ਹृष੍ਟਾ ਚੈषਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਤਿ ਸਤਤਂ ਮਾਂ ਰਘੂਤ੍ਤਮ। ਤ੍ਵਂ ਚ ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਸੇ ਰਾਮ ਪਰਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ—ਇਸ ਨਾਲ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਚ ਸਦਾ ਚਾਹਂ ਪਿਪਾਸਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਸਹ। ਸਂਸਹਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਪਰਤ੍ਰ ਚ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਲਈ ਵੀ ਸੋਚ।
ਮृਤਾਨਾਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗਤੋ ਨੈਵ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਂ ਚਾਪਿ ਏਵਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਕੋਈ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ—ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖੀ ਹੈ।
ਮृਤਸ਼੍ਚ ਤੇ ਪਿਤਾ ਰਾਮ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍। ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਰਾਮ, ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਰ ਗਿਆ।
ਇਹਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਕੈਕੇਯੀ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਬਾਂਧਵਾਃ। ਮਹਾਰਾਜੋ ਦਸ਼ਰਥ ਏਕ ਏਵ ਗਤੋ ਗਤਿਮ੍
ਇੱਥੇ ਕੈਕੇਈ, ਧਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰਹਿ ਗਏ। ਪਰ ਮਹਾਰਾਜ ਦਸ਼ਰਥ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਖਰੀ ਰਾਹ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਯੇਹਂ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੀਤਾ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਵੈ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਕਰਿष੍ਯਸੇ ਕਿਮਨਯਾ ਵਦ ਰਾਘਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੀਤਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਾਸ਼੍ਰੁਤਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਭਾषਿਤਮ੍। ਵਿਮਨਾ ਰਾਘਵਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸੀਤਾ ਚਾਪਿ ਵਰਾਨਨਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਅਜਿਹਾ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨਾਥ ਸੀਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵੀਰੌ ਪੁष੍ਕਰੇ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣੌ
ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੋ ਕੁਝ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕੀਤਾ।
ਨੀਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਗਮਨਾਯ ਮਨੋ ਦਧੁਃ। ਏਹ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਚ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਵ੍ਰਜਾਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਉਥੇ ਰਾਤ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਚਲਣ ਦੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ: 'ਆ, ਉਠ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਚਲੀਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ।'
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮ ਨਾਹਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਕਥਂਚਨ। ਵ੍ਰਜ ਤ੍ਵਮਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣ
ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੱਲ ਜਾ।'
ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਵਨਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨੈਵਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਚ ਰਾਘਵ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਵਸਿष੍ਯਾਮਿ ਵਰ੍षਾਣੀਹ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
'ਮੈਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਅਯੋਧਿਆ। ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਰਹਾਂਗਾ।'
ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਅਨੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ ਭੂਪ ਆਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅਯੋਧਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸੀ ਰਾਹ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।'
ਯਦਿ ਜੀਵਾਮਿ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਪਿਤੁਃ ਪੁਰਮ੍। ਤਪਸ੍ਸਂਭਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
'ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?'
ਵ੍ਰਜ ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਃ ਪਂਥਾਮਾ ਚ ਤੇ ਪਰਿਪਂਥਿਨਃ। ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
'ਚੱਲ, ਮਿੱਠੇ, ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਚੰਗਾ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਰਾਜ੍ਯਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਭਰਤੌ ਚੋਭੌ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਕਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ; ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਭਰਤ ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਸ੍ਤੁ ਵਨਵਾਸੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਅਨਾਰਤਂ ਦਿਵਾ ਚਾਹਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚੈਵ ਪਰਂਤਪ
ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਮਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਰੋਮਿ ਵ੍ਰਜ ਸੌਮ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮੁਵਾਚ ਰਘੁਨਂਦਨਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਜਾ। ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕਥਂ ਪੂਰ੍ਵਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾ ਨਿਰ੍ਗਤੋਸਿ ਮਯਾ ਸਹ। ਵਨੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਮ ਨਵਵਰ੍षਾਣਿ ਪਂਚ ਚ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅਯੋਧਿਆ ਛੱਡੀ? ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨੌਂ ਸਾਲ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਰਹਾਂਗਾ।
ਨ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਪਿ ਨਿਵਸੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਮ ਸਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੱਸਾਂਗਾ; ਜੋ ਭਾਗ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨਯ ਮਾਮਪਿ ਰਾਘਵ। ਇਦਾਨੀਮਰ੍ਧਮਾਰ੍ਗੇ ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ। ਹੁਣ, ਰਸਤੇ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ?
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮਂ ਨਾਹਂ ਗਂਤਾ ਵਨੇ ਪੁਨਃ। ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਸਂਸ੍ਥਿਤਂ ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਵਚਨਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਮੁੜ ਜੰਗਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ।' ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਨਿਸਚਲਤਾ ਜਾਣ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਇਹ ਬੋਲ ਆਖੇ।
ਮਾਮਨੁਵ੍ਰਜ ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਏਕੋ ਯਾਸ੍ਯਾਮਿ ਕਾਨਨਮ੍। ਦ੍ਵਿਤੀਯਾ ਮੇ ਤ੍ਵਿਯਂ ਸੀਤਾ ਰਾਮੇਣੋਕ੍ਤਸ੍ਤੁ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ
ਮੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਨਾ ਆ, ਹੇ ਸਉਮਿਤ੍ਰ; ਮੈਂ ਇਕੱਲਾ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੇਰਾ ਦੂਜਾ ਸਾਥੀ ਸੀਤਾ ਹੈ। ਇੰਝ ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ।
ਗृਹੀਤ੍ਵਾऽਥ ਸਮੁਤ੍ਤਸ੍ਥੌ ਰਾਮਵਾਕ੍ਯਂ ਸ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਃ। ਮਰ੍ਯਾਦਾਪਰ੍ਵਤਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤੌ ਕ੍ਸ਼ੇਤ੍ਰਸੀਮਾਂ ਪਰਂਤਪੌ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਰਾਮ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨ ਕੇ ਉਠ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ; ਦੋਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮਰਯਾਦਾ ਪਹਾੜ ਤੇ ਖੇਤਰ ਦੀ ਹੱਦ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਏ।
ਅਜਗਂਧਂ ਚ ਦੇਵੇਸ਼ਂ ਦੇਵਦੇਵਂ ਪਿਨਾਕਿਨਮ੍। ਅष੍ਟਾਂਗਪ੍ਰਣਿਪਾਤੇਨ ਨਤ੍ਵਾ ਰਾਮਸ੍ਤ੍ਰਿਲੋਚਨਮ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਅਠਾਂਗ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਕੇ, ਤ੍ਰਿਨੈਣ, ਸੁਗੰਧ ਰਹਿਤ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਪਿਨਾਕੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਤੁष੍ਟਾਵ ਪ੍ਰਯਤਃ ਸ੍ਥਿਤ੍ਵਾ ਸ਼ਂਕਰਂ ਪਾਰ੍ਵਤੀਪ੍ਰਿਯਮ੍। ਕृਤਾਂਜਲਿਪੁਟੋ ਭੂਤ੍ਵਾ ਰੋਮਾਂਚਿਤਸ਼ਰੀਰਕਃ1.33.
ਰਾਮ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਸਰੀਰ ਨਾਲ, ਪਾਰਵਤੀ ਦੇ ਪਿਆਰੇ ਸ਼ੰਕਰ ਦੀ ਭਾਵ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ।
ਸਾਤ੍ਵਿਕਂ ਭਾਵਮਾਪਨ੍ਨੋ ਵਿਨਿਰ੍ਧੂਤਰਜਸ੍ਤਮਾਃ। ਲੋਕਾਨਾਂ ਕਾਰਣਂ ਦੇਵਂ ਬੁਬੁਧੇ ਵਿਬੁਧਾਧਿਪਮ੍
ਸਾਤਵਿਕ ਭਾਵ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਰਜ ਤੇ ਤਮ ਗੁਣ ਦੂਰ ਹੋ ਗਏ; ਉਸ ਨੇ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਮੁਖੀ ਪ੍ਰਭੂ ਨੂੰ ਸਮਝ ਲਿਆ।
ਰਾਮ ਉਵਾਚ। ਕृਤ੍ਸ੍ਨਸ੍ਯ ਯੋऽਸ੍ਯ ਜਗਤਃ ਸ ਚਰਾਚਰਸ੍ਯ ਕਰ੍ਤਾ ਕृਤਸ੍ਯ ਚ ਪੁਨਃ ਸੁਖਦੁਃਖਦਸ਼੍ਚ। ਸਂਹਾਰਹੇਤੁਰਪਿ ਯਃ ਪੁਨਰਂਤਕਾਲੇ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਰਾਮ ਨੇ ਆਖਿਆ: ਜੋ ਇਹ ਸਾਰੀ ਦੁਨੀਆ, ਚਲਦੀ ਤੇ ਨਾ ਚਲਦੀ, ਬਣਾਉਣ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਜੋ ਬਣੀ ਹੋਈ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਸੁਖ ਤੇ ਦੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਅੰਤ ਸਮੇਂ ਵਿਨਾਸ਼ ਦਾ ਕਾਰਨ ਹੈ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਯੋऽਯਂ ਸਕृਦ੍ਵਿਮਲਚਾਰੁਵਿਲੋਲਤੋਯਾਂ ਗਂਗਾਂ ਮਹੋਰ੍ਮਿਵਿषਮਾਂ ਗਗਨਾਤ੍ਪਤਂਤੀਮ੍। ਮੂਰ੍ਧ੍ਨਾ ਦਧੇऽਸ੍ਰਜਮਿਵ ਪ੍ਰਵਿਲੋਲਪੁष੍ਪਾਂ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜਿਸ ਨੇ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਪਵਿੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਚਲਦੀ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਤੋਂ ਵੱਡੀਆਂ ਲਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਆਇਆ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਮਾਲਾ ਵਾਂਗ ਰੱਖਿਆ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਕੈਲਾਸਸ਼ੈਲਸ਼ਿਖਰਂ ਪਰਿਕਮ੍ਪ੍ਯਮਾਨਂ ਕੈਲਾਸਸ਼ृਂਗਸਦृਸ਼ੇਨ ਦਸ਼ਾਨਨੇਨ। ਯਤ੍ਪਾਦਪਦ੍ਮਵਿਧृਤਂ ਸ੍ਥਿਰਤਾਂ ਦਧਾਰ ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜਿਸ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਦੇ ਕਮਲ ਨੇ ਕੈਲਾਸ ਪਹਾੜ ਦੀ ਚੋਟੀ, ਜੋ ਦਸ ਸਿਰ ਵਾਲੇ ਰਾਵਣ ਨੇ ਹਿਲਾਈ, ਉਸ ਨੂੰ ਥਿਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।
ਯੇਨਾਸਕृਦ੍ਦਨੁਸੁਤਾਃ ਸਮਰੇ ਨਿਰਸ੍ਤਾ ਵਿਦ੍ਯਾਧਰੋਰਗਗਣਾਸ਼੍ਚ ਵਰੈਃ ਸਮਗ੍ਰੈਃ। ਸਂਯੋਜਿਤਾ ਮੁਨਿਵਰਾਃ ਫਲਮੂਲਭਕ੍ਸ਼ਾਸ੍ਤਂ ਸ਼ਂਕਰਂ ਸ਼ਰਣਦਂ ਸ਼ਰਣਂ ਵ੍ਰਜਾਮਿ
ਜਿਸ ਨੇ, ਕਈ ਵਾਰੀ, ਯੁੱਧ ਵਿਚ ਦਾਨਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਵਿਦਿਆਧਰ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਸਮੂਹਾਂ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਾਰੇ ਵਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਹਰਾਇਆ; ਤੇ ਫਲ ਤੇ ਜੜਾਂ ਖਾਣ ਵਾਲੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਾਇਆ—ਉਸ ਸ਼ੰਕਰ, ਆਸਰਾ ਦੇਣ ਵਾਲੇ, ਨੂੰ ਮੈਂ ਆਸਰਾ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।