ਮਨ੍ਵਂਤਰੇ ਵ੍ਯਤੀਤੇ ਤੁ ਯਜ੍ਞਸ੍ਯਾਵਭृਥੋਭਵਤ੍। ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣੇ ਦਤ੍ਤਾ ਪ੍ਰਾਚੀ ਹੋਤੁਸ੍ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ
ਜਦ ਮਾਨਵੰਤਰੀ ਲੰਘ ਗਿਆ, ਯਜਨ ਦਾ ਅਵਭ੍ਰਥ ਹੋਇਆ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਦਿੱਤੀ, ਹੋਤਾ ਨੂੰ ਪੂਰਬੀ ਦੱਖਣਾ।
ਅਦ੍ਧ੍ਵਰ੍ਯਵੇ ਪ੍ਰਤੀਚੀ ਤੁ ਉਦ੍ਗਾਤੁਸ਼੍ਚੋਤ੍ਤਰਾ ਤਥਾ। ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯਂ ਸਕਲਂ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਦਦੌ ਤੇषਾਂ ਤੁ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍
ਅਧਵਰਯੂ ਨੂੰ ਪੱਛਮੀ ਦੱਖਣਾ, ਉਦਗਾਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ; ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਸਮੂਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੱਖਣਾ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ।
ਧੇਨੂਨਾਂ ਚ ਸ਼ਤਂ ਪ੍ਰਾਜ੍ਞੈਰ੍ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਯਜ੍ਞਸਿਦ੍ਧਯੇ। ਅष੍ਟੌ ਤੁ ਯਜ੍ਞਵਾਹਾਨਾਂ ਚਤ੍ਵਾਰਿਂਸ਼ਾਧਿਕਾਸ੍ਤਥਾ
ਯਜਨ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਗਿਆਨੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਸੌ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ; ਤੇ ਅਠਚਾਲੀ sacrificial ਪਸ਼ੂ ਵੀ।
ਦ੍ਵਿਤੀਯਸ੍ਥਾਨਿਨਾਂ ਚੈਵ ਚਤੁਰ੍ਵਿਂਸ਼ਤ੍ਪ੍ਰਕੀਰ੍ਤਿਤਾਃ। षੋਡਸ਼ੈਵ ਤृਤੀਯਾਨਾਂ ਦੇਯਾ ਵੈ ਧੇਨਵਃ ਸ਼ੁਭਾਃ
ਦੂਜੇ ਸਥਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਚੌਵੀ ਗਾਂ ਦੱਸੀਆਂ ਗਈਆਂ; ਤੇ ਤੀਜੇ ਲਈ ਸੋਲ੍ਹਾਂ ਸ਼ੁਭ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ।
ਦ੍ਵਾਦਸ਼ੈਵ ਤਥਾ ਚਾਨ੍ਯਾ ਆਗ੍ਨੀਧ੍ਰਾਦਿषੁ ਦਾਪਯੇਤ੍। ਅਨਯਾ ਸਂਖ੍ਯਯਾ ਚੈਵ ਗ੍ਰਾਮਾਨ੍ਦਾਸੀਰਜਾਵਿਕਂ
ਅੱਗਨੀਧ੍ਰਾ ਆਦਿ ਲਈ ਵੀ ਬਾਰਾਂ ਹੋਰ ਗਾਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਜਾਣ; ਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਿੰਡ, ਦਾਸੀਆਂ ਤੇ ਪਸ਼ੂ।
ਸਹਸ੍ਰਭੋਜ੍ਯਂ ਦਾਤਵ੍ਯਂ ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਚਾਵਭृਥੇ ਕ੍ਰਤੌ। ਯਜਮਾਨੇਨ ਸਰ੍ਵਸ੍ਵਂ ਦੇਯਂ ਸ੍ਵਾਯਂਭੁਵੋਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਅਵਭ੍ਰਥ ਨ੍ਹਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹਜ਼ਾਰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ; ਯਜਮਾਨ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਦੇਣਾ ਹੈ, ਸਵਯੰਭੂ ਨੇ ਐਸਾ ਕਿਹਾ।
ਅਦ੍ਧ੍ਵਰ੍ਯੂਣਾਂ ਸਦਸ੍ਯਾਨਾਂ ਸ੍ਵੇਚ੍ਛਯਾ ਦਾਨਮਿष੍ਯਤੇ। ਵਿष੍ਣੁਂ ਚਾਹੂਯ ਵੈ ਬ੍ਰਹ੍ਮਾ ਵਾਕ੍ਯਮਾਹ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਃ
ਯਜਨ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਪੰਡਤਾਂ ਤੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਵਲੋਂ ਦਾਨ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਸੱਦ ਕੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹੀਆਂ।
ਅਭਿਪ੍ਰਸਾਦ੍ਯ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਤ੍ਵਮਿਹਾਨਯ ਸੁਵ੍ਰਤ। ਤ੍ਵਯਿ ਦृष੍ਟੇ ਨ ਸਾ ਕੋਪਂ ਕਰਿष੍ਯਤਿ ਸ਼ੁਭਾਨਨਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਕੇ, ਹੇ ਸੁਵਰਤ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਥੇ ਲਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ, ਹੇ ਸੁਭ ਅਨਨ ਵਾਲੀ, ਉਹ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗੀ।
ਸ੍ਨਿਗ੍ਧੈਃ ਸਾਨੁਨਯੈਰ੍ਵਾਕ੍ਯੈਰ੍ਹੇਤੁਯੁਕ੍ਤੈਰ੍ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਤ੍ਵਂ ਸਦਾ ਮਧੁਰਾਭਾषੀ ਜਿਹ੍ਵਾ ਤੇ ਸ੍ਰਵਤੇਮृਤਮ੍
ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਨਰਮ ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਤਰਕ ਨਾਲ, ਬੜੀ ਮਿੱਠੀ ਬੋਲੀ ਬੋਲਦਾ ਹੈਂ। ਤੇਰੀ ਜੀਭ ਤੋਂ ਤਾਂ ਅੰਮ੍ਰਿਤ ਵਗਦਾ ਹੈ।
ਯਃ ਕਰੋਤਿ ਨ ਤੇ ਵਾਕ੍ਯਂ ਤ੍ਰੈਲੋਕ੍ਯੇ ਨ ਸ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਗਂਧਰ੍ਵੈਃ ਸਹਿਤੋ ਗਤ੍ਵਾ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਮਮ ਸਮਾਨਯ
ਜੋ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਮੰਨਦਾ, ਉਹ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਦਿੱਸਦਾ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਜਾ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਲਿਆ ਆ।
ਤ੍ਵਯਾ ਪ੍ਰਸਾਦਿਤਾ ਸਾਦ੍ਧ੍ਵੀ ਤੁष੍ਟਾ ਸਾ ਤ੍ਵੇष੍ਯਤਿ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਵਿਲਂਬੋ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯੋ ਵ੍ਰਜ ਮਾਧਵ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਜਦ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਰਾਜੀ ਕਰ ਲਵੇਂਗਾ, ਉਹ ਧਰਮਵਾਨ ਔਰਤ ਜ਼ਰੂਰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਤੂੰ ਦੇਰੀ ਨਾ ਕਰ, ਹੇ ਮਾਧਵ, ਫ਼ੌਰਨ ਜਾ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਸ੍ਤੇ ਪੁਰਤੋ ਯਾਤੁ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਃ ਸਦਨਂ ਸ਼ੁਭਾ। ਤਸ੍ਯਾਸ੍ਤ੍ਵਂ ਪਦਵੀਂ ਗਚ੍ਛ ਸਾਂਤ੍ਵਯਸ੍ਵ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਮਮ
ਤੇਰੀ ਲਕਸ਼ਮੀ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਘਰ ਵੱਲ ਜਾਵੇ। ਤੂੰ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪੈ ਕੇ, ਮੇਰੀ ਪਿਆਰੀ ਨੂੰ ਮਨਾਓ।
ਨ ਚ ਤੇ ਵਿਪ੍ਰਿਯਂ ਦੇਵਿ ਵਿਵਿਕ੍ਤਂ ਕਰ੍ਤੁਮੀਹਤੇ। ਮੁਖਂ ਪ੍ਰੇਕ੍ਸ਼੍ਯ ਸਦਾ ਕਾਲਂ ਵਰ੍ਤਤੇ ਤਵ ਸੁਂਦਰਿ
ਉਹ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਕਦੇ ਵੀ ਤੇਰੇ ਲਈ ਅਲੱਗ ਹੋ ਕੇ ਕੋਈ ਨਾਪਸੰਦ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ। ਹਮੇਸ਼ਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ, ਉਹ ਤੇਰਾ ਚਿਹਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਹੀ ਕੰਮ ਕਰਦੀ ਹੈ।
ਏਵਂਵਿਧਾਨਿ ਵਾਕ੍ਯਾਨਿ ਮਧੁਰਾਣਿ ਬਹੂਨਿ ਚ। ਦੇਵੀ ਸ਼੍ਰਾਵਯਿਤਵ੍ਯਾ ਸਾ ਯਥਾਤੁष੍ਟਾऽਚਿਰਾਦ੍ਭਵੇਤ੍
ਇਹ ਜਿਹੀਆਂ ਮਿੱਠੀਆਂ ਤੇ ਕਈ ਗੱਲਾਂ ਦੇਵੀ ਨੂੰ ਸੁਣਾਈਆਂ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਜਲਦੀ ਰਾਜੀ ਹੋ ਜਾਵੇ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਸ੍ਤਦਾ ਵਿष੍ਣੁਰ੍ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ ਲੋਕਕਾਰਿਣਾ। ਜਗਾਮ ਤ੍ਵਰਿਤੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀ ਯਤ੍ਰ ਤਿष੍ਠਤਿ
ਜਦ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਜੋ ਲੋਕਾਂ ਦਾ ਰਚਨਹਾਰ ਹੈ, ਨੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਿਆ, ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਤੁਰੰਤ ਉੱਥੇ ਗਿਆ ਜਿੱਥੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਰਹਿ ਰਹੀ ਸੀ।
ਦੂਰਾਦੇਵਾਗਚ੍ਛਮਾਨਂ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾ ਸਹ ਚ ਕੇਸ਼ਵਮ੍। ਉਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸਤ੍ਵਰਾ ਭੂਤ੍ਵਾ ਵਿष੍ਣੁਨਾ ਚਾਭਿਵਂਦਿਤਾ
ਕੇਸ਼ਵ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਦੂਰੋਂ ਆਉਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਉੱਠੀ ਤੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਨਮਸ੍ਤੇ ਦੇਵਦੇਵੇਸ਼ਿ ਬ੍ਰਹ੍ਮਪਤ੍ਨਿ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ। ਤ੍ਵਾਂ ਨਮਸ੍ਕृਤ੍ਯ ਸਰ੍ਵੋ ਹਿ ਜਨਃ ਪਾਪਾਤ੍ਪ੍ਰਮੁਚ੍ਯਤੇ
ਨਮਸਕਾਰ ਹੈ ਤੈਨੂੰ, ਹੇ ਦੇਵਾਂ ਦੀ ਦੇਵੀ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ। ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਹਰ ਕੋਈ ਪਾਪ ਤੋਂ ਛੁਟਕਾਰਾ ਪਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ।
ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਮਹਾਭਾਗਾ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਂ ਹृਦਿ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਅਹਰ੍ਨਿਸ਼ਂ ਚਿਂਤਯਂਸ੍ਤ੍ਵਾਂ ਪ੍ਰਸਾਦਂ ਤੇਭਿਕਾਂਕ੍ਸ਼ਤਿ
ਤੂੰ ਪਤੀ ਦੇ ਪਰਤੀ ਵਫ਼ਾਦਾਰ, ਵੱਡੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦੀ ਹੈਂ। ਦਿਨ-ਰਾਤ, ਤੈਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਿਹਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ।
ਸਖੀਂ ਚੈਨਾਂ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਪृਚ੍ਛ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਂ ਭृਗੁਸੁਤਾਂ ਸਤੀਮ੍। ਯਦਿ ਚ ਸ਼੍ਰਦ੍ਦਧਾ ਨਾਸਿ ਵਾਕ੍ਯਾਦਸ੍ਮਾਤ੍ਸੁਲੋਚਨੇ
ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ ਸਖੀ ਲਕਸ਼ਮੀ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਧਰਮਵਾਨ ਧੀ, ਨੂੰ ਪੁੱਛ ਲੈ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਤੇ ਭਰੋਸਾ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤਃ ਸ਼ੌਰਿਃ ਸਾਵਿਤ੍ਰ੍ਯਾਸ਼੍ਚਰਣਦ੍ਵਯਮ੍। ਉਭਾਭ੍ਯਾਂ ਚੈਵ ਹਸ੍ਤਾਭ੍ਯਾਂ ਕ੍ਸ਼ਮ ਦੇਵਿ ਨਮੋਸ੍ਤੁ ਤੇ
ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਸ਼ੌਰੀ ਨੇ ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਦੋਵੇਂ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਦੋਵੇਂ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਮਾਫ ਕਰ, ਹੇ ਦੇਵੀ, ਤੈਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ।'
ਜਗਦ੍ਵਂਦ੍ਯੇ ਜਗਨ੍ਮਾਤਰਿਤਿ ਸ੍ਪृष੍ਟ੍ਵਾऽਭ੍ਯਵਨ੍ਦਤ। ਸਂਕੋਚ੍ਯ ਪਾਦੌ ਸਾ ਦੇਵੀ ਸ੍ਵਕਰੇਣ ਕਰੌ ਹਰੇਃ
ਉਸ ਦੇ ਪੈਰ ਛੁਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, 'ਹੇ ਜਗਤ ਦੀ ਮਾਂ, ਜਗਤ ਵਲੋਂ ਪੂਜਣਯੋਗ।' ਉਹ ਦੇਵੀ, ਆਪਣੇ ਪੈਰ ਪਿੱਛੇ ਕਰਕੇ, ਹਰੀ ਦੇ ਹੱਥ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਛੁਹੇ।
ਗृਹੀਤ੍ਵੋਵਾਚ ਤਂ ਵਿष੍ਣੁਂ ਸਰ੍ਵਂ ਕ੍ਸ਼ਾਨ੍ਤਂ ਮਯਾਚ੍ਯੁਤ। ਇਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਃ ਸਦਾ ਵਤ੍ਸ ਹृਦਯੇ ਤੇ ਨਿਵਤ੍ਸ੍ਯਤਿ
ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਂ ਮਾਫ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਹੇ ਅਚੁਤ। ਇਹ ਲਕਸ਼ਮੀ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੇਰੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸੇਗੀ, ਪਿਆਰੇ।'
ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਚਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਰਤਿਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਕਰ੍ਹਿਚਿਤ੍। ਭृਗੋਃ ਪਤ੍ਨ੍ਯਾਂ ਸਮੁਤ੍ਪਨ੍ਨਾ ਪਤ੍ਨ੍ਯੇषਾ ਤਵ ਸੁਵ੍ਰਤਾ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਕਿਤੇ ਸੁਖ ਨਹੀਂ ਲੱਭੇਗੀ। ਭ੍ਰਿਗੁ ਦੀ ਪਤਨੀ ਤੋਂ ਜਨਮੀ, ਇਹ ਧਰਮਵਾਨ ਪਤਨੀ ਤੇਰੀ ਹੈ।
ਦੇਵਦਾਨਵਯਤ੍ਨੇਨ ਸਂਭੂਤਾ ਚੋਦਧੌ ਪੁਨਃ। ਭਗਵਾਨ੍ਯਤ੍ਰ ਤਤ੍ਰੈषਾ ਅਵਤਾਰਂ ਚ ਕੁਰ੍ਵਤੀ
ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੁੜ ਸਮੁੰਦਰ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ ਹੋਈ। ਹੇ ਭਗਵਾਨ, ਇੱਥੇ ਉਹ ਆਪਣਾ ਅਵਤਾਰ ਲੈ ਰਹੀ ਹੈ।
ਦੇਵਤ੍ਵੇ ਦੇਵਦੇਹਾ ਵੈ ਮਾਨੁषਤ੍ਵੇ ਚ ਮਾਨੁषੀ। ਤ੍ਵਤ੍ਸਹਾਯਾ ਨ ਸਂਦੇਹੋ ਦਾਂਪਤ੍ਯਵ੍ਰਤਿਨੀ ਚਿਰਮ੍
ਚਾਹੇ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੇਵੀ ਦੇਹ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਨੁੱਖੀ ਰੂਪ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਸਾਥੀ ਹੈ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਉਹ ਵਿਆਹ ਦੀ ਨਿਬੜੀ ਰਹੀ ਹੈ, ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਲਈ।
ਯਨ੍ਮਯਾ ਚਾਤ੍ਰ ਕਰ੍ਤ੍ਤਵ੍ਯਂ ਪ੍ਰਭੋਤਨ੍ਮਾਂ ਵਦਸ੍ਵ ਵੈ। ਵਿष੍ਣੁਰੁਵਾਚ॥ ਯਜ੍ਞਾਵਸਾਨਂ ਸਂਜਾਤਂ ਪ੍ਰੇषਿਤੋਹਂ ਤਵਾਂਤਿਕਂ
ਇਥੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ। ਵਿਸ਼ਨੂੰ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਯਜਨ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।
ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਮਾਨਯ ਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਰਂ ਮਯਾ ਸ੍ਨਾਨਂ ਸਮਾਚਰੇਤ੍। ਆਗਚ੍ਛ ਤ੍ਵਰਿਤਾ ਦੇਵਿ ਯਾਹਿ ਤਤ੍ਰ ਮੁਦਾਨ੍ਵਿਤਾ
ਸਾਵਿਤਰੀ ਨੂੰ ਜਲਦੀ ਲਿਆਓ, ਤਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਨ੍ਹਾਵੇ। ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਓ, ਦੇਵੀ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉਥੇ ਜਾਓ।
ਪਸ਼੍ਯਸ੍ਵ ਸ੍ਵਪਤਿਂ ਗਤ੍ਵਾ ਦੇਵੈਃ ਸਰ੍ਵੈਸ੍ਸਮਨ੍ਵਿਤਮ੍। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮੀਰੁਵਾਚ॥ ਆਰ੍ਯੇ ਉਤ੍ਤਿष੍ਠ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਯਾਹਿ ਯਤ੍ਰ ਪਿਤਾਮਹਃ
ਉਸਦੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਵੇਖਣ ਲਈ ਜਾਓ। ਲਕਸ਼ਮੀ ਨੇ ਕਿਹਾ: ਆਦਰਯੋਗ ਮਹਿਲਾ, ਜਲਦੀ ਉਠੋ ਤੇ ਉਥੇ ਜਾਓ ਜਿੱਥੇ ਪਿਤਾਮਹ ਹੈ।
ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਯਾ ਨ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਸ੍ਪृष੍ਟੌ ਪਾਦੌ ਮਯਾ ਤਵ। ਉਤ੍ਥਾਪ੍ਯ ਸਾਗ੍ਰਹੀਦ੍ਧਸ੍ਤਂ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣੇ ਕਰੇ
ਤੇਰੇ ਬਿਨਾ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੂਹ ਲਏ ਹਨ। ਉਸਨੇ ਉਠਾ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਹੱਥ ਉਸਦੇ ਸੱਜੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਲਿਆ।
ਚਿਰਾਯਮਾਣਾਂ ਸਾਵਿਤ੍ਰੀਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਦੇਵਃ ਪਿਤਾਮਹਃ। ਸਮੀਪਸ੍ਥਂ ਮਹਾਦੇਵਮਿਦਮਾਹ ਤਦਾ ਵਚਃ1.34.
ਸਾਵਿਤਰੀ ਦੇ ਦੇਰ ਕਰਦੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਿਤਾਮਹ ਦੇਵ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨੇੜੇ ਖੜੀ ਮਹਾਦੇਵੀ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਕਹੀ।