱਤ ਦਾ ਦਰਦ, ਨਾ ਭਗੰਦਰ।'
ਨਾਭਿਚਾਰਂ ਭਯਂ ਤਤ੍ਰਾਪਸ੍ਮਾਰੋ ਨ ਵਿषੂਚਿਕਾ। ਵृਦ੍ਧਿਰ੍ਨਿਕਾਮਤਸ੍ਤਸ੍ਮਿਨ੍ਸਮ੍ਯਗ੍ਬੁਦ੍ਧਿਰਨੁਤ੍ਤਮਾ
'ਉਥੇ ਜਾਦੂ-ਟੋਨੇ ਦਾ ਡਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਮਿਰਗੀ, ਨਾ ਹੈਜ਼ਾ; ਉਥੇ ਚਾਹੀਦੀ ਵਾਧੂ ਹੋਵੇਗੀ, ਤੇ ਮਨ ਸਦਾ ਸਾਫ ਰਹੇਗਾ।'
ਆਰੋਗ੍ਯਂ ਸਰ੍ਵਤਸ਼੍ਚੈਵ ਦੀਰ੍ਘਾਯੁਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਜਾਧਨਂ। ਨਾਕਾਲੇ ਭਵਿਤਾ ਮृਤ੍ਯੁਰ੍ਗਾਵੋ ਨਾਲ੍ਪਪਯੋਮੁਚਃ
'ਉਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਤੰਦਰੁਸਤੀ, ਲੰਮੀ ਉਮਰ, ਸੰਤਾਨ ਤੇ ਧਨ ਹੋਵੇਗਾ; ਮੌਤ ਕਦੇ ਵਕਤ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗੀ, ਤੇ ਗਾਂਵਾਂ ਘੱਟ ਦੂਧ ਨਹੀਂ ਦੇਣਗੀਆਂ।'
ਨਾਕਾਲਫਲਿਤਾ ਵृਕ੍ਸ਼ਾ ਨੋਤ੍ਪਾਤਭਯਮਣ੍ਵਪਿ। ਏਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਂ ਸ੍ਤੋਤੁਮੁਦ੍ਯਤਃ
'ਵਿਰਖ ਅਣਸਮੇਂ ਫਲ ਨਹੀਂ ਲੈਣਗੇ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ ਦਾ ਡਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਸਤੂਤੀ ਕਰਨ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ।'
ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ॥ ਨਮੋਸ੍ਤ੍ਵਨਂਤਾਯ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਚੇਤਸੇ ਸ੍ਵਰੂਪਰੂਪਾਯ ਸਹਸ੍ਰਬਾਹਵੇ। ਸਹਸ੍ਰਰਸ਼੍ਮਿਪ੍ਰਭਵਾਯ ਵੇਧਸੇ ਵਿਸ਼ਾਲਦੇਹਾਯ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਕਰ੍ਮਣੇ
ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਆਖਿਆ: 'ਅਨੰਤ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਹੀ ਸਰੂਪ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕਿਰਣਾਂ ਦੇ ਸਰੋਤ, ਵੱਡੇ ਸਰੀਰ ਵਾਲੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਮ ਵਾਲੇ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਸਮਸ੍ਤਵਿਸ਼੍ਵਾਰ੍ਤਿਹਰਾਯ ਸ਼ਂਭਵੇ ਸਮਸ੍ਤਸੂਰ੍ਯਾਨਲਤਿਗ੍ਮਤੇਜਸੇ। ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਵਿਦ੍ਯਾਵਿਤਤਾਯ ਚਕ੍ਰਿਣੇ ਸਮਸ੍ਤਧੀਸ੍ਥਾਨਕृਤੇ ਸਦਾ ਨਮਃ
'ਸਾਰੇ ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਦੁਖ ਹਟਾਉਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੰਭੂ, ਸਾਰੇ ਸੂਰਜ ਤੇ ਅੱਗ ਤੋਂ ਵਧਕੇ ਤੇਜ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ ਰੂਪ, ਚਕਰਧਾਰੀ, ਸਾਰੀ ਬੁਧੀ ਦੇ ਆਧਾਰ, ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਅਨਾਦਿਦੇਵਾਚ੍ਯੁਤ ਸ਼ੇਖਰਪ੍ਰਭੋ ਭਾਵ੍ਯੁਦ੍ਭਵਦ੍ਭੂਤਪਤੇ ਮਹੇਸ਼੍ਵਰ। ਮਹਤ੍ਪਤੇ ਸਰ੍ਵਪਤੇ ਜਗਤ੍ਪਤੇ ਭੁਵਸ੍ਪਤੇ ਭੁਵਨਪਤੇ ਸਦਾ ਨਮਃ
'ਆਰੰਭ ਰਹਿਤ ਦੇਵਤਾ, ਕਦੇ ਨਾ ਨਾਸ ਹੋਣ ਵਾਲੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਭਵਿੱਖ, ਵਰਤਮਾਨ ਤੇ ਪੂਰਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਮਹਾਨ ਮਾਲਕ, ਸਾਰੇ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਧਰਤੀ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਜੀਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ—ਸਦਾ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਯਜ੍ਞੇਸ਼ ਨਾਰਾਯਣ ਜਿष੍ਣੁ ਸ਼ਂਕਰ ਕ੍ਸ਼ਿਤੀਸ਼ ਵਿਸ਼੍ਵੇਸ਼੍ਵਰ ਵਿਸ਼੍ਵਲੋਚਨ। ਸ਼ਸ਼ਾਂਕਸੂਰ੍ਯਾਚ੍ਯੁਤਵੀਰਵਿਸ਼੍ਵਪ੍ਰਵृਤ੍ਤਮੂਰ੍ਤੇਮृਤਮੂਰ੍ਤ ਅਵ੍ਯਯ
'ਯਜਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਨਾਰਾਯਣ, ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੰਕਰ, ਧਰਤੀ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਵਿਸ਼ਵ ਦੇ ਮਾਲਕ, ਸਭ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਵਾਲੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ ਚੰਦ, ਸੂਰਜ, ਅਚੁਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਦਾ ਮੂਲ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਰੂਪ ਦਿਖਾਈ ਤੇ ਨਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਅਟੱਲ—ਤੁਹਾਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਜ੍ਵਲਦ੍ਧੁਤਾਸ਼ਾਰ੍ਚਿ ਨਿਰੁਦ੍ਧਮਂਡਲ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ਨਾਰਾਯਣ ਵਿਸ਼੍ਵਤੋਮੁਖ। ਸਮਸ੍ਤਦੇਵਾਰ੍ਤਿਹਰਾਮृਤਾਵ੍ਯਯ ਪ੍ਰਪਾਹਿ ਮਾਂ ਸ਼ਰਣਗਤਂ ਤਥਾ ਵਿਭੋ
ਹੇ ਨਾਰਾਇਣ, ਤੇਰੀ ਜਲਦੀ ਹੋਈ ਪਵਿੱਤਰ ਅੱਗ ਸਾਰੇ ਪਾਸੇ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਹਰ ਥਾਂ ਵਲ ਹੈ। ਤੂੰ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੁੱਖਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਅਮਰ ਤੇ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਆਸਰੇ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਮੈਨੂੰ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਵਕ੍ਤ੍ਰਾਣ੍ਯਨੇਕਾਨਿ ਵਿਭੋ ਤਵਾਹਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯ ਗਤਿਂ ਪੁਰਾਣਮ੍। ਬ੍ਰਹ੍ਮਾਣਮੀਸ਼ਂ ਜਗਤਾਂ ਪ੍ਰਸੂਤਿਂ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੁਭ੍ਯਂ ਪ੍ਰਪਿਤਾਮਹਾਯ1.34.
ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਅਨੇਕ ਚਿਹਰੇ ਵੇਖਦਾ ਹਾਂ, ਤੇ ਯਜਨ ਦਾ ਪੁਰਾਣਾ ਰਾਹ ਵੀ। ਤੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਹੈਂ, ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੰਸਾਰ ਦਾ ਸਰੋਤ। ਹੇ ਵੱਡੇ ਪਿਤਾਮਾ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ।
ਸਂਸਾਰਚਕ੍ਰਕ੍ਰਮਣੈਰਨੇਕੈਃ ਕ੍ਵਚਿਦ੍ਭਵਾਨ੍ਦੇਵਵਰਾਧਿਦੇਵਃ। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਵਿਜ੍ਞਾਨਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਸਤ੍ਵੈਰੁਪਾਸ੍ਯਸੇ ਕਿਂ ਪ੍ਰਣਮਾਮ੍ਯਹਂ ਤ੍ਵਾਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਚੱਕਰ ਵਿਚ ਕਈ ਵਾਰੀ ਤੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰੂਪਾਂ ਵਿਚ ਆਉਂਦਾ ਹੈਂ। ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸਮਝ ਸਾਰੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਈ ਹੈ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪੂਜਦੇ ਹਨ; ਫਿਰ ਮੈਂ ਕਿਉਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਨਾ ਕਰਾਂ?
ਏਵਂ ਭਵਂਤਂ ਪ੍ਰਕृਤੇਃ ਪੁਰਸ੍ਤਾਦ੍ਯੋ ਵੇਤ੍ਤ੍ਯਸੌ ਸਰ੍ਵਵਿਦਾਂ ਵਰਿष੍ਠਃ। ਗੁਣਾਨ੍ਵਿਤੇषੁ ਪ੍ਰਸਭਂ ਵਿਵੇਦ੍ਯੋ ਵਿਸ਼ਾਲਮੂਰ੍ਤਿਸ੍ਤ੍ਵਿਹ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਰੂਪਃ
ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪ੍ਰਕ੍ਰਿਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸਭ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਗੁਣਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚ ਤੂੰ ਜਾਣਨ ਯੋਗ ਹੈਂ, ਪਰ ਇੱਥੇ ਤੇਰਾ ਵਿਸ਼ਾਲ ਰੂਪ ਬਹੁਤ ਸੁਖਮ ਹੈ।
ਵਾਕ੍ਪਾਣਿਪਾਦੈਰ੍ਵਿਗਤੇਨ੍ਦ੍ਰਿਯੋਪਿ ਕਥਂ ਭਵਾਨ੍ਵੈ ਸੁਗਤਿਸ੍ਸੁਕਰ੍ਮਾ। ਸਂਸਾਰਬਂਧੇ ਨਿਹਿਤੇਂਦ੍ਰਿਯੋਪਿ ਪੁਨਃ ਕਥਂ ਦੇਵਵਰੋਸਿ ਵੇਦ੍ਯਃ
ਬੋਲੀ, ਹੱਥ ਜਾਂ ਪੈਰ ਨਾ ਹੋਣ ਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਾ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਚੰਗਾ ਕਰਮ ਕਰਦਾ ਤੇ ਸੁਖੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈਂ? ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਵਿਚ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਤੈਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਜਾਣਿਆ ਜਾਵੇ?
ਮੂਰ੍ਤ੍ਤਾਦਮੂਰ੍ਤ੍ਤਂ ਨ ਤੁ ਲਭ੍ਯਤੇ ਪਰਂ ਪਰਂ ਵਪੁਰ੍ਦੇਵਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵੈਃ। ਸਂਸਾਰਵਿਚ੍ਛਿਤ੍ਤਿਕਰੈਰ੍ਯਜਦ੍ਭਿਰਤੋਵਸੀਯੇਤ ਚਤੁਰ੍ਮੁਖ ਤ੍ਵਮ੍
ਜਿਸ ਰੂਪ ਨੂੰ ਰੂਪਧਾਰੀ ਤੇ ਅਰੂਪਧਾਰੀ ਦੋਵੇਂ ਨਹੀਂ ਪਾ ਸਕਦੇ, ਉਹ ਪਰਮ ਰੂਪ ਹੈ। ਹੇ ਚੌਹਾਂ ਮੁਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਤੈਨੂੰ ਉਹ ਪੂਜਦੇ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹਨ, ਜੋ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜਦੇ ਹਨ।
ਪਰਂ ਨ ਜਾਨਂਤਿ ਯਤੋ ਵਪੁਸ੍ਤੇ ਦੇਵਾਦਯੋਪ੍ਯਦ੍ਭੁਤਰੂਪਧਾਰਿਨ੍। ਵਿਭੋਵਤਾਰੇਗ੍ਰਤਰਂ ਪੁਰਾਣਮਾਰਾਧਯੇਦ੍ਯਤ੍ਕਮਲਾਸਨਸ੍ਥਮ੍
ਤੇਰਾ ਪਰਮ ਰੂਪ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਅਜਬ ਰੂਪ ਧਾਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਨਹੀਂ ਪਤਾ। ਹੇ ਪ੍ਰਭੂ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਪੂਜਾ ਯੋਗ ਹੈ।
ਨ ਤੇ ਤਤ੍ਤ੍ਵਂ ਵਿਸ਼੍ਵਸृਜੋਪਿ ਯੋਨਿਮੇਕਾਂਤਤੋ ਵੇਤ੍ਤਿ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਭਾਵਃ। ਪਰਂ ਤ੍ਵਹਂ ਵੇਦ੍ਮਿ ਕਥਂ ਪੁਰਾਣਂ ਭਵਂਤਮਾਦ੍ਯਂ ਤਪਸਾ ਵਿਸ਼ੁਦ੍ਧਮ੍
ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ ਵੀ, ਪਵਿੱਤਰ ਮਨ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਤੇਰੀ ਸੱਚੀ ਹਸਤੀ ਜਾਂ ਤੇਰਾ ਵਿਲੱਖਣ ਸਰੋਤ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ। ਪਰ ਮੈਂ, ਤਪ ਨਾਲ, ਤੈਨੂੰ ਪਰਮ, ਪੁਰਾਣਾ ਤੇ ਮੂਲ ਸਤਿ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ।
ਪਦ੍ਮਾਸਨੋ ਵੈ ਜਨਕਃ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧ ਏਵਂ ਪ੍ਰਸਿਦ੍ਧਿਰ੍ਹ੍ਯਸਕृਤ੍ਪੁਰਾਣਾਤ੍। ਸਂਚਿਂਤ੍ਯ ਤੇ ਨਾਥ ਵਿਭੁਂ ਭਵਂਤਂ ਜਾਨਾਤਿ ਨੈਵਂ ਤਪਸਾਵਿਹੀਨਃ
ਕਮਲ ਉੱਤੇ ਬੈਠਾ ਹੋਇਆ ਪਿਤਾ ਸਭ ਨੂੰ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹ ਮਸ਼ਹੂਰੀ ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਆਈ ਹੈ। ਹੇ ਨਾਥ, ਤੈਨੂੰ ਧਿਆਨ ਕਰਕੇ ਹੀ ਜਾਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਤਪ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਨਹੀਂ ਜਾਣਦੇ।
ਅਸ੍ਮਾਦृਸ਼ੈਸ਼੍ਚ ਪ੍ਰਵਰੈਰ੍ਵਿਬੋਧ੍ਯਂ ਤ੍ਵਾਂ ਦੇਵਮੂਰ੍ਖਾਃ ਸ੍ਵਮਤਿਂ ਵਿਭਜ੍ਯ। ਪ੍ਰਬੋਦ੍ਧੁਮਿਚ੍ਛਨ੍ਤਿ ਨ ਤੇषੁ ਬੁਦ੍ਧਿਰੁਦਾਰਕੀਰ੍ਤਿष੍ਵਪਿ ਵੇਦਹੀਨਾਃ
ਮੇਰੇ ਵਰਗੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮਨੁੱਖ ਵੀ, ਆਪਣੀ ਮਤ ਨੂੰ ਵੰਡ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਜਾਗਰੂਕ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਪਰ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਵੇਦ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਗਿਆਨ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ।
ਜਨ੍ਮਾਂਤਰੈਰ੍ਵੇਦ ਵਿਵੇਕਬੁਦ੍ਧਿਭਿਰ੍ਭਵੇਦ੍ਯਥਾ ਵਾ ਯਦਿ ਵਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਃ। ਤਲ੍ਲਾਭਲੁਬ੍ਧਸ੍ਯ ਨ ਮਾਨੁषਤ੍ਵਂ ਨ ਦੇਵਗਂਧਰ੍ਵਪਤਿਃ ਸ਼ਿਵਃ ਸ੍ਯਾਤ੍
ਚਾਹੇ ਕਈ ਜਨਮਾਂ ਵਿਚ ਵੇਦ-ਵਿਵੇਕ ਨਾਲ ਜਾਂ ਹੋਰ ਕਿਸੇ ਚਾਨਣ ਨਾਲ, ਜੋ ਉਸ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਲਈ ਲਾਲਚੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਾ ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਬਣਦਾ, ਨਾ ਦੇਵ-ਗੰਧਰਵਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਨਾ ਹੀ ਸ਼ਿਵ।
ਨ ਵਿष੍ਣੁਰੂਪੋ ਭਗਵਾਨ੍ਸੁਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਸ੍ਥੂਲੋਸਿ ਦੇਵਃ ਕृਤਕृਤ੍ਯਤਾਯਾਃ। ਸ੍ਥੂਲੋਪਿ ਸੂਕ੍ਸ਼੍ਮਃ ਸੁਲਭੋਸਿ ਦੇਵ ਤ੍ਵਦ੍ਬਾਹ੍ਯਕृਤ੍ਯਾ ਨਰਕੇਪਤਂਤਿ
ਭਗਵਾਨ ਸਿਰਫ ਵਿਸ਼ਨੂ ਦੇ ਸੁਖਮ ਰੂਪ ਵਿਚ ਨਹੀਂ; ਤੂੰ ਵੱਡਾ ਰੂਪ ਵੀ ਹੈਂ, ਕਾਰਜ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਲਈ। ਹੇ ਦੇਵ, ਵੱਡਾ ਹੋ ਕੇ ਵੀ ਤੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਸੁਖਮ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈਂ; ਜੋ ਬਾਹਰਲੇ ਕਰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਡਿੱਗਦੇ ਹਨ।