ਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯੇ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰਿਤਿ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾऽਭ੍ਯਵਨ੍ਦਤ। ਸਂਕੋਚ੍ਯ ਪਾਦੌ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਕਰੇਣ ਕਰੌ ਹਰੇਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਗਤ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ।' ਉਹ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੁਹੇ।
ਗृਹੀਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਮਯਾਚ੍ਯੁਤ। ਇਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਦਾ ਵਤ੍ਸ ਹृਦਯੇ ਤੇ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਅਚੁਤ। ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗੀ, ਪਿਆਰੇ।'
ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਭृਗੋਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯੇषਾ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭੇਗੀ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਇਹ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ ਤੇਰੀ ਹੈ।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਤ੍ਨੇਨ ਸਂਭੂਤਾ ਚੋਦਧੌ ਪੁਨਃ। ਭਗਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈषਾ ਅਵਤਾਰਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤੀ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦੇਵਤ੍ਵੇ ਦੇਵਦੇਹਾ ਵੈ ਮਾਨੁषਤ੍ਵੇ ਚ ਮਾਨੁषੀ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਹਾਯਾ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਦਾਂਪਤ੍ਯਵ੍ਰਤਿਨੀ ਚਿਰਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਵਿਆਹ ਦੀ ਨਿਬੜੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ।
ਯਨ੍ਮਯਾ ਚਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੋਤਨ੍ਮਾਂ ਵਦਸ੍ਵ ਵੈ। ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ॥ ਯਜ੍ਞਾਵਸਾਨਂ ਸਂਜਾਤਂ ਪ੍ਰੇषਿਤੋਹਂ ਤਵਾਂਤਿਕਂ
ਇਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਾਨਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਯਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਆਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਦੇਵਿ ਯਾਹਿ ਤਤ੍ਰ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਵੇ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਓ, ਦੇਵੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਓ।
ਪਸ਼੍ਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੁਵਾਚ॥ ਆਰ੍ਯੇ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਯਾਹਿ ਯਤ੍ਰ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣ ਲਈ ਜਾਓ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਲਾ, ਜਲਦੀ ਉਠੋ ਤੇ ਉਥੇ ਜਾਓ ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਪृष੍ਟੌ ਪਾਦੌ ਮਯਾ ਤਵ। ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਾਗ੍ਰਹੀਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰੇ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਲਏ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚਿਰਾਯਮਾਣਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਮਹਾਦੇਵਮਿਦਮਾਹ ਤਦਾ ਵਚਃ1.34.
ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਦੇਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਮਨਯਾ ਸਾਰ੍ਦ੍ਧਂ ਪਾਰ੍ਵਤ੍ਯਾऽਸੁਰਦੂषਣ। ਗੌਰੀ ਤ੍ਵਦਗ੍ਰਤੋ ਯਾਤੁ ਪਸ਼੍ਚਾਤ੍ਤ੍ਵਂ ਗਚ੍ਛ ਸ਼ਂਕਰ
ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਓ, ਅਸੁਰਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੀ। ਗੌਰੀ ਤੇਰੇ ਅੱਗੇ ਜਾਵੇ, ਤੇ ਤੂੰ ਪਿੱਛੋਂ ਜਾ, ਸ਼ੰਕਰ।
ਪ੍ਰਤਿਬੋਧ੍ਯਾਨਯ ਯਥਾ ਸ਼ੀਘ੍ਰਮਾਯਾਤਿ ਤਤ੍ਕੁਰੁ। ਏਵਮੁਕ੍ਤੌ ਤਦਾ ਤੌ ਤੁ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪਰਮੇਸ਼੍ਵਰੌ
ਉਸਨੂੰ ਜਗਾ ਕੇ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ; ਜੋ ਕੁਝ ਲੋੜੀਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕਰੋ ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਆ ਜਾਵੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦੇਸ਼ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਪਾਰਵਤੀ ਤੇ ਪਰਮੇਸ਼ਵਰ—
ਗਤ੍ਵਾਦਿष੍ਟੌ ਦਂਪਤੀ ਤਾਂ ਪ੍ਰੋਚਤੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾਮ੍। ਬृਹਤ੍ਕृਤ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਤਤ੍ਰ ਕਰਣੀਯਂ ਪਤਿਵ੍ਰਤੇ
ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਦੰਪਤੀ ਗਏ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: 'ਤੈਨੂੰ ਇਥੇ ਵੱਡਾ ਕੰਮ ਕਰਨਾ ਹੈ, ਪਤੀ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੀ।'
ਪृਚ੍ਛਸ੍ਵੇਮਾਂ ਵਰਾਰੋਹਾਂ ਗੌਰੀਂ ਪਰ੍ਵਤਨਂਦਿਨੀਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਚੈਤਾਂ ਵਿਸ਼ਾਲਾਕ੍ਸ਼ੀਮਿਂਦ੍ਰਾਣੀਂ ਵਾ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ
ਇਹ ਗੌਰੀ, ਪਹਾੜ ਦੀ ਧੀ, ਜਾਂ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਜਾਂ ਇੰਦ੍ਰਾਣੀ, ਹੇ ਸੁਭ ਮੋਹਣੀ, ਪੁੱਛ ਲੈ।
ਯਾਸਾਂ ਵਾ ਸ਼੍ਰਦ੍ਧਧਾਸਿ ਤ੍ਵਂ ਪृਚ੍ਛ ਦੇਵਿ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਆਸ਼ੀਰ੍ਵਾਦਸ੍ਤਯਾ ਦਤ੍ਤੋ ਦੇਵਦੇਵਸ੍ਯ ਸ਼ੂਲਿਨਃ
ਜਿਨ੍ਹਾਂ 'ਤੇ ਤੂੰ ਭਰੋਸਾ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਲੈ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦਾ ਹਾਂ। ਉਸਨੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸ਼ੂਲਧਾਰੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ।
ਸ਼ਰੀਰਾਰ੍ਧੇ ਚ ਤੇ ਗੌਰੀ ਸਦਾ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਤਿ ਸ਼ਂਕਰ। ਅਨਯਾ ਸ਼ੋਭਸੇ ਦੇਵ ਤ੍ਵਯਾ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਸੁਂਦਰ
ਗੌਰੀ ਤੇਰੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੱਧੇ ਹਿੱਸੇ ਵਿੱਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰਹੇਗੀ, ਹੇ ਸ਼ੰਕਰ। ਉਸਦੇ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਸੋਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹੋ, ਹੇ ਦੇਵ।
ਸੁਖਭਾਗਿ ਜਗਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਯਾ ਨਾਥੇਨ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਂਤੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਗृਹੀਤਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ, ਹੇ ਨਾਥ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਉਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਨੇ ਲੈ ਲਿਆ।
ਗੌਰ੍ਯ੍ਯਾ ਚ ਵਾਮਹਸ੍ਤੇ ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮ੍ਯਾ ਵੈ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰੇ। ਅਭਿਵਂਦ੍ਯ ਤੁ ਤਾਂ ਦੇਵੀਂ ਸ਼ਂਕਰੋ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਗੌਰੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਨਾਲ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਫੜਿਆ। ਉਸ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।
ਏਹ੍ਯਾਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗੇ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤੇ ਪਤਿਃ। ਤਤ੍ਰ ਗਚ੍ਛ ਵਰਾਰੋਹੇ ਸ੍ਤ੍ਰੀਣਾਂ ਭਰ੍ਤਾ ਪਰਾਗਤਿਃ
ਆਓ, ਹੇ ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਖੜਾ ਹੈ। ਉਥੇ ਜਾ, ਹੇ ਸੋਹਣੀ, ਔਰਤਾਂ ਲਈ ਪਤੀ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਲਕੜ ਹੈ।
ਬृਹਦਾਗ੍ਰਹਣੇ ਦੇਵਿ ਪ੍ਰਣਯਾਦ੍ਗਂਤੁਮਰ੍ਹਸਿ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚੈषਾ ਪਾਰ੍ਵਤੀ ਚ ਸ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਿ ਤਵਾਗ੍ਰਤਃ
ਇਸ ਵੱਡੀ ਬੁਲਾਵੇ 'ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇ ਪਾਰਵਤੀ ਤੇਰੇ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜੀਆਂ ਹਨ, ਹੇ ਦੇਵੀ।
ਏਤਯੋਰ੍ਵਚਸਾ ਦੇਵਿ ਆਵਯੋਸ਼੍ਚ ਸ਼ੁਭਾਨਨੇ। ਮਾਨਭਂਗੋ ਨ ਤੇ ਕਰ੍ਤੁਂ ਯਜ੍ਯਤੇ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯੇ
ਇਹ ਦੋਵਾਂ ਤੇ ਸਾਡੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁਭ ਮੋਹਣੀ, ਤੇਰੀ ਬੇਇੱਜਤੀ ਕਰਨ ਦਾ ਕੋਈ ਇਰਾਦਾ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ।
ਅਸ੍ਮਦਭ੍ਯਰ੍ਥਿਤਾ ਦੇਵਿ ਤਤ੍ਰ ਯਾਹਿ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ। ਗੌਰ੍ਯੁਵਾਚ॥ ਅਹਂ ਚ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ ਦੇਵਿ ਸਰ੍ਵਦਾ ਵਦਸਿ ਸ੍ਵਯਮ੍
ਸਾਡੇ ਬੇਨਤੀ 'ਤੇ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਉਥੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜਾ। ਗੌਰੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਹਾਂ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਆਪ ਕਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ਼੍ਚ ਤੇ ਕਰੇ ਲਗ੍ਨਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਚ ਮਯਾ ਧृਤਾ। ਏਹ੍ਯਾਗਚ੍ਛ ਮਹਾਭਾਗੇ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ ਤੇ ਪਤਿਃ
ਲਕਸ਼ਮੀ ਤੇਰੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਰੱਖੀ ਗਈ ਹੈ, ਤੇ ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਤੇਰੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਦਿੱਤਾ ਹੈ। ਆ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਜਿੱਥੇ ਤੇਰਾ ਪਤੀ ਤੇਰੀ ਉਡੀਕ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਨੀਤਾ ਸਾ ਤੁ ਤਦਾ ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਦੇਵੀ ਸਾ ਮਧ੍ਯਤਃ ਕृਤਾ। ਪੁਰਸ੍ਸਰੌ ਵਿष੍ਣੁਰੁਦ੍ਰੌ ਸ਼ਕ੍ਰਾਦ੍ਯਾਸ਼੍ਚ ਤਥਾ ਸੁਰਾਃ
ਉਹ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਦੋਵਾਂ ਨੇ ਵਿਚਕਾਰ ਰੱਖ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ, ਅੱਗੇ ਵਿਸ਼ਨੂ ਤੇ ਰੁਦ੍ਰ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਸਾਥੀ ਸੀ।
ਗਂਧਰ੍ਵਾਪ੍ਸਰਸਸ਼੍ਚੈਵ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਚਰਾਚਮ੍। ਤਤ੍ਰਾਯਾਤਾ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਃ ਪ੍ਰਿਯਾ
ਗੰਧਰਵ, ਅਪਸਰਾ ਅਤੇ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਚਲਦੇ ਤੇ ਅਚਲ—ਉਥੇ ਆ ਗਏ; ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਿਆਰੀ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇਵੀ ਵੀ ਆਈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਸੁਮੁਖੀਂ ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਸਰ੍ਵਲੋਕਪਿਤਾਮਹਃ। ਗਾਯਤ੍ਰ੍ਯਾ ਸਹਿਤੋ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਇਦਂ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਵੇਖ ਕੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਪਿਤਾ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਗਾਇਤਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਇਹ ਬੋਲਿਆ।
ਏषਾ ਦੇਵੀ ਕਰ੍ਮਕਰੀ ਅਹਂ ਤੇ ਵਸ਼ਗਸ੍ਥਿਤਃ। ਸਮਾਦਿਸ਼ ਵਰਾਰੋਹੇ ਯਤ੍ਤੇ ਕਾਰ੍ਯਂ ਮਯਾ ਤ੍ਵਿਹ
ਇਹ ਦੇਵੀ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਹੈ; ਮੈਂ ਹੁਣ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਹਾਂ। ਦੱਸ, ਸੋਹਣੀ, ਇੱਥੇ ਤੂੰ ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹੈਂ, ਮੈਂ ਉਹ ਕਰਾਂ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਚ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਯਂ ਦੇਵੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ। ਤ੍ਰਪਯਾਧੋਮੁਖੀ ਦੇਵੀ ਨ ਚ ਕਿਂਚਿਦਵੋਚਤ
ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਆਪ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਲਜਾ ਨਾਲ ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਦੇਵੀ ਕੁਝ ਵੀ ਨਾ ਬੋਲੀ।
ਪਾਦਯੋਃ ਪਤਿਤਾ ਦੇਵੀ ਗਾਯਤ੍ਰੀ ਬ੍ਰਹ੍ਮਚੋਦਿਤਾ। ਕृਤਵਤ੍ਯਪਰਾਧਂ ਤੇ ਕ੍ਸ਼ਮ ਦੇਵਿ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਗਾਇਤਰੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਦੇਵੀ ਦੇ ਪੈਰਾਂ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਗਈ ਤੇ ਕਹਿਆ: 'ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਭੁੱਲ ਕਰੀ ਹੈ; ਮਾਫ ਕਰ, ਦੇਵੀ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹਾਂ।'
ਆਲਿਂਗ੍ਯ ਸਾਦਰਂ ਕਂਠੇ ਸਾ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਪੀਡਿਤਾਂ। ਗਾਯਤ੍ਰੀਂ ਸਾਂਤ੍ਵਯਾਮਾਸ ਮਾਨ੍ਯਸ਼੍ਚੈष ਪਤਿਰ੍ਮਮ
ਉਸ ਨੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਾਇਤਰੀ ਨੂੰ ਗਲ ਲਾ ਕੇ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਦੁਖੀ ਸੀ, ਢਾਢਸ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਕਹਿਆ: 'ਇਹ ਮੇਰਾ ਆਦਰਯੋਗ ਪਤੀ ਹੈ।'