ਏਤਯੋਰ੍ਵਚਸਾ ਦੇਵਿ ਆਵਯੋਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ। ਮਾਨਭਂਗੋ ਨ ਤੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਜ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁਭ ਮੋਹਣੀ, ਤੇਰੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ।
ਅਸ੍ਮਦਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਿ ਤਤ੍ਰ ਯਾਹਿ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਗੌਰ੍ਯੁਵਾਚ॥ ਅਹਂ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਦਸਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸਾਡੇ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਤੇ ਕਰੇ ਲਗ੍ਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚ ਮਯਾ ਧृਤਾ। ਏਹ੍ਯਾਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗੇ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤੇ ਪਤਿਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਆ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨੀਤਾ ਸਾ ਤੁ ਤਦਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦੇਵੀ ਸਾ ਮਧ੍ਯਤਃ ਕृਤਾ। ਪੁਰਸ੍ਸਰੌ ਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰੌ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਅੱਗੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਾਥੀ ਸੀ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਯਾਤਾ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਉਥੇ ਆ ਗਏ; ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਆਈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸੁਮੁਖੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਏषਾ ਦੇਵੀ ਕਰ੍ਮਕਰੀ ਅਹਂ ਤੇ ਵਸ਼ਗਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਮਾਦਿਸ਼ ਵਰਾਰੋਹੇ ਯਤ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤ੍ਵਿਹ
ਇਹ ਦੇਵੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਾਂ। ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ। ਤ੍ਰਪਯਾਧੋਮੁਖੀ ਦੇਵੀ ਨ ਚ ਕਿਂਚਿਦਵੋਚਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਲਜਾ ਨਾਲ ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੀ।
ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਾ ਦੇਵੀ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚੋਦਿਤਾ। ਕृਤਵਤ੍ਯਪਰਾਧਂ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਮ ਦੇਵਿ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਗਾਇਤਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਈ ਤੇ ਕਹਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭੁੱਲ ਕਰੀ ਹੈ; ਮਾਫ ਕਰ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।'
ਆਲਿਂਗ੍ਯ ਸਾਦਰਂ ਕਂਠੇ ਸਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪੀਡਿਤਾਂ। ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਸਾਂਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚੈष ਪਤਿਰ੍ਮਮ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਢਾਢਸ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਹਿਆ: 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਦਰਯੋਗ ਪਤੀ ਹੈ।'
ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਵਚਨਂ ਤਸ੍ਯ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪ੍ਰਾਣੇਸ਼੍ਵਰਃ ਪਤਿਃ। ਉਕ੍ਤਂ ਭਗਵਤਾ ਪੂਰ੍ਵਂ ਸृष੍ਟਿਕਾਲੇ ਵਿਰਿਂਚਿਨਾ
ਪਤੀ ਦਾ ਕਹਿਆ ਮੰਨਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਜੀਵਨ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੈ। ਇਹ ਵਿਰਿੰਚੀ ਨੇ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਦੇ ਸਮੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਦੱਸਿਆ ਸੀ।
ਨ ਚ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਪृਥਗ੍ਯਜ੍ਞੋ ਨ ਵ੍ਰਤਂ ਨਾਪ੍ਯੁਪੋषਣਮ੍। ਭਰ੍ਤਾ ਯਦ੍ਵਦਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤਤ੍ਤੁ ਕੁਰ੍ਯਾਦਕੁਤ੍ਸਯਾ
ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਵੱਖਰਾ ਯਜਨ, ਵਰਤ ਜਾਂ ਉਪਵਾਸ ਨਹੀਂ; ਪਤੀ ਜੋ ਕਹੇ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਨਫ਼ਰਤ ਦੇ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।
ਭਰ੍ਤृਨਿਂਦਾਂ ਯਾ ਕੁਰੁਤੇ ਸ੍ਵਸृਨਿਂਦਾਂ ਤਥੈਵ ਚ। ਪਰਿਵਾਦਂ ਪ੍ਰਲਾਪਂ ਵਾ ਨਰਕਂ ਸਾ ਤੁ ਗਚ੍ਛਤਿ
ਜੋ ਔਰਤ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਜਾਂ ਭੈਣ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਜਾਂ ਚੁਗਲਖੋਰੀ ਜਾਂ ਫ਼ਜ਼ੂਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਨਰਕ ਵਿਚ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।
ਪਤ੍ਯੌ ਜੀਵਤਿ ਯਾ ਨਾਰੀ ਉਪਵਾਸਵ੍ਰਤਂ ਚਰੇਤ੍। ਆਯੁष੍ਯਂ ਹਰਤੇ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਮृਤਾ ਨਰਕਮਿਚ੍ਛਤਿ
ਜਦ ਪਤੀ ਜੀਵਤ ਹੈ, ਜੇ ਔਰਤ ਉਪਵਾਸ ਜਾਂ ਵਰਤ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਪਤੀ ਦੀ ਉਮਰ ਘਟਾਉਂਦੀ ਹੈ; ਜੇ ਪਤੀ ਮਰ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਰਕ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਤ੍ਵਯਾ ਭਰ੍ਤੁਰ੍ਨ ਕਾਰ੍ਯਂ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਸਤਿ। ਨ ਚਾਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਤ੍ਵਂਗਂ ਤ੍ਵਯਾ ਸੇਵ੍ਯਂ ਕਥਂਚਨ
ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਨਾਰਾਜ਼ ਨਾ ਕਰੀਂ, ਸਤੀਏ; ਤੇ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਨੂੰ ਕਦੇ ਨਾ ਸੇਵਾ ਕਰੀਂ।
ਸਰ੍ਵਕਾਰ੍ਯੇ ਤ੍ਵਹਂ ਚਾਸ੍ਯ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਂ ਪਕ੍ਸ਼ਮਾਸ਼੍ਰਿਤਾ। ਸਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਮਾਯੇਸ੍ਸਾਧ੍ਵਿ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਨਾਰਦਪੁष੍ਕਰੌ
ਹਰ ਕੰਮ ਵਿਚ ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਪਾਸੇ ਰਹੀ ਹਾਂ; ਤੂੰ, ਸਾਧਵੀਏ, ਨਾਰਦ ਤੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਨਾਲ ਖੱਬੇ ਪਾਸੇ ਆ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮਸ੍ਥਾਨਾਨਿ ਚਾਨ੍ਯਾਨਿ ਸ੍ਥਿਤਾਨ੍ਯਾਯਤਨਾਨਿ ਚ। ਲਭੇ ਵੈ ਸ਼ੋਭਮਾਨੇਹ ਯਾਵਤ੍ਸृष੍ਟਿਃ ਪ੍ਰਜਾਯਤੇ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਹੋਰ ਸਥਾਨ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਥਾਵਾਂ ਬਣੇ ਹੋਏ ਹਨ; ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਸੋਭਾ ਪਾਵੇਂਗੀ, ਜਦ ਤੱਕ ਸ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਚੱਲਦੀ ਰਹੇ।
ਭਵਤ੍ਯਾ ਚ ਮਯਾ ਚੈਵ ਸ੍ਥਾਤਵ੍ਯਂ ਚ ਨ ਸਂਸ਼ਯਃ। ਪੁष੍ਕਰੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪਾਰ੍ਸ਼੍ਵੇ ਵਾਮਂ ਚ ਤ੍ਵਂ ਸਮਾਸ਼੍ਰਯ
ਤੂੰ ਤੇ ਮੈਂ, ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿਚ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਪਾਸੇ ਰਹਿਣਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਖੱਬਾ ਪਾਸਾ ਲੈ।
ਅਨੇਨ ਚੋਪਦੇਸ਼ੇਨ ਸੁਖਂ ਤਿष੍ਠ ਮਯਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯੁਵਾਚ॥ ਏਵਮੇਤਤ੍ਕਰਿष੍ਯਾਮਿ ਤਵ ਨਿਰ੍ਦੇਸ਼ਕਾਰਿਕਾ
ਇਸ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ। ਗਾਇਤਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: 'ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੰਦੇ ਹੋ, ਮੈਂ ਉਹੀ ਕਰਾਂਗੀ।'
ਤਵੈਵਾਜ੍ਞਾ ਮਯਾ ਕਾਰ੍ਯਾ ਤ੍ਵਂ ਮੇ ਪ੍ਰਾਣਸਮਾ ਸਖੀ। ਅਹਂ ਤੇ ਤ੍ਵਨੁਜਾ ਦੇਵਿ ਸਦਾ ਮਾਂ ਪਾਤੁਮਰ੍ਹਸਿ
ਤੇਰਾ ਆਦੇਸ਼ ਮੈਂ ਮੰਨਣਾ ਹੈ; ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦ ਵਰਗੀ ਸਖੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਛੋਟੀ ਹਾਂ, ਦੇਵੀ; ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਮੇਰੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰ।
ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਤਦਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪੁष੍ਕਰੇ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਸਹ। ਸ੍ਨਾਨਾਵਸਾਨੇ ਦੇਵਾਨਾਂ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਪ੍ਰਦਦੌ ਵਰਾਨ੍
ਉਸ ਵੇਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਦੇ ਨਾਲ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਇਸ਼ਨਾਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵਰ ਦਿਤੇ।
ਦੇਵਾਨਾਂ ਚ ਪਤਿਂ ਸ਼ਕ੍ਰਂ ਜ੍ਯੋਤਿषਾਂ ਚ ਦਿਵਾਕਰਂ। ਨਕ੍ਸ਼ਤ੍ਰਾਣਾਂ ਤਥਾ ਸੋਮਂ ਰਸਾਨਾਂ ਵਰੁਣਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਚਾਨਣ ਵਾਲਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸੋਮ ਨੂੰ ਤਾਰਿਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਵਰੁਣ ਨੂੰ ਪਾਣੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਜਾਪਤੀਨਾਂ ਦਕ੍ਸ਼ਂ ਚ ਨਦੀਨਾਂ ਚੈਵ ਸਾਗਰਂ। ਕੁਬੇਰਂ ਚ ਧਨਾਧ੍ਯਕ੍ਸ਼ਂ ਤਥਾ ਚਕ੍ਰੇ ਚ ਰਕ੍ਸ਼ਸਾਂ
ਉਸਨੇ ਦਕਸ਼ ਨੂੰ ਪ੍ਰਜਾ ਪਤੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਸਮੁੰਦਰ ਨੂੰ ਨਦੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਕੁਬੇਰ ਨੂੰ ਧਨ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਚਕ੍ਰ ਨੂੰ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ।
ਭੂਤਾਨਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵੇषਾਂ ਗਣਾਨਾਂ ਚ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍। ਮਾਨਵਾਨਾਂ ਮਨੁਂ ਚੈਵ ਪਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਗਰੁਡਂ ਤਥਾ
ਉਸਨੇ ਪਿਨਾਕੀਨ ਨੂੰ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਅਤੇ ਗਣਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਮਨੁ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ, ਅਤੇ ਗਰੁੜ ਨੂੰ ਪੰਛੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਬਣਾਇਆ।
ऋषੀਣਾਂ ਚ ਵਸਿष੍ਠਂ ਚ ਗ੍ਰਹਾਣਾਂ ਚ ਪ੍ਰਭਾਕਰਂ। ਏਵਮਾਦੀਨਿ ਵੈ ਦਤ੍ਵਾ ਦੇਵਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਸਨੇ ਵਸਿਸ਼ਠ ਨੂੰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ, ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਗ੍ਰਹਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਖੀ ਬਣਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਪਿਤਾਮਹਾ ਅੱਗੇ ਵਧੇ।
ਵਿष੍ਣੁਂ ਚ ਸ਼ਂਕਰਂ ਚੈਵ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਪ੍ਰੋਵਾਚ ਸਾਦਰਮ੍। ਪृਥਿਵ੍ਯਾਃ ਸਰ੍ਵਤੀਰ੍ਥੇषੁ ਭਵਂਤੌ ਪੂਜ੍ਯਸਤ੍ਤਮੌ
ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਅਤੇ ਸ਼ੰਕਰ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, 'ਪ੍ਰਥਵੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਤੀਰਥਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਸਭ ਤੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ ਹੋ।'
ਭਵਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਨ ਵਿਨਾ ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਤਾਮੇਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਲਿਂਗਂ ਵਾ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਵਾਪਿ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ ਯਤ੍ਰਕੁਤ੍ਰਚਿਤ੍
'ਤੁਹਾਡੇ ਦੋਵੇਂ ਦੇ ਬਿਨਾ ਕੋਈ ਤੀਰਥ ਕਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ; ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਲਿੰਗ ਜਾਂ ਪ੍ਰਤਿਮਾ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਓਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।'
ਤਤ੍ਤੀਰ੍ਥਂ ਪੁਣ੍ਯਤਾਂ ਯਾਤਿ ਸਰ੍ਵਮੇਵ ਫਲਪ੍ਰਦਂ। ਮਾਨਵਾ ਹ੍ਯੁਪਹਾਰੈਸ਼੍ਚ ਯੇ ਕਰਿष੍ਯਂਤਿ ਪੂਜਨਂ
'ਉਹ ਥਾਂ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਪਾ ਲੈਂਦੀ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਫਲ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਅਤੇ ਜੋ ਮਨੁੱਖ ਭੇਟਾਂ ਨਾਲ ਪੂਜਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪਾਉਂਦੇ ਹਨ।'
ਯੁष੍ਮਾਕਂ ਮਾਂ ਪੁਰਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਤੇषਾਂ ਰੋਗਭਯਂ ਕੁਤਃ। ਯੇषੁ ਰਾष੍ਟ੍ਰੇषੁ ਯੁष੍ਮਾਕਮੁਤ੍ਸਵਾਃ ਪੂਜਨਾਦਿਕਾਃ
'ਤੁਹਾਨੂੰ ਮੇਰੇ ਅੱਗੇ ਸਤਿਕਾਰ ਦੇ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਰੋਗ ਜਾਂ ਡਰ ਕਿਉਂ ਹੋਵੇ? ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਤੁਹਾਡੀ ਉਤਸਵ ਅਤੇ ਪੂਜਾ ਹੁੰਦੀ ਹੈ,'
ਪ੍ਰਵਰ੍ਤ੍ਸ੍ਯਂਤਿ ਕ੍ਰਿਯਾਃ ਸਰ੍ਵਾ ਯਤ੍ਫਲਂ ਤੇषੁ ਤਚ੍ਛृਣੁ। ਨਾਧਯੋ ਵ੍ਯਾਧਯਸ਼੍ਚੈਵ ਨੋਪਸਰ੍ਗਾ ਨ ਕ੍ਸ਼ੁਦ੍ਭਯਂ
'ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਚੱਲਣਗੇ; ਹੁਣ ਸੁਣੋ, ਉਹ ਥਾਂ ਕਿਹੜੇ ਫਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ: ਉਥੇ ਨਾ ਦੁਖ ਹੋਵੇਗਾ, ਨਾ ਰੋਗ, ਨਾ ਕੋਈ ਮੁਸੀਬਤ, ਨਾ ਭੁੱਖ ਦਾ ਡਰ।'