ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤ੍ਰਪਯਾऽਵਾਙ੍ਮੁਖੀ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਵਿਮੁਂਚਂਤੀ ਸਾऽਸ਼੍ਰੁਪਾਤਂ ਰਾਘਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਥੱਲੇ ਵਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਨਾਥ ਯਦ੍ਦृष੍ਟਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਹ ਯਾਦृਸ਼ਮ੍। ਰਾਮ ਤ੍ਵਯਾऽਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨੋ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਿਹ ਚਾਗਤਃ
ਮੇਰੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸੁਣੋ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਚਾਨ੍ਯੌ ਚ ਤਥਾਵਿਧੌ। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਦੇਹਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਰਘੁਨਂਦਨ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਤਿੰਨ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਗੇषੁ ਰਾਘਵ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਪਾਨ੍ਵਿਤਾ ਚਾਹਮਪਕ੍ਰਾਂਤਾ ਤਵਾਂਤਿਕਾਤ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਘਵ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਹਟ ਗਈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਭੋਜਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕृਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਸਂਵੀਤਾ ਕਥਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰਃਸਰਾ1.33.
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਛਾਲ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ ਛਾਲ ਪਾਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਭਵਾਮਿ ਰਿਪੁਵੀਰਘ੍ਨ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦੁਦਾਹृਤਮ੍। ਕੌਸ਼ੇਯਾਨਿ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਪਹृਤਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਕੌਸੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਕੈਕੇਈ ਵਲੋਂ ਲਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚੈਵਾਹਂ ਚੀਰਿਣੀ ਤੁ ਵਨਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਹਂ ਨ ਵਦੇ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਾ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਛਾਲ ਪਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਦੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਹਂ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਵੈ ਮਾਤੁਰ੍ਨ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪ। ਕਦਾ ਭਵਿष੍ਯਤੀਹਾਂਤੋ ਵਨਵਾਸਸ੍ਯ ਰਾਘਵ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਉ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਰਾਘਵ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਕਦੋਂ ਮੁੱਕੇਗਾ?
ਏਤਦੇਵਾਨਿਸ਼ਂ ਰਾਮ ਚਿਂਤਯਂਤ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਦਿਵਸਾ ਨਾਥ ਤਵ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਪਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਰਾਮਾ, ਇਹੀ ਗੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ।
ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨ ਕਥਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਾਸ੍ਯੇ ਵੈ ਭੋਜਨਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍। ਦਾਸਾਨਾਮਪਿ ਯੋ ਦਾਸੋ ਨੋਪਭੁਂਜੀਤਯਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਭੋਜਨ ਕਿਵੇਂ ਪਰੋਸਾਂ, ਜੋ ਦਾਸਾਂ ਦਾ ਦਾਸ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ?
ਏਤਾਦृਸ਼ੀ ਕਥਂ ਤ੍ਵਸ੍ਮੈ ਸਂਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਸਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਯਾਹਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ ਸੀ?
ਬਾਲਵ੍ਯਜਨਹਸ੍ਤਾ ਚ ਵੀਜਯਂਤੀ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਸਾ ਸ੍ਵੇਦਮਲਦਿਗ੍ਧਾਂਗੀ ਕਥਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੂਮਿਪਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਰੀ ਦਾ ਪੱਖਾ ਲੈ ਕੇ ਠੰਢਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਹੁਣ ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਭੂਮੀਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਾਰਿਤਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਬਾਲਾਂ ਵਨੇ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼ਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੋਕਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤੇਨ ਨष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਰਾਘਵ। ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਸਮੋ ਰਾਮ ਨ ਤੇ ਗੋਪ੍ਯਂ ਮਮਤ੍ਵਿਹ
ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੁਖ ਹੋਵੇਗਾ, ਰਾਘਵ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਖੋ ਗਈ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਦ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਰਾਮਾ—ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੁਪਾਉਂਦੀ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇਨ ਚੈਵਾਥ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਿ ਚਰਣੌ ਤਵ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਸਚਾਈ ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੁਹਦੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਪਿਆਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਂਕਮਾਨੀਯ ਸੁਦृਢਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਸਾਦਰਮ੍। ਭੁਕ੍ਤੌ ਭੋਜ੍ਯਂ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਕ੍ਤਾ ਚ ਜਾਨਕੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਠਾ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਵਿਰਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਵੀ ਖਾਧਾ।
ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਦਾ ਸਾ ਚ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਘਵੌ। ਉਦਿਤੇ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੌ ਗਮਨਾਯ ਮਨੋ ਦਧੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਰਾਘਵਾਂ ਨੇ ਚਲਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਮੁਖਂ ਗਤਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਯਾਵਚ੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਭਾਗੇ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਾਘਵਃ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਇੱਕ ਕੋਸ ਤੱਕ, ਵੱਡੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੱਕ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਟਿਕਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਚ ਤਤੋ ਵਾਚਂ ਦੇਵਦੂਤੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍। ਭੋ ਭੋ ਰਾਘਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤੀਰ੍ਥਮੇਤਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਦੇਵਦੂਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ: 'ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ! ਇਹ ਤੀਰਥ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵੀਰ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪੁਣ੍ਯਤਾਂ ਕੁਰੁ। ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਂਤਵ੍ਯਾ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
'ਇਸ ਥਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ—ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ।'
ਤਤੋ ਹृष੍ਟਮਨਾ ਵੀਰੋ ਹ੍ਯਬ੍ਰਵੀਲ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਵਚਃ। ਸੌਮਿਤ੍ਰੇऽਨੁਗृਹੀਤੋਹਂ ਦੇਵਦੇਵੇਨ ਬ੍ਰਹ੍ਮਣਾ
ਫਿਰ ਵੀਰ, ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਹੇ ਸੁਮੀਤਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੇਵ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਨਿਵਾਜਿਆ ਗਿਆ ਹਾਂ।'
ਅਤ੍ਰਾਸ਼੍ਰਮਪਦਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਮਾਸਮੇਕਂ ਚ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ। ਵ੍ਰਤਂ ਚਰਿਤੁਮਿਚ੍ਛਾਮਿ ਕਾਯਸ਼ੋਧਨਮੁਤ੍ਤਮਮ੍
'ਇਥੇ ਆਸ਼ਰਮ ਬਣਾਉਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲਕਸ਼ਮਣ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਮਹੀਨਾ ਵ੍ਰਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ, ਤांकि ਸਰੀਰ ਦੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸ਼ੁਧੀ ਹੋਵੇ।'
ਤਥੇਤਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣੇਨੋਕ੍ਤੇ ਵ੍ਰਤਂ ਪਰਿਸਮਾਪ੍ਯਤੁ। ਪਿਂਡਦਾਨਾਦਿਭਿਰ੍ਦਾਨੈਃ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧੈਸ਼੍ਚੈਵ ਪਿਤਾਮਹਾਨ੍
ਜਦ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ 'ਠੀਕ ਹੈ' ਆਖਿਆ, ਵ੍ਰਤ ਪੂਰਾ ਹੋਇਆ, ਪਿੰਡਦਾਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦਾਨ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਸ਼੍ਰਾਦਧ ਕਰਕੇ।
ਪੁष੍ਕਰੇ ਤੁ ਤਦਾ ਰਾਮੋऽਤਰ੍ਪਯਦ੍ਵਿਧਿਵਤ੍ਤਦਾ। ਕਨਕਾ ਸੁਪ੍ਰਭਾ ਚੈਵ ਨਂਦਾ ਪ੍ਰਾਚੀ ਸਰਸ੍ਵਤੀ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਰਾਮ ਨੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਵਿੱਚ, ਕਨਕਾ, ਸੁਪ੍ਰਭਾ, ਨੰਦਾ ਅਤੇ ਪੂਰਬੀ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਠੀਕ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕੀਤਾ।
ਪਂਚਸ੍ਰੋਤਾਃ ਪੁष੍ਕਰੇषੁ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁष੍ਟਿਦਾਯਿਨੀ। ਦੈਨਂਦਿਨੀਂ ਪਿਤॄਣਾਂ ਤੁ ਪੂਜਾਂ ਤਾਂ ਪਿਤृਪੂਰ੍ਵਿਕਾਮ੍
ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੀ ਪੰਜ ਧਾਰਾਂ ਵਾਲੀ ਨਦੀ ਪਿਤਰਾਂ ਨੂੰ ਸੰਤੁਸ਼ਟੀ ਦਿੰਦੀ ਹੈ; ਰਾਮ ਨੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਪੂਜਾ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਵਾਂਗ, ਕੀਤੀ।
ਰਚਯਿਤ੍ਵਾ ਤਦਾ ਰਾਮੋ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍। ਏਹਿ ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣ ਸ਼ੀਘ੍ਰਂ ਤ੍ਵਂ ਪੁष੍ਕਰਾਜ੍ਜਲਮਾਨਯ
ਇਹ ਸਭ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਮ ਨੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: 'ਆ ਲਕਸ਼ਮਣ, ਜਲਦੀ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਲਿਆ।'
ਪਾਦਪ੍ਰਕ੍ਸ਼ਾਲਨਂ ਕृਤ੍ਵਾ ਸ਼ਯਨਂ ਕੁਰੁ ਸਂਸ੍ਤਰੇ। ਵਿਭਾਵਰ੍ਯਾਂ ਨਿਵृਤ੍ਤਾਯਾਂ ਯਾਸ੍ਯਾਮੋ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਂ ਦਿਸ਼ਮ੍
ਪੈਰ ਧੋ ਕੇ, ਬਿਸਤਰਾ ਬਿਛਾ ਕੇ ਸੋ ਜਾ। ਜਦ ਰਾਤ ਮੁੱਕ ਜਾਵੇਗੀ, ਅਸੀਂ ਦੱਖਣ ਵੱਲ ਚੱਲਾਂਗੇ।
ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਤ੍ਵਬ੍ਰਵੀਦ੍ਵਾਕ੍ਯਂ ਸੀਤਯਾਨੀਯ ਤਾਂ ਪਯਃ। ਨਾਹਂ ਰਾਮ ਸਰ੍ਵਕਾਲੇ ਦਾਸਭਾਵਂ ਕਰੋਮਿ ਤੇ
ਲਕਸ਼ਮਣ ਨੇ ਸੀਤਾ ਲਈ ਪਾਣੀ ਲਿਆ ਕੇ ਆਖਿਆ, 'ਰਾਮ, ਮੈਂ ਹਰ ਵੇਲੇ ਤੇਰੀ ਸੇਵਾ ਨੌਕਰ ਵਾਂਗ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ।'
ਇਯਂਪੁष੍ਟਾਚਸੁਭृਸ਼ਂਪੀਵਰੀਚਮਮਾਪ੍ਯੁਤ। ਕਿਂ ਤ੍ਵਂ ਕਰਿष੍ਯਸ੍ਯਨਯਾ ਭਾਰ੍ਯਯਾ ਵਦ ਸਾਂਪ੍ਰਤਮ੍
ਇਹ ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੰਦਰੁਸਤ ਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਹੈ। ਹੁਣ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਕੀ ਕਰੇਗਾ?
ਕਿਂ ਵਾ ਮृਤਸ੍ਯ ਵੈ ਪृष੍ਠ ਇਯਂ ਯਾਸ੍ਯਤਿ ਤੇ ਪ੍ਰਿਯਾ। ਰਕ੍ਸ਼ਸੇ ਤ੍ਵਂ ਸਦਾ ਕਾਲਂ ਸੁਪੁष੍ਟਾਂ ਚੈਵ ਸਰ੍ਵਦਾ
ਕੀ ਤੇਰੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਤੇਰੇ ਪਿੱਛੇ ਆਵੇਗੀ? ਤੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਸ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦਾ ਹੈਂ, ਤੇ ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੰਦਰੁਸਤ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ।