ਤਤੋ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਵੀਰੋ ਹ੍ਯਬ੍ਰਵੀਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਵਚਃ। ਸੌਮਿਤ੍ਰੇऽਨੁਗृਹੀਤੋਹਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ ਵੀਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਅਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਸਮੇਕਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਾਯਸ਼ੋਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਇਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤांकि ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੁਧੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਥੇਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੋਕ੍ਤੇ ਵ੍ਰਤਂ ਪਰਿਸਮਾਪ੍ਯਤੁ। ਪਿਂਡਦਾਨਾਦਿਭਿਰ੍ਦਾਨੈਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍
ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ, ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਪਿੰਡਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ।
ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਮੋऽਤਰ੍ਪਯਦ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ। ਕਨਕਾ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਚੈਵ ਨਂਦਾ ਪ੍ਰਾਚੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਕਨਕਾ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪਂਚਸ੍ਰੋਤਾਃ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁष੍ਟਿਦਾਯਿਨੀ। ਦੈਨਂਦਿਨੀਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਪੂਜਾਂ ਤਾਂ ਪਿਤृਪੂਰ੍ਵਿਕਾਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਰਾਮ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੂਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੀਤੀ।
ਰਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏਹਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁष੍ਕਰਾਜ੍ਜਲਮਾਨਯ
ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਆ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਲਦੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ।'
ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਯਨਂ ਕੁਰੁ ਸਂਸ੍ਤਰੇ। ਵਿਭਾਵਰ੍ਯਾਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਬਿਸਤਰਾ ਬਿਛਾ ਕੇ ਸੋ ਜਾ। ਜਦ ਰਾਤ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਸੀਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚੱਲਾਂਗੇ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੀਤਯਾਨੀਯ ਤਾਂ ਪਯਃ। ਨਾਹਂ ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਕਾਲੇ ਦਾਸਭਾਵਂ ਕਰੋਮਿ ਤੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਮ, ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਇਯਂਪੁष੍ਟਾਚਸੁਭृਸ਼ਂਪੀਵਰੀਚਮਮਾਪ੍ਯੁਤ। ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸ੍ਯਨਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਵਦ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਹ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?
ਕਿਂ ਵਾ ਮृਤਸ੍ਯ ਵੈ ਪृष੍ਠ ਇਯਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤ੍ਵਂ ਸਦਾ ਕਾਲਂ ਸੁਪੁष੍ਟਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਕੀ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇਗੀ? ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।
ਹृष੍ਟਾ ਚੈषਾ ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਤਿ ਸਤਤਂ ਮਾਂ ਰਘੂਤ੍ਤਮ। ਤ੍ਵਂ ਚ ਕ੍ਲੇਸ਼ਯਸੇ ਰਾਮ ਪਰਤ੍ਰ ਜਾਯਤੇ ਕ੍ਸ਼ਤਿਃ
ਇਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ। ਤੇ ਤੂੰ ਵੀ, ਰਾਮ, ਮੈਨੂੰ ਦੁਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈਂ—ਇਸ ਨਾਲ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਵਿਚ ਨੁਕਸਾਨ ਹੋ ਜਾਂਦਾ ਹੈ।
ਤ੍ਵਤ੍ਕृਤੇ ਚ ਸਦਾ ਚਾਹਂ ਪਿਪਾਸਾਂ ਕ੍ਸ਼ੁਧਯਾ ਸਹ। ਸਂਸਹਾਮਿ ਨ ਸਂਦੇਹਃ ਪਰਤ੍ਰ ਚ ਨਿਸ਼ਾਮਯ
ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਭੁੱਖ ਤੇ ਪਿਆਸ ਸਹਿ ਲੈਂਦਾ ਹਾਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਗੱਲ ਅਗਲੇ ਲੋਕ ਲਈ ਵੀ ਸੋਚ।
ਮृਤਾਨਾਂ ਪृष੍ਠਤਃ ਕਸ਼੍ਚਿਦ੍ਗਤੋ ਨੈਵ ਚ ਦृਸ਼੍ਯਤੇ। ਭਾਰ੍ਯ੍ਯਾ ਪੁਤ੍ਰੋ ਧਨਂ ਚਾਪਿ ਏਵਮਾਹੁਰ੍ਮਨੀषਿਣਃ
ਕੋਈ ਵੀ ਮਰੇ ਹੋਏ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ—ਪਤਨੀ, ਪੁੱਤਰ ਜਾਂ ਧਨ। ਇਹ ਗੱਲ ਗਿਆਨੀਆਂ ਨੇ ਆਖੀ ਹੈ।
ਮृਤਸ਼੍ਚ ਤੇ ਪਿਤਾ ਰਾਮ ਤ੍ਯਕ੍ਤ੍ਵਾ ਰਾਜ੍ਯਮਕਂਟਕਮ੍। ਵਿਨਿਕ੍ਸ਼ਿਪ੍ਯ ਵਨੇ ਤ੍ਵਾਂ ਚ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਃ ਪ੍ਰਿਯਕਾਮ੍ਯਯਾ
ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਰਾਮ, ਰਾਜ ਛੱਡ ਕੇ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੈਕੇਈ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ, ਮਰ ਗਿਆ।
ਇਹਸ੍ਥਿਤਾ ਸਾ ਕੈਕੇਯੀ ਧਨਂ ਸਰ੍ਵੇ ਚ ਬਾਂਧਵਾਃ। ਮਹਾਰਾਜੋ ਦਸ਼ਰਥ ਏਕ ਏਵ ਗਤੋ ਗਤਿਮ੍
ਇੱਥੇ ਕੈਕੇਈ, ਧਨ ਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਰਹਿ ਗਏ। ਪਰ ਮਹਾਰਾਜ ਦਸ਼ਰਥ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਆਪਣਾ ਆਖਰੀ ਰਾਹ ਲੰਘ ਗਿਆ।
ਮਨ੍ਯੇਹਂ ਨ ਤ੍ਵਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਸੀਤਾ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਵੈ ਧ੍ਰੁਵਮ੍। ਕਰਿष੍ਯਸੇ ਕਿਮਨਯਾ ਵਦ ਰਾਘਵ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਮੈਂ ਸਮਝਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਸੀਤਾ ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗੀ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਰਾਘਵ, ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?
ਸ਼੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਚਾਸ਼੍ਰੁਤਪੂਰ੍ਵਂ ਹਿ ਵਾਕ੍ਯਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਭਾषਿਤਮ੍। ਵਿਮਨਾ ਰਾਘਵਸ੍ਤਸ੍ਥੌ ਸੀਤਾ ਚਾਪਿ ਵਰਾਨਨਾ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੇ ਅਜਿਹਾ ਕਦੇ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ, ਤੇ ਸੀਤਾ ਵੀ, ਜਿਸਦਾ ਚਿਹਰਾ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਈ।
ਯਦੁਕ੍ਤਂ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨਾਥ ਸੀਤਾ ਸਰ੍ਵਂ ਚਕਾਰ ਹ। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਭੁਕ੍ਤ੍ਵਾ ਤਤੋ ਵੀਰੌ ਪੁष੍ਕਰੇ ਪੁष੍ਕਰੇਕ੍ਸ਼ਣੌ
ਫਿਰ ਸੀਤਾ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਜੋ ਕੁਝ ਆਖਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਤੇ ਖਾ ਕੇ, ਦੋਵੇਂ ਵੀਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਕਮਲ ਵਰਗੀਆਂ ਸਨ, ਵਿਸ਼ਰਾਮ ਕੀਤਾ।
ਨੀਤ੍ਵਾ ਵਿਭਾਵਰੀਂ ਤਤ੍ਰ ਗਮਨਾਯ ਮਨੋ ਦਧੁਃ। ਏਹ੍ਯੁਤ੍ਤਿष੍ਠ ਚ ਸੌਮਿਤ੍ਰੇ ਵ੍ਰਜਾਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਉਥੇ ਰਾਤ ਕੱਟ ਕੇ, ਉਹ ਚਲਣ ਦੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ: 'ਆ, ਉਠ, ਸੌਮਿਤ੍ਰ, ਚਲੀਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ।'
ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਰਬ੍ਰਵੀਦ੍ਰਾਮ ਨਾਹਂ ਯਾਸ੍ਯੇ ਕਥਂਚਨ। ਵ੍ਰਜ ਤ੍ਵਮਨਯਾ ਸਾਰ੍ਧਂ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣ
ਸੌਮਿਤ੍ਰ ਨੇ ਰਾਮ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, 'ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਚੱਲ ਜਾ।'
ਨਾਨ੍ਯਦ੍ਵਨਂ ਗਮਿष੍ਯਾਮਿ ਨੈਵਾਯੋਧ੍ਯਾਂ ਚ ਰਾਘਵ। ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਵਨੇ ਵਸਿष੍ਯਾਮਿ ਵਰ੍षਾਣੀਹ ਚਤੁਰ੍ਦਸ਼
'ਮੈਂ ਨਾ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਅਯੋਧਿਆ। ਰਾਘਵ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਹੀ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਰਹਾਂਗਾ।'
ਮਯਾ ਵਿਨਾ ਤ੍ਵਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਯਦਿ ਤ੍ਵਂ ਨ ਗਮਿष੍ਯਸਿ। ਅਨੇਨ ਵਰ੍ਤ੍ਮਨਾ ਭੂਪ ਆਗਂਤਵ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਭੋ
'ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਬਿਨਾ ਅਯੋਧਿਆ ਨਹੀਂ ਜਾਂਦਾ, ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਤੈਨੂੰ ਇਸੀ ਰਾਹ ਵਾਪਸ ਆਉਣਾ ਪਵੇਗਾ।'
ਯਦਿ ਜੀਵਾਮਿ ਤਤ੍ਕਾਲਂ ਪੁਨਰ੍ਯਾਸ੍ਯੇ ਪਿਤੁਃ ਪੁਰਮ੍। ਤਪਸ੍ਸਂਭਾਵਯਿष੍ਯਾਮਿ ਮਯਾ ਤ੍ਵਂ ਕਿਂ ਕਰਿष੍ਯਸਿ
'ਜੇ ਮੈਂ ਉਸ ਵੇਲੇ ਜਿਉਂਦਾ ਹੋਇਆ, ਤਾਂ ਮੁੜ ਪਿਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਜਾਵਾਂਗਾ। ਮੈਂ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ—ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?'
ਵ੍ਰਜ ਸੌਮ੍ਯ ਸ਼ਿਵਃ ਪਂਥਾਮਾ ਚ ਤੇ ਪਰਿਪਂਥਿਨਃ। ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਤ੍ਵਾਂ ਪੁਨਃ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਂ ਸਭਾਰ੍ਯਂ ਕਮਲੇਕ੍ਸ਼ਣਮ੍
'ਚੱਲ, ਮਿੱਠੇ, ਤੇਰਾ ਰਾਹ ਚੰਗਾ ਤੇ ਰੁਕਾਵਟਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਮੁੜ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ, ਕਮਲ-ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵੇਖਾਂਗਾ।'
ਪਿਤृਪੈਤਾਮਹਂ ਰਾਜ੍ਯਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾਂ ਨਰਾਧਿਪ। ਸ਼ਤ੍ਰੁਘ੍ਨਭਰਤੌ ਚੋਭੌ ਤ੍ਵਦਾਜ੍ਞਾਕਰਣੇ ਸ੍ਥਿਤੌ
ਅਯੋਧਿਆ ਦਾ ਰਾਜ, ਜੋ ਪਿਤਾ ਤੇ ਦਾਦਿਆਂ ਤੋਂ ਮਿਲਿਆ, ਰਾਜਾ ਦੇ ਹੱਥ ਵਿਚ ਹੈ; ਸ਼ਤ੍ਰੁਘਨ ਤੇ ਭਰਤ ਦੋਵੇਂ ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਖੜੇ ਹਨ।
ਅਹਂ ਤੇ ਪ੍ਰਤਿਕੂਲਸ੍ਤੁ ਵਨਵਾਸੇ ਵਿਸ਼ੇषਤਃ। ਅਨਾਰਤਂ ਦਿਵਾ ਚਾਹਂ ਰਾਤ੍ਰੌ ਚੈਵ ਪਰਂਤਪ
ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵਿਰੁੱਧ ਹਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦ ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦਾ ਹੈਂ; ਦਿਨ ਤੇ ਰਾਤ, ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਐਸਾ ਹੀ ਰਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।
ਕਰ੍ਮਕਰ੍ਤੁਂ ਨ ਸ਼ਕ੍ਰੋਮਿ ਵ੍ਰਜ ਸੌਮ੍ਯ ਯਥਾਸੁਖਮ੍। ਏਵਂ ਬ੍ਰੁਵਾਣਂ ਸੌਮਿਤ੍ਰਿਮੁਵਾਚ ਰਘੁਨਂਦਨਃ
ਮੈਂ ਇਹ ਕੰਮ ਕਰਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹਾਂ; ਤੂੰ, ਪਿਆਰੇ, ਆਪਣੀ ਮਰਜ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ ਚਲਾ ਜਾ। ਇੰਝ ਆਖ ਕੇ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ।
ਕਥਂ ਪੂਰ੍ਵਮਯੋਧ੍ਯਾਯਾ ਨਿਰ੍ਗਤੋਸਿ ਮਯਾ ਸਹ। ਵਨੇ ਵਤ੍ਸ੍ਯਾਮ੍ਯਹਂ ਰਾਮ ਨਵਵਰ੍षਾਣਿ ਪਂਚ ਚ
ਤੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਕਿਵੇਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਅਯੋਧਿਆ ਛੱਡੀ? ਹੇ ਰਾਮ, ਮੈਂ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਨੌਂ ਸਾਲ ਤੇ ਹੋਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਰਹਾਂਗਾ।
ਨ ਤੁ ਤ੍ਵਯਾ ਵਿਰਹਿਤਃ ਸ੍ਵਰ੍ਗੇਪਿ ਨਿਵਸੇ ਕ੍ਵਚਿਤ੍। ਯਾ ਗਤਿਸ੍ਤੇ ਨਰਵ੍ਯਾਘ੍ਰ ਮਮ ਸਾਪਿ ਭਵਿष੍ਯਤਿ
ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਖ ਹੋ ਕੇ, ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਵੱਸਾਂਗਾ; ਜੋ ਭਾਗ ਤੇਰਾ ਹੈ, ਹੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ, ਉਹੀ ਮੇਰਾ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ।
ਪ੍ਰਸਾਦਃ ਕ੍ਰਿਯਤਾਂ ਮਹ੍ਯਂ ਨਯ ਮਾਮਪਿ ਰਾਘਵ। ਇਦਾਨੀਮਰ੍ਧਮਾਰ੍ਗੇ ਤ੍ਵਂ ਕਥਂ ਸ੍ਥਾਸ੍ਯਸਿ ਸ਼ਤ੍ਰੁਹਨ੍
ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਦਇਆ ਕਰ; ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਚਲ, ਹੇ ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ। ਹੁਣ, ਰਸਤੇ ਦੇ ਅੱਧ ਵਿਚ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਰਹੇਗਾ, ਹੇ ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ?