ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਵਨਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨੈਵਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਚ ਰਾਘਵ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਵਸਿष੍ਯਾਮਿ ਵਰ੍षਾਣੀਹ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
'ਮੈਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਅਯੋਧਿਆ। ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਰਹਾਂਗਾ।'
ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਅਨੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ ਭੂਪ ਆਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅਯੋਧਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸੀ ਰਾਹ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।'
ਯਦਿ ਜੀਵਾਮਿ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਪਿਤੁਃ ਪੁਰਮ੍। ਤਪਸ੍ਸਂਭਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
'ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?'
ਵ੍ਰਜ ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਃ ਪਂਥਾਮਾ ਚ ਤੇ ਪਰਿਪਂਥਿਨਃ। ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
'ਚੱਲ, ਮਿੱਠੇ, ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਚੰਗਾ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਰਾਜ੍ਯਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਭਰਤੌ ਚੋਭੌ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਕਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ; ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਭਰਤ ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਸ੍ਤੁ ਵਨਵਾਸੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਅਨਾਰਤਂ ਦਿਵਾ ਚਾਹਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚੈਵ ਪਰਂਤਪ
ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਮਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਰੋਮਿ ਵ੍ਰਜ ਸੌਮ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮੁਵਾਚ ਰਘੁਨਂਦਨਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਜਾ। ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕਥਂ ਪੂਰ੍ਵਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾ ਨਿਰ੍ਗਤੋਸਿ ਮਯਾ ਸਹ। ਵਨੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਮ ਨਵਵਰ੍षਾਣਿ ਪਂਚ ਚ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅਯੋਧਿਆ ਛੱਡੀ? ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨੌਂ ਸਾਲ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਰਹਾਂਗਾ।
ਨ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਪਿ ਨਿਵਸੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਮ ਸਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੱਸਾਂਗਾ; ਜੋ ਭਾਗ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨਯ ਮਾਮਪਿ ਰਾਘਵ। ਇਦਾਨੀਮਰ੍ਧਮਾਰ੍ਗੇ ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ। ਹੁਣ, ਰਸਤੇ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ?
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਂ ਨਾਹਂ ਗਂਤਾ ਵਨੇ ਪੁਨਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਨਿਸਚਲਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਮਾਮਨੁਵ੍ਰਜ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਏਕੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਨਨਮ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਮੇ ਤ੍ਵਿਯਂ ਸੀਤਾ ਰਾਮੇਣੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਆ, ਹੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਦੂਜਾ ਸਾਥੀ ਸੀਤਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਥ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਮਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਮਰ੍ਯਾਦਾਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸੀਮਾਂ ਪਰਂਤਪੌ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਕੇ ਉਠ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਦੋਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਰਯਾਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਅਜਗਂਧਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍। ਅष੍ਟਾਂਗਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਨਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਅਠਾਂਗ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ, ਸੁਗੰਧ ਰਹਿਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਨਾਕੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰੋਮਾਂਚਿਤਸ਼ਰੀਰਕਃ1.33.
ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਾਵ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਾਤ੍ਵਿਕਂ ਭਾਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤਰਜਸ੍ਤਮਾਃ। ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਾਰਣਂ ਦੇਵਂ ਬੁਬੁਧੇ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਮ੍
ਸਾਤਵਿਕ ਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਯੋऽਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਸ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਕृਤਸ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਸੁਖਦੁਃਖਦਸ਼੍ਚ। ਸਂਹਾਰਹੇਤੁਰਪਿ ਯਃ ਪੁਨਰਂਤਕਾਲੇ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੀ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਣੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਯੋऽਯਂ ਸਕृਦ੍ਵਿਮਲਚਾਰੁਵਿਲੋਲਤੋਯਾਂ ਗਂਗਾਂ ਮਹੋਰ੍ਮਿਵਿषਮਾਂ ਗਗਨਾਤ੍ਪਤਂਤੀਮ੍। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਦਧੇऽਸ੍ਰਜਮਿਵ ਪ੍ਰਵਿਲੋਲਪੁष੍ਪਾਂ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜਿਸ ਨੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਲਦੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰਂ ਪਰਿਕਮ੍ਪ੍ਯਮਾਨਂ ਕੈਲਾਸਸ਼ृਂਗਸਦृਸ਼ੇਨ ਦਸ਼ਾਨਨੇਨ। ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਵਿਧृਤਂ ਸ੍ਥਿਰਤਾਂ ਦਧਾਰ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਹਿਲਾਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਥਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਯੇਨਾਸਕृਦ੍ਦਨੁਸੁਤਾਃ ਸਮਰੇ ਨਿਰਸ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗਗਣਾਸ਼੍ਚ ਵਰੈਃ ਸਮਗ੍ਰੈਃ। ਸਂਯੋਜਿਤਾ ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਫਲਮੂਲਭਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜਿਸ ਨੇ, ਕਈ ਵਾਰੀ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰਾਇਆ; ਤੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰੇ ਚ ਨਯਨੇ ਚ ਤਥਾ ਭਗਸ੍ਯ ਪੂष੍ਣਸ੍ਤਥਾ ਦਸ਼ਨਪਂਕ੍ਤਿਮਪਾਤਯਚ੍ਚ। ਤਸ੍ਤਂਭਯਃ ਕੁਲਿਸ਼ਯੁਕ੍ਤਮਥੇਂਦ੍ਰਹਸ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜਿਸ ਨੇ, ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿਚ, ਭਗਾ ਤੇ ਪੂਸ਼ਣ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤੀਆਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਦੀ ਕਤਾਰ ਢਾਹ ਦਿੱਤੀ, ਤੇ ਇੰਦਰ ਦੇ ਵਜਰ ਵਾਲੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਅਸਥਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਏਨਃਕृਤੋਪਿਵਿषਯੇष੍ਵਪਿਸਕ੍ਤਚਿਤ੍ਤਾਜ੍ਞਾਨਾਨ੍ਵਯਸ਼੍ਰੁਤਗੁਣੈਰਪਿਨੈਵਯੁਕ੍ਤਾਃ। ਯਂ ਸਂਸ਼੍ਰਿਤਾਃ ਸੁਖਭੁਜਃ ਪੁਰੁषਾ ਭਵਂਤਿ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜਿਸ ਨੂੰ, ਪਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਵਿਚ ਰੁਝੇ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਗਿਆਨ, ਵੰਸ਼ ਜਾਂ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਲੋਕ, ਜਦ ਉਸ ਦਾ ਆਸਰਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਸੁਖ ਭੋਗਣ ਵਾਲੇ ਬਣ ਜਾਂਦੇ ਹਨ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਅਤ੍ਰਿਪ੍ਰਸੂਤਿਰਵਿਕੋਟਿਸਮਾਨਤੇਜਾਃ ਸਂਤ੍ਰਾਸਨਂ ਵਿਬੁਧਦਾਨਵਸਤ੍ਤਮਾਨਾਮ੍। ਯਃ ਕਾਲਕੂਟਮਪਿਬਤ੍ਪ੍ਰਸਭਂ ਸੁਦੀਪ੍ਤਂ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜਿਸ ਦੀ ਪੈਦائش ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਚਮਕ ਕਈ ਸੂਰਜਾਂ ਵਰਗੀ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੇਵਤੇ ਤੇ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰਮੌਰਾਂ ਨੂੰ ਡਰਾਇਆ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਜਬਰ ਨਾਲ ਪੀ ਲਿਆ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਜੋ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਬ੍ਰਹ੍ਮੇਂਦ੍ਰਰੁਦ੍ਰਮਰੁਤਾਂ ਚ ਸषਣ੍ਮੁਖਾਨਾਂ ਦਦ੍ਯਾਦ੍ਵਰਂ ਸੁਬਹੁਸ਼ੋ ਭਗਵਾਨ੍ਮਹੇਸ਼ਃ। ਨਨ੍ਦਿਂ ਚ ਮृਤ੍ਯੁਵਦਨਾਤ੍ਪੁਨਰੁਜ੍ਜਹਾਰ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਮਹੇਸ਼, ਜੋ ਬ੍ਰਹਮਾ, ਇੰਦ੍ਰ, ਰੁਦ੍ਰ, ਮਰੁਤਾਂ ਅਤੇ ਛੇ-ਮੁਖ ਵਾਲੇ ਕਾਰਤਿਕੇ ਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਨੰਦੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਮੂੰਹ ਤੋਂ ਮੁਕਾਇਆ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਜੋ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਆਰਾਧਿਤਃ ਸੁਤਪਸਾ ਹਿਮਵਨ੍ਨਿਕੁਂਜੇ ਧੂਮਵ੍ਰਤੇਨ ਮਨਸਾਪਿ ਪਰੈਰਗਮ੍ਯੇ। ਸਂਜੀਵਨੀਮਕਥਯਦ੍ਭृਗਵੇ ਮਹਾਤ੍ਮਾ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਹਿਮਾਲਾ ਦੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧੂਮਵ੍ਰਤ ਨੇ ਭਾਰੀ ਤਪ ਨਾਲ ਪੂਜਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਉਹਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਜਿਥੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਭਰਗੂ ਨੂੰ ਸੰਜੀਵਨੀ ਦਾ ਭੇਦ ਦੱਸਿਆ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਜੋ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਨਾਨਾਵਿਧੈਰ੍ਗਜਬਿਡਾਲਸਮਾਨਵਕ੍ਤ੍ਰੈਰ੍ਦਕ੍ਸ਼ਾਧ੍ਵਰਪ੍ਰਮਥਨੈਰ੍ਬਲਿਭਿਰ੍ਗਣੈਂਦ੍ਰੈਃ । ਯੋਭ੍ਯਰ੍ਚਿਤੋਮਰਗਣੈਸ਼੍ਚ ਸਲੋਕਪਾਲੈਸ੍ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜਿਸ ਨੂੰ ਦਕਸ਼ ਦੇ ਯਜਨ ਵਿੱਚ ਹਾਥੀ, ਬਾਂਦਰ ਤੇ ਬਿੱਲੀ ਵਰਗੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੇ ਗਣਾਂ, ਭੂਤਾਂ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਰਖਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪੂਜਿਆ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਜੋ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਂਖੇਂਦੁਕੁਂਦਧਵਲਂ ਵृषਭਂ ਪ੍ਰਵੀਰਮਾਰੁਹ੍ਯ ਯਃ ਕ੍ਸ਼ਿਤਿਧਰੇਂਦ੍ਰਸੁਤਾਨੁਯਾਤਃ। ਯਾਤ੍ਯਂਬਰਂ ਪ੍ਰਲਯਮੇਘਵਿਭੂषਿਤਂ ਚ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜੋ ਸ਼ੰਖ, ਚੰਦ ਤੇ ਚਮਬੇ ਦੀ ਵਾਂਗ ਚਿੱਟਾ ਚਮਕਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਡੇ ਵੱਛ ਤੇ ਚੜ੍ਹਦਾ ਹੈ, ਪਹਾੜ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਜੋ ਆਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤੂਫਾਨੀ ਬੱਦਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਜੋ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਸ਼ਾਂਤਂ ਮੁਨਿਂ ਯਮਨਿਯੋਗਪਰਾਯਣੈਸ੍ਤੈਰ੍ਭੀਮੈਰ੍ਮਹੋਗ੍ਰਪੁਰੁषੈਃ ਪ੍ਰਤਿਨੀਯਮਾਨਮ੍। ਭਕ੍ਤ੍ਯਾਨਤਂ ਸ੍ਤੁਤਿਪਰਂ ਪ੍ਰਸਭਂ ਰਰਕ੍ਸ਼ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜੋ ਸ਼ਾਂਤ ਮੁਨੀ, ਜੋ ਯਮ ਤੇ ਨਿਯਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਖਿੱਚਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੇ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਤੇ ਸਤੁਤੀ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਸ਼ੰਕਰ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ; ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਜੋ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਃ ਸਵ੍ਯਪਾਣਿ ਕਮਲਾਗ੍ਰਨਖੇਨ ਦੇਵਸ੍ਤਤ੍ਪਂਚਮਂ ਪ੍ਰਸਭਮੇਵ ਪੁਰਸ੍ਸੁਰਾਣਾਮ੍। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਂ ਸ਼ਿਰਸ੍ਤਰੁਣਪਦ੍ਮਨਿਭਂ ਚਕਰ੍ਤ੍ਤ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜੋ ਆਪਣੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਤੇ ਕਮਲ ਦੀ ਉਂਗਲੀ ਦੇ ਨਖ ਨਾਲ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਸਿਰ ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਕਮਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਬਰ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਜੋ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।
ਯਸ੍ਯ ਪ੍ਰਣਮ੍ਯ ਚਰਣੌ ਵਰਦਸ੍ਯ ਭਕ੍ਤ੍ਯਾ ਸ੍ਤੁਤ੍ਵਾ ਚ ਵਾਗ੍ਭਿਰਮਲਾਭਿਰਤਂਦ੍ਰਿਤਾਤ੍ਮਾ। ਦੀਪ੍ਤਸ੍ਤਮਾਂਸਿ ਨੁਦਤੇ ਸ੍ਵਕਰੈਰ੍ਵਿਵਸ੍ਵਾਂਸ੍ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜਿਸ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਨੂੰ ਭਗਤੀ ਨਾਲ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਪਵਿੱਤਰ ਬੋਲਾਂ ਨਾਲ ਸਤੁਤੀ ਕਰਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਥੱਕਦੀ ਨਹੀਂ, ਉਸ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਚਮਕਦਾ ਸੂਰਜ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਹਨੇਰਾ ਦੂਰ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਉਹ ਸ਼ੰਕਰ ਜੋ ਆਸਰਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਰਨ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ।