ਬਦਰੇਙ੍ਗੁਦਿਸ਼ਾਕਾਨਿ ਮੂਲਾਨਿ ਵਿਵਿਧਾਨਿ ਚ। ਤਤ੍ਰਾਹृਤ੍ਯ ਚ ਰਾਮੇਣ ਕੂਟਾਕਾਰਃ ਕृਤੋ ਮਹਾਨ੍
ਰਾਮ ਨੇ ਬੇਰੀ ਤੇ ਇੰਗੁਦੀ ਦੇ ਡੰਡੇ, ਪੱਤੇ ਤੇ ਹੋਰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਜੜ੍ਹਾਂ ਇਕੱਠੀਆਂ ਕਰ ਲਿਆਂ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਝੋਪੜਾ ਬਣਾਇਆ।
ਪਰਿਪਕ੍ਵਂ ਚ ਜਾਨਕ੍ਯਾ ਸਿਦ੍ਧਂ ਰਾਮੇ ਨਿਵੇਦਿਤਮ੍। ਸ੍ਨਾਤ੍ਵਾ ਰਾਮੋ ਯੋਗਵਾਪ੍ਯਾਂ ਮੁਨੀਂਸ੍ਤਾਨਨੁਪਾਲਯਨ੍
ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪੱਕਾ ਹੋਇਆ ਭੋਜਨ ਰਾਮ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਰਾਮ ਨੇ ਜੋਗ ਵਾਲੇ ਕੁਆਂ ਵਿੱਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ, ਸਾਧੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ।
ਮਧ੍ਯਾਹ੍ਨਾਚ੍ਚਲਿਤੇ ਸੂਰ੍ਯੇ ਕਾਲੇ ਕੁਤਪਕੇ ਤਥਾ। ਆਯਾਤਾ ऋषਯਃ ਸਰ੍ਵੇ ਯੇ ਰਾਮੇਣਾਨੁਮਂਤ੍ਰਿਤਾਃ
ਜਦੋਂ ਸੂਰਜ ਦੁਪਹਿਰ ਤੋਂ ਲੰਘ ਗਿਆ ਤੇ ਰਸੋਈ ਦਾ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਜਿਹੜੇ ਸਾਧੂ ਰਾਮ ਵਲੋਂ ਸੱਦੇ ਗਏ ਸਨ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਆ ਪਹੁੰਚੇ।
ਤਾਨਾਗਤਾਨ੍ਮੁਨੀਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਵੈਦੇਹੀ ਜਨਕਾਤ੍ਮਜਾ। ਰਾਮਾਂਤਿਕਂ ਪਰਿਤ੍ਯਜ੍ਯ ਵ੍ਰੀਡਿਤਾऽਨ੍ਯਤ੍ਰ ਸਂਸ੍ਥਿਤਾ
ਉਹ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਆਇਆ ਵੇਖ ਕੇ, ਜਨਕ ਦੀ ਧੀ ਵੈਦੇਹੀ ਰਾਮ ਦੇ ਕੋਲੋਂ ਹਟ ਗਈ ਤੇ ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਹੋਰ ਪਾਸੇ ਜਾ ਖੜੀ ਹੋਈ।
ਵਿਸ੍ਮਯੋਤ੍ਫੁਲ੍ਲਨਯਨਾ ਚਿਂਤਯਾਨਾ ਚ ਵੇਪਤੀ। ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾ ਨੇਹ ਜਾਨਂਤਿ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਕਾਲੇ ਹ੍ਯੁਪਸ੍ਥਿਤਾਃ
ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖਿੜ ਗਈਆਂ, ਕੰਬਦੀ ਹੋਈ ਸੋਚ ਰਹੀ ਸੀ। ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸ਼ਰਾਧ ਲਈ ਆਏ ਸਨ, ਉਹ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣ ਨਾ ਸਕੇ।
ਰਾਮੇਣ ਭੋਜਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਸ੍ਮृਤ੍ਯੁਕ੍ਤੇਨ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਵੈਦਿਕ੍ਯਸ਼੍ਚ ਕृਤਾਸ੍ਸਰ੍ਵਾਃ ਸਤ੍ਕ੍ਰਿਯਾ ਯਾਸ੍ਸਮੀਰਿਤਾਃ
ਰਾਮ ਨੇ ਯਾਦ ਕਰਕੇ ਤੇ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ। ਸਾਰੀਆਂ ਵੇਦਕ ਰਸਮਾਂ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ।
ਪੁਰਾਣੋਕ੍ਤੋ ਵਿਧਿਸ਼੍ਚੈਵ ਵੈਸ਼੍ਵਦੇਵਿਕਪੂਰ੍ਵਕਃ। ਭੁਕ੍ਤਵਤ੍ਸੁ ਚ ਵਿਪ੍ਰੇषੁ ਦਤ੍ਵਾ ਪਿਂਡਾਨ੍ਯਥਾਕ੍ਰਮਮ੍
ਪੁਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦੱਸਿਆ ਹੋਇਆ ਰਸਤਾ, ਵੈਸ਼ਵਦੇਵ ਦੀ ਰਸਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਕੇ, ਪਿੰਡ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਦਿੱਤੇ।
ਪ੍ਰੇषਿਤੇषੁ ਯਥਾਸ਼ਕ੍ਤਿ ਦਤ੍ਵਾ ਤੇषੁ ਚ ਦਕ੍ਸ਼ਿਣਾਮ੍। ਗਤੇषੁ ਵਿਪ੍ਰਮੁਖ੍ਯੇषੁ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਰਾਮੋऽਬ੍ਰਵੀਦਿਦਮ੍
ਆਪਣੀ ਸਮਰਥਾ ਅਨੁਸਾਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਚੋਟੀ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜਦੋਂ ਚਲੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਰਾਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਕਿਮਰ੍ਥਂ ਸੁਭ੍ਰੁ ਨष੍ਟਾਸਿ ਮੁਨੀਨ੍ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਵਿਹਾਗਤਾਨ੍। ਤਤ੍ਸਰ੍ਵਂ ਤ੍ਵਮਿਦਂ ਤਤ੍ਵਂ ਕਾਰਣਂ ਵਦ ਮਾਚਿਰਮ੍
ਸੋਹਣੀਆਂ ਭਵਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਜਦੋਂ ਇੱਥੇ ਆਏ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਤੂੰ ਕਿਉਂ ਲੁਕ ਗਈ? ਇਹ ਸੱਚ ਤੇ ਕਾਰਨ ਜਲਦੀ ਦੱਸ।
ਭਵਿਤਵ੍ਯਂ ਕਾਰਣੇਨ ਤਚ੍ਚ ਗੋਪ੍ਯਂ ਨ ਮੇ ਕੁਰੁ। ਸ਼ਾਪਿਤਾਸਿ ਮਮ ਪ੍ਰਾਣੈਰ੍ਲਕ੍ਸ਼੍ਮਣਸ੍ਯ ਸ਼ੁਚਿਸ੍ਮਿਤੇ
ਜੋ ਵੀ ਕਾਰਨ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਲੁਕਾ। ਤੂੰ ਮੇਰੀ ਤੇ ਲਕਸ਼ਮਣ ਦੀ ਜਿੰਦ ਨਾਲ ਜੁੜੀ ਹੋਈ ਹੈਂ, ਹੱਸਦੀਏ।
ਏਵਮੁਕ੍ਤਾ ਤਦਾ ਭਰ੍ਤ੍ਰਾ ਤ੍ਰਪਯਾऽਵਾਙ੍ਮੁਖੀ ਸ੍ਥਿਤਾ। ਵਿਮੁਂਚਂਤੀ ਸਾऽਸ਼੍ਰੁਪਾਤਂ ਰਾਘਵਂ ਵਾਕ੍ਯਮਬ੍ਰਵੀਤ੍
ਪਤੀ ਵਲੋਂ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਉਹ ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਥੱਲੇ ਵਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਖੜੀ ਰਹੀ। ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਹੰਝੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਘਵ ਨੂੰ ਗੱਲ ਆਖੀ।
ਸ਼ृਣੁ ਤ੍ਵਂ ਨਾਥ ਯਦ੍ਦृष੍ਟਮਾਸ਼੍ਚਰ੍ਯਮਿਹ ਯਾਦृਸ਼ਮ੍। ਰਾਮ ਤ੍ਵਯਾऽਚਿਂਤ੍ਯਮਾਨੋ ਰਾਜੇਂਦ੍ਰਸ੍ਤ੍ਵਿਹ ਚਾਗਤਃ
ਮੇਰੇ ਸਿਰਤਾਜ, ਸੁਣੋ, ਇੱਥੇ ਮੈਂ ਜੋ ਅਚੰਭਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਦੱਸਦੀ ਹਾਂ। ਰਾਮ, ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮੰਨਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ।
ਸਰ੍ਵਾਭਰਣਸਂਯੁਕ੍ਤੌ ਦ੍ਵੌ ਚਾਨ੍ਯੌ ਚ ਤਥਾਵਿਧੌ। ਦ੍ਵਿਜਾਨਾਂ ਦੇਹਸਂਯੁਕ੍ਤਾਸ੍ਤ੍ਰਯਸ੍ਤੇ ਰਘੁਨਂਦਨ
ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੋ ਹੋਰ ਵੀ ਸਾਰੇ ਗਹਣੇ ਪਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਤਿੰਨ, ਰਘੁਕੁਲ ਦੇ ਵੰਸ਼ਜ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਸਨ।
ਪਿਤਰਸ੍ਤੁ ਮਯਾ ਦृष੍ਟਾ ਬ੍ਰਾਹ੍ਮਣਾਂਗੇषੁ ਰਾਘਵ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਤ੍ਰਪਾਨ੍ਵਿਤਾ ਚਾਹਮਪਕ੍ਰਾਂਤਾ ਤਵਾਂਤਿਕਾਤ੍
ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਵੇਖਿਆ, ਰਾਘਵ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਲਜਾ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਹਟ ਗਈ।
ਤ੍ਵਯਾ ਵੈ ਭੋਜਿਤਾ ਵਿਪ੍ਰਾਃ ਕृਤਂ ਸ਼੍ਰਾਦ੍ਧਂ ਯਥਾਵਿਧਿ। ਵਲ੍ਕਲਾਜਿਨਸਂਵੀਤਾ ਕਥਂ ਰਾਜ੍ਞਃ ਪੁਰਃਸਰਾ1.33.
ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾਇਆ ਤੇ ਸ਼ਰਾਧ ਵੀ ਢੰਗ ਨਾਲ ਕੀਤਾ। ਪਰ ਜਿਹੜੇ ਛਾਲ ਤੇ ਮ੍ਰਿਗ ਛਾਲ ਪਾਏ ਹੋਣ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਨ?
ਭਵਾਮਿ ਰਿਪੁਵੀਰਘ੍ਨ ਸਤ੍ਯਮੇਤਦੁਦਾਹृਤਮ੍। ਕੌਸ਼ੇਯਾਨਿ ਚ ਵਸ੍ਤ੍ਰਾਣਿ ਕੈਕੇਯ੍ਯਾਪਹृਤਾਨਿ ਚ
ਮੈਂ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ। ਕੌਸੇ ਦੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਕੈਕੇਈ ਵਲੋਂ ਲਏ ਹੋਏ ਕਪੜੇ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।
ਤਤਃ ਪ੍ਰਭृਤਿ ਚੈਵਾਹਂ ਚੀਰਿਣੀ ਤੁ ਵਨਾਸ਼੍ਰਯਮ੍। ਜ੍ਞਾਤ੍ਵਾਹਂ ਨ ਵਦੇ ਕਿਂਚਿਨ੍ਮਾ ਤੇ ਦੁਃਖਂ ਭਵਤ੍ਵਿਤਿ
ਉਸ ਵੇਲੇ ਤੋਂ ਮੈਂ ਛਾਲ ਪਾ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਰਹੀ ਹਾਂ। ਇਹ ਜਾਣ ਕੇ ਮੈਂ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਆਖਦੀ, ਤਾਂ ਜੋ ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਨਾ ਹੋਵੇ।
ਨਾਹਂ ਸ੍ਮਰਾਮਿ ਵੈ ਮਾਤੁਰ੍ਨ ਪਿਤੁਸ਼੍ਚ ਪਰਂਤਪ। ਕਦਾ ਭਵਿष੍ਯਤੀਹਾਂਤੋ ਵਨਵਾਸਸ੍ਯ ਰਾਘਵ
ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਜਾਂ ਪਿਉ ਨੂੰ ਯਾਦ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤਪਾਉਣ ਵਾਲੇ। ਰਾਘਵ, ਇਹ ਜੰਗਲ ਵਾਸ ਕਦੋਂ ਮੁੱਕੇਗਾ?
ਏਤਦੇਵਾਨਿਸ਼ਂ ਰਾਮ ਚਿਂਤਯਂਤ੍ਯਾਃ ਪੁਨਃ ਪੁਨਃ। ਵ੍ਰਜਂਤਿ ਦਿਵਸਾ ਨਾਥ ਤਵ ਪਦ੍ਭ੍ਯਾਂ ਸ਼ਪਾਮ੍ਯਹਮ੍
ਰਾਮਾ, ਇਹੀ ਗੱਲ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸੋਚਦਿਆਂ, ਦਿਨ ਤੇਰੇ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ ਲੰਘ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਮੇਰੇ ਸੁਆਮੀ।
ਸ੍ਵਹਸ੍ਤੇਨ ਕਥਂ ਰਾਜ੍ਞੋ ਦਾਸ੍ਯੇ ਵੈ ਭੋਜਨਂ ਤ੍ਵਿਦਮ੍। ਦਾਸਾਨਾਮਪਿ ਯੋ ਦਾਸੋ ਨੋਪਭੁਂਜੀਤਯਤ੍ਕ੍ਵਚਿਤ੍
ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਇਹ ਭੋਜਨ ਕਿਵੇਂ ਪਰੋਸਾਂ, ਜੋ ਦਾਸਾਂ ਦਾ ਦਾਸ ਵੀ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖਾਂਦਾ?
ਏਤਾਦृਸ਼ੀ ਕਥਂ ਤ੍ਵਸ੍ਮੈ ਸਂਪ੍ਰਦਾਤੁਂ ਸਮੁਤ੍ਸਹੇ। ਯਾਹਂ ਰਾਜ੍ਞਾ ਪੁਰਾ ਦृष੍ਟਾ ਸਰ੍ਵਾਲਙ੍ਕਾਰਭੂषਿਤਾ
ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੁਝ ਕਿਵੇਂ ਦੇ ਸਕਦੀ ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਰਾਜਾ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਹਿਲਾਂ ਸਾਰੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਵੇਖਿਆ ਸੀ?
ਬਾਲਵ੍ਯਜਨਹਸ੍ਤਾ ਚ ਵੀਜਯਂਤੀ ਨਰਾਧਿਪਮ੍। ਸਾ ਸ੍ਵੇਦਮਲਦਿਗ੍ਧਾਂਗੀ ਕਥਂ ਪਸ਼੍ਯਾਮਿ ਭੂਮਿਪਮ੍
ਮੈਂ ਪਹਿਲਾਂ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਚਮਰੀ ਦਾ ਪੱਖਾ ਲੈ ਕੇ ਠੰਢਾ ਕਰਦੀ ਸੀ; ਹੁਣ ਜਦ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਪਸੀਨੇ ਤੇ ਮੈਲ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਮੈਂ ਭੂਮੀਪਤੀ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵੇਖ ਸਕਦੀ ਹਾਂ?
ਵ੍ਯਕ੍ਤਂ ਤ੍ਰਿਵਿष੍ਟਪਂ ਪ੍ਰਾਪ੍ਤਸ੍ਤ੍ਵਯਾ ਪੁਤ੍ਰੇਣ ਤਾਰਿਤਃ। ਦृष੍ਟ੍ਵਾ ਮਾਂ ਦੁਃਖਿਤਾਂ ਬਾਲਾਂ ਵਨੇ ਕ੍ਲਿष੍ਟਾਮਨਾਗਸਮ੍
ਨਿਸਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਜਦ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਦੁਖੀ ਤੇ ਨਿਰਮਲ ਕੁੜੀ ਨੂੰ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਕਲੇਸ਼ਤ ਹੋਇਆ ਵੇਖਿਆ।
ਸ਼ੋਕਃ ਸ੍ਯਾਤ੍ਪਾਰ੍ਥਿਵਸ੍ਯਾਸ੍ਯ ਤੇਨ ਨष੍ਟਾਸ੍ਮਿ ਰਾਘਵ। ਭਵਾਨ੍ਪ੍ਰਾਣਸਮੋ ਰਾਮ ਨ ਤੇ ਗੋਪ੍ਯਂ ਮਮਤ੍ਵਿਹ
ਇਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਦੁਖ ਹੋਵੇਗਾ, ਰਾਘਵ, ਤੇ ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਖੋ ਗਈ ਹਾਂ; ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਜਿੰਦ ਜਿਹਾ ਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਰਾਮਾ—ਇਥੇ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੁਝ ਵੀ ਨਹੀਂ ਛੁਪਾਉਂਦੀ।
ਸਤ੍ਯੇਨ ਤੇਨ ਚੈਵਾਥ ਸ੍ਪृਸ਼ਾਮਿ ਚਰਣੌ ਤਵ। ਤਚ੍ਛ੍ਰੁਤ੍ਵਾ ਰਾਘਵਃ ਪ੍ਰੀਤਃ ਪ੍ਰਿਯਾਂ ਤਾਂ ਪ੍ਰਿਯਵਾਦਿਨੀਮ੍
ਸਚਾਈ ਤੇ ਇਸ ਗੱਲ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਪੈਰ ਛੁਹਦੀ ਹਾਂ; ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਆਪਣੀ ਪਿਆਰੀ, ਪਿਆਰੀ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਵਾਲੀ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ।
ਅਂਕਮਾਨੀਯ ਸੁਦृਢਂ ਪਰਿष੍ਵਜ੍ਯ ਚ ਸਾਦਰਮ੍। ਭੁਕ੍ਤੌ ਭੋਜ੍ਯਂ ਤਦਾ ਵੀਰੌ ਪਸ਼੍ਚਾਦ੍ਭੁਕ੍ਤਾ ਚ ਜਾਨਕੀ
ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਗੋਦ ਵਿੱਚ ਬਠਾ ਕੇ, ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਲਗਾ ਕੇ, ਵਿਰਾਂ ਨੇ ਭੋਜਨ ਖਾਧਾ, ਤੇ ਫਿਰ ਜਾਨਕੀ ਨੇ ਵੀ ਖਾਧਾ।
ਏਵਂ ਸ੍ਥਿਤੌ ਤਦਾ ਸਾ ਚ ਤਾਂ ਰਾਤ੍ਰਿਂ ਤਤ੍ਰ ਰਾਘਵੌ। ਉਦਿਤੇ ਚ ਸਹਸ੍ਰਾਂਸ਼ੌ ਗਮਨਾਯ ਮਨੋ ਦਧੁਃ
ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਉਸ ਰਾਤ ਉਥੇ ਰਹੇ; ਤੇ ਜਦ ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਰਾਘਵਾਂ ਨੇ ਚਲਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ।
ਪ੍ਰਤ੍ਯਙ੍ਮੁਖਂ ਗਤਃ ਕ੍ਰੋਸ਼ਂ ਜ੍ਯੇष੍ਠਂ ਯਾਵਚ੍ਚ ਪੁष੍ਕਰਮ੍। ਪੂਰ੍ਵਭਾਗੇ ਪੁष੍ਕਰਸ੍ਯ ਯਾਵਤ੍ਤਿष੍ਠਤਿ ਰਾਘਵਃ
ਪੱਛਮ ਵੱਲ ਇੱਕ ਕੋਸ ਤੱਕ, ਵੱਡੇ ਪੁਸ਼ਕਰ ਤੱਕ ਜਾ ਕੇ, ਰਾਘਵ ਪੁਸ਼ਕਰ ਦੇ ਪੂਰਬ ਪਾਸੇ ਟਿਕਿਆ।
ਸ਼ੁਸ਼੍ਰਾਵ ਚ ਤਤੋ ਵਾਚਂ ਦੇਵਦੂਤੇਨ ਭਾषਿਤਮ੍। ਭੋ ਭੋ ਰਾਘਵ ਭਦ੍ਰਂ ਤੇ ਤੀਰ੍ਥਮੇਤਤ੍ਸੁਦੁਰ੍ਲਭਮ੍
ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਇਕ ਦੇਵਦੂਤ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣੀ: 'ਹੇ ਰਾਘਵ, ਤੇਰੀ ਭਲਾਈ ਹੋਵੇ! ਇਹ ਤੀਰਥ ਬਹੁਤ ਹੀ ਵਿਰਲਾ ਹੈ।'
ਅਸ੍ਮਿਨ੍ਸ੍ਥਾਨੇ ਸ੍ਥਿਤੋ ਵੀਰ ਆਤ੍ਮਨਃ ਪੁਣ੍ਯਤਾਂ ਕੁਰੁ। ਦੇਵਕਾਰ੍ਯਂ ਤ੍ਵਯਾ ਕਾਰ੍ਯਂ ਹਂਤਵ੍ਯਾ ਦੇਵਸ਼ਤ੍ਰਵਃ
'ਇਸ ਥਾਂ ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਹੇ ਵੀਰ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰ; ਤੇਰੇ ਲਈ ਦੇਵਾਂ ਦਾ ਕੰਮ ਹੈ—ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਤੂੰ ਮਾਰਨਾ ਹੈ।'